บทที่ 8: ที่เก่าเวลาเดิม

ตอนที่ 8: ที่เก่าเวลาเดิม!

กระสุนนัดนั้นเจาะทะลุหัวไหล่ของชายชุดดำคนแรกจนร่างกระเด็นไปกระแทกประตูรถ ความเงียบของถนนสายเปลี่ยวถูกทำลายลงด้วยเสียงสาดกระสุนและการปะทะที่ดุดัน สิมันต์ไม่ได้หลบอยู่หลังที่กำบังเหมือนคนทั่วไป แต่เขากลับเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเป็นจังหวะ ทุกย่างก้าวคือการคำนวณ ทุกนัดที่ลั่นไกคือการปลิดชีพ

"กระจายตัวออก! ล้อมมันไว้!"

หัวหน้าทีมชุดดำตะโกนสั่งการด้วยความลนลาน เมื่อเห็นลูกน้องล้มตายลงทีละคนราวกับใบไม้ร่วง

รังสิมันต์แสยะยิ้มบาง ท่ามกลางวิถีกระสุนที่ปลิวว่อน แววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความโกรธที่สุมอยู่ในอกไม่ใช่แค่โกรธพวกมดปลวกตรงหน้า แต่โกรธแม่แมวป่าที่เพิ่งเชิดหน้าหนีเขาไปตะกากหาก

"พวกแกมาช้าไปห้านาที..."

รังสิมันต์เอ่ยเสียงเย็นพลางเปลี่ยนซองกระสุนอย่างคล่องแคล่ว

"เพราะยัยนั่นทำให้ฉันอารมณ์เสียจนไม่มีความเมตตาเหลือให้ใครแล้ว"

เปรี้ยง! เปรี้ยง!

สิ้นเสียงปืน ร่างของชายชุดดำที่ก้าวพ้นประตูรถออกมาก็ทรุดฮวบลงพื้นถนน รังสิมันต์ไม่รอให้ศัตรูที่เหลือตั้งตัวได้ทัน เขาอาศัยจังหวะความชุลมุนพุ่งตัวเข้าหาแนวต้นไม้ข้างทางเพื่อใช้ความมืดเป็นเกราะกำบัง

"มันอยู่ทางนั้น! ยิงมันให้ยับ!"

เสียงตะโกนสั่งการดังขึ้นพร้อมกับห่ากระสุนที่สาดซัดมาจากชายชุดดำทั้ง 7 คนที่เหลือ พวกมันแบ่งกำลังออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งอาศัยรถ SUV คันแรกเป็นที่กำบัง อีกกลุ่มกระจายตัวล้อมวงเข้ามาหวังจะปิดทางหนี

รังสิมันต์เหยียดยิ้มเหี้ยม แววตาคมกริบประดุจนักล่าในเงามืด เขารอจนจังหวะที่กระสุนฝั่งนั้นเริ่มขาดช่วงจากการเปลี่ยนซองกระสุน ก่อนจะโผล่ออกมาสะบัดไกปืนอย่างแม่นยำ

ปัง! ปัง! ปัง!

สามนัดซ้อนเด็ดชีพพวกที่พยายามจะอ้อมมาด้านข้างจนล้มลงทีละคน ท่วงท่าของเขาไม่ใช่การกราดยิงทิ้งขว้าง แต่เป็นการสังหารอย่างมีศิลปะ ทุกเม็ดกระสุนถูกฝังเข้าที่จุดตายอย่างจงใจ

"บ้าเอ๊ย! มันไม่ใช่คนแล้ว!"

