로그인ก็คือหัวโจกของเทคนิคมีนบูรพาพวกเขาขึ้นชื่อเรื่องอะไร เชื่อเสียงเรียงนามถูกพูดต่อไปทางไหนทุกคนรู้ดีแต่ทว่าทุกอย่างที่เขาแสดงออกต่อเธอ ปฏิบัติต่อเธอมันเต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น“ต้องขอบคุณหนูมากกว่าที่ยอมเปิดใจรักพี่สองคน”“ไม่รักได้ยังไงในเมื่อพี่แฝดแสนดีกับหนูขนาดนี้”ที่ผ่านมาสองแฝดทำให้เห็น ทำ
“หนูชอบไหมเชอรีน” เพราะเกรทไม่มั่นใจเลย ถึงพวกเขาจะตั้งใจมากแค่ไหนแต่ในใจกลับมีความกังวลกลัวว่าเชอรีนจะไม่ชอบ“หนูชอบมาก” แต่ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับมาทำสองแฝดยกยิ้มด้วยความพอใจเพียงแค่เชอรีนชอบ มันก็