หนึ่งในนั้นอุทานด้วยความขวัญเสีย เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมร่วงลงไปเกินครึ่งในเวลาไม่กี่นาที

ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงของธีร์ก็ดังแทรกเข้ามาในหูฟัง

"ธีร์ รายงานมา"

เขาพูดใส่ไมค์โครโฟนตัวตัวจิ๋วด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"สัญญาณของเรมี่โผล่ขึ้นมาแวบหนึ่งแถวชานเมืองทิศตะวันออกครับนาย ดูเหมือนเธอจะมุ่งหน้าไปที่คลังสินค้าเก่าของตระกูลชรันย์กูล แต่... นายครับ มีรถอีกกลุ่มกำลังตามเธอไป ไม่ใช่พวกที่เราเพิ่งจัดการ แต่น่าจะเป็นพวก 'สภามืด'"

คิ้วเข้มของรังสิมันต์ขมวดเข้าหากันทันที

"สภามืดงั้นเหรอ? ยัยตัวแสบไปกินรังแตนที่ไหนมาถึงได้ลากพวกนั้นออกมาเพ่นพ่านได้"

รังสิมันต์ชะงักไปครู่หนึ่ง โทสะขุมเล็ก ๆ ผุดขึ้นในใจเมื่อนึกถึงใบหน้าเรียบเฉยของหญิงสาวที่เพิ่งขับรถสวนเขาไปอย่างไม่ใยดี

"ส่งพิกัดมา ฉันจะไปดูหน่อยว่า 'ธุระสำคัญ' ของเธอ มันคุ้มกับการเอาชีวิตไปทิ้งหรือเปล่า"

"นายครับ! เรมี่หลุดพิกัดไปแล้ว เธอเปิดระบบรบกวนสัญญาณสวนกลับมาจน Viper-7 ของเราดับสนิทครับ!"

"ช่างเธอ... เดี๋ยวค่อยตามเช็คบิล"

เขาเอ่ยเสียงเย็นพลางพุ่งตัวออกจากที่ซ่อนประชิดตัวศัตรูคนสุดท้ายที่อยู่ใกล้ที่สุด รังสิมันต์ใช้สันปืนกระแทกเข้าที่ขมับจนอีกฝ่ายสลบคาที่ ก่อนจะแย่งอาวุธหนักมาถือไว้ในมือ

"ส่วนพวกแกที่บังอาจกล้ามาแตะต้อง 'คนของฉัน'..."

เขากวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนที่เหลือที่กำลังสั่นประสาท ท่ามกลางกลิ่นเขม่าดินปืนและแสงไฟหน้ารถที่สาดส่อง รังสิมันต์ก้าวเดินออกไปกลางถนนอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับราชสีห์ที่เดินเข้าหาเหยื่อที่บาดเจ็บ

"พวกแกจะไม่ได้กลับไปบอกเจ้านายว่าใครเป็นคนส่งไปลงนรก"

เสียงกระสุนนัดสุดท้ายเงียบลงพร้อมกับร่างของชายชุดดำคนสุดท้ายที่ฟุบลงกับฝากระโปรงรถ SUV รังสิมันต์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากศพ ลมหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอผิดกับแววตาที่คุกรุ่น

“ธีร์ ส่งพิกัดสุดท้ายของเรมี่มาเดี๋ยวนี้!”

เขาส่งเสียงไปตามไมค์ทันทีที่ขึ้นนั่งประจำที่คนขับ พร้อมจะทะยานไปข้าง

“พิกัดล่าสุดอยู่ที่โกดังร้างแถวท่าเรือตะวันออกครับนาย แต่สัญญาณมันขาด ๆ หาย ๆ ดูเหมือนเธอจะจงใจเข้าหา ‘สภามืด’ โดยตรงเลยครับ!”

รังสิมันต์ไม่รอฟังจนจบ เขากระชากเกียร์และเหยียบคันเร่งจนมิด รถพุ่งทะยานออกไปในความมืดทิ้งรอยไหม้ไว้บนถนนเป็นทางยาว ในหัวของเขาไม่ได้คิดถึงแผนการรบหรือความปลอดภัยของตัวเอง สิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่คือใบหน้าดื้อรั้นของเรมี่

“ธุระสำคัญงั้นเหรอ... อยากจะรู้ว่าธุระนั่นมันจะคุ้มกับชีวิเธอไหม?”

รังสิมันต์กำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโป่ง น้ำเสียงนุ่มนวลของเรมี่ที่เขายินผ่านเครื่องดักฟังมันเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงศักดิ์ศรีของเขาอย่างบอกไม่ถูก

"ที่เก่าเวลาเดิม"

คำพูดที่ดูเหมือนนัดหมายชู้รักนั่นทำให้เขายิ่งเหยียบคันเร่งลงไปจนมิด

“ธีร์ เช็คพิกัดเรมี่ส่งมาด่วน!”

ในขณะที่ทางด้านของรังสิมันต์กำลังเช็คหาพิกัดนั้นรถสปอร์ตของเรมี่เลี้ยวเข้าสู่สถานีบริการล้างรถครบวงจรขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ชานเมือง ท่ามกลางเสียงเครื่องจักรฉีดพ่นน้ำและละอองสบู่ที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ เรมี่ก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสงบ เธอส่งกุญแจให้พนักงานก่อนจะเดินเลี่ยงไปที่โซนพักรับรองซึ่งเป็นห้องกระจกเงียบสงบ

ที่โต๊ะมุมในสุด ชายหนุ่มในชุดลำลองสวมหมวกแก๊ปสีเข้มนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาคือ ‘หมวดอาร์ตี้’  นายตำรวจลับมือดีจากหน่วยปราบปรามพิเศษ และมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมาพร้อมกับเธอ

“รถสกปรกมากไหมคราวนี้?”

 อาร์ตี้เอ่ยทักด้วยรอยยิ้มขณะที่เรมี่ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม

“ดินโคลนเต็มไปหมด... โดยเฉพาะพวก ‘ปลวก’ ที่ชอบกัดกินฐานราก”

 เรมี่ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงความหมาย ‘การล้างรถ’ สำหรับพวกเขาหมายถึงการเคลียร์ข้อมูลและกำจัดสายลับสองหน้าที่แฝงตัวอยู่ในหน่วยงาน ส่วน ‘เก็บกวาดข้างใน’ คือการส่งมอบหลักฐานชิ้นสำคัญที่เธอเพิ่งขโมยมาได้

“พี่เตรียมอุปกรณ์ล้างรถไว้ให้แล้ว ข้อมูลที่เธอต้องการอยู่ในนี้”

อาร์ตี้เลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนนิตยสารรถยนต์ทั่วไปมาให้

“แต่ระวังตัวหน่อยนะเรมี่ พักนี้พี่รู้สึกว่ามี ‘หมาป่า’ ตัวใหญ่กำลังตามกลิ่นเธออยู่”

เรมี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพใบหน้าคมเข้มของรังสิมันต์ผุดขึ้นมาในหัว

 “หมาป่าตัวนั้น... ฉันจัดการได้พี่อาร์ตี้ เขาแค่สงสัย แต่ยังเข้าไม่ถึง ‘ธุระสำคัญ’ ของเราแน่”

ท่ามกลางเสียงเครื่องฉีดน้ำแรงดันสูงที่ทำงานอยู่ภายนอก ภายในห้องรับรองกระจกนิรภัยที่เก็บเสียงได้อย่างดี หมวดอาร์ตี้ขยับหมวกแก๊ปลงเล็กน้อย สายตาคอยสอดส่องความผิดปกติรอบตัว ก่อนจะวกกลับมาหาลูกพี่ลูกน้องสาวที่ดูอิดโรยกว่าทุกครั้ง

“กาแฟสักถ้วยไหม?” พี่ชายเอ่ยเสียงสบาย ๆ มองใบหนีที่เหนื่อยล้าของน้องสาว

“เรมี่...ได้พักบ้างหรือเปล่าเรา”เขาอดที่จะถามด้วยความห่วงใยได้

“อย่าห่วงเลยค่ะเสร็จจากล้างรถวันนี้คือคิวนอนพักยาวค่ะ”

“อืมดีแล้ว...”เขาหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่อยู่ด้านนอกส่งกาแฟสองที่ก่อนหันกลับมาคุยต่อ

“งานประมูลการกุศลของ ‘อคิน’ ที่เขตชายแดนอาทิตย์หน้า... มันไม่ใช่แค่การสร้างภาพบังหน้าหรอกนะเรมี่” อาร์ตี้เริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “สายของพี่รายงานว่า จะมีการขนส่ง ‘แร่เถื่อน’ สกัดเข้มข้น และระบบนำวิถีข้ามพรมแดนมีนายทหารเอี่ยวด้วย ของพวกนี้จะถูกเปลี่ยนมือกันในคราบของเก่าสะสมที่นำมาประมูล”

เรมี่เค่นยิ้มเย็นชา

“เหยื่อตัวใหญ่ใจถึงเสมอ... อคินกะจะรวบอำนาจทั้งสองฝั่งชายแดนโดยใช้ชื่อมูลนิธิเป็นทางผ่าน สินค้าผิดกฎหมายพวกนั้นคือทุนสำรองของสภามืด”

“เพราะอย่างนั้นพี่ถึงยอมให้เธอเสี่ยงคนเดียวไม่ได้”

อาร์ตี้เลื่อนกล่องอุปกรณ์หน้าตาคล้ายกล่องเครื่องมือช่างขนาดเล็กมาให้

“ในนี้มี ‘Viper-Core’ รุ่นอัปเกรด มันคือเครื่องรบกวนสัญญาณระยะสั้นที่แรงกว่าเดิม และมีกล้องกระดุมแบบเลนส์ตรวจจับความร้อนเอาไว้เช็กพวกซุ่มยิง (Sniper) ในมุมมืด... ส่วนกำไลข้อมืออันนี้ มีปุ่มกดเรียกสัญญาณฉุกเฉินส่งตรงถึงพี่ พี่จะสแตนด์บายหน่วยเคลื่อนที่เร็วไว้ที่ชายแดนในพิกัดที่ใกล้ที่สุด”

เรมี่หยิบกำไลขึ้นมาสวม รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“ยื่นหมูยื่นแมวนะคะพี่อาร์ตี้... นี่คือค่าตอบแทนสำหรับ ‘การล้างรถ’ รอบนี้”

เธอเลื่อนแฟลชไดร์ฟสีเงินด้านสลักลายเรียบหรูส่งคืนให้พี่ชาย

“ในนี้มีรายชื่อเจ้าพ่อมาเฟียทั้ง 12 เขตที่ร่วมลงขันกับสภามืด รวมถึงเส้นทางการฟอกเงินผ่านกาสิโนชายแดน ข้อมูลนี้จะทำให้พี่ขอหมายจับพวกมันได้ทั้งยวง”

อาร์ตี้รับแฟลชไดร์ฟไปเก็บไว้ในที่ปลอดภัยทันที

“ดูแลตัวเองด้วยนะเรมี่... ถ้าเรื่องนี้จบ พี่จะพาไปกินกาแฟร้านที่เธอชอบแบบไม่ต้องดักฟังพิกัดใคร และม่ต้องมีใครมาค้นหาพิกัดเรา”

“ไว้ใจได้เลยค่ะ” เรมี่ตอบพลางลุกขึ้นยืน เตรียมตัวไปรับรถที่สะอาดเอี่ยมตามรหัสลับ

“กาแฟมาพอดี จิบพอให้หายเหนื่อยก่อนจากเถอะ”

หญิงสาวรับถ้วยกาแฟมาจรดริมฝีปากยกซดแบบรวดเดียวจบทำให้อาร์ตี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมหัวเราะ เบา ๆ ใช้มือขวาที่แข็งแรงวางบนศีรษะเรมี่ขยี้ผมเบา ๆ ก่อนเดินนำหน้าออกมายังด้านนอกห้องกระจกโดยไม่ได้สังเกตุเห็นรถของรังสิมนต์ที่แล่นเข้ามาจอดอีกด้านหนึ่งของลานล้าง

“กลับก่อนนะคะพี่อาร์ตี้”

“ระวังตัวด้วยนะยัยเร...”

เรมี่เงยหน้าขึ้นยิ้มกว้างอย่างสบายใจที่สุดให้กับพี่ชาย ซึ่งภาพภาพที่เห็นตรงหน้านี้ทำให้เส้นประสาทของรังสิมันต์กระตุกวูบราวกับถูกกระแสไฟนับหมื่นโวลต์ช็อตเข้าที่กลางใจ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังลานล้างรถ แต่มันกลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

ในกรอบสายตาของเขา เรมี่ผู้หญิงที่เพิ่งจะสะบัดหน้าใส่เขาและแสดงท่าทีเย็นชาใส่สารพัดกลับกำลังยืนยิ้มละไมอยู่กับไอ้หนุ่มหน้าอ่อนนั้น รอยยิ้มที่เขาพยายามแทบตายเพื่อจะได้เห็นสักครั้ง แต่วันนี้เธอกลับแจกจ่ายมันให้คนอื่นอย่างง่ายดาย

และแล้ว "ภาพบาดตา" ที่ทำให้ความอดทนของเขาขาดผึงก็เกิดขึ้น

ชายหนุ่มคนนั้นดึงเรมี่เข้าไปกอดอย่างสนิทสนม มันไม่ใช่กอดที่เกร็งหรือประหม่า แต่เป็นกอดที่เต็มไปด้วยความคุ้นเคยและวางใจ เรมี่ไม่ได้ขัดขืน มิหนำซ้ำเธอยังโน้มคอลงไปให้ชายคนนั้นฝังจมูกลงบนแก้มของเธอเบาๆ เป็นการร่ำลา พร้อมกับเสียงหัวเราะสดใสที่รังสิมันต์ไม่เคยได้รับอนุญาตให้ได้ยิน

"บัดซบ..."

รังสิมันต์พึมพำออกมาลอดไรฟัน มือที่กำพวงมาลัยสั่นเทาจนเห็นเส้นเอ็นปูดโป่ง ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยเพลิงหึงที่ลุกโชนจนเกือบจะบังคับสติไม่อยู่

ความรู้สึกเหมือนถูกค้อนปอนด์เหวี่ยงใส่หน้าอกจนจุกเสียด ความเงียบภายในรถดูจะดังเกินไปเมื่อเทียบกับความวุ่นวายในใจเขา เขารู้สึกเหมือนเป็นไอ้โง่ที่คอยตามปกป้องเธอ คอยห่วงใยเธอแทบบ้า แต่เธอกลับเอา 'ความปลอดภัย' และ 'ความอ่อนโยน' ที่เขาหยิบยื่นให้ ไปประเคนให้ชายอีกคนในมุมมืด

เขามองดูคนทั้งคู่แยกย้ายกันขึ้นรถด้วยสายตาที่เย็นเยียบปานน้ำแข็งขั้วโลก

"ล้างรถงั้นเหรอ? ...ที่แท้เธอก็แค่มาล้าง 'คราบของฉัน' ออกเพื่อไปหาซบพวงแก้มมันสินะ"

รังสิมันต์เหยียบคันเร่งกระชากรถออกไปทันทีที่รถสปอร์ตของเรมี่เคลื่อนตัว ความเยือกเย็นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านไปทั่วตัวรถ

ถ้าเธออยากเล่นบทสายลับสาวสองหน้าที่มีชู้รักคอยหนุนหลัง เขาก็จะเล่นบท "ปีศาจ" ที่จะตามไปลากคอเธอกลับมาลงทัณฑ์ให้สาสม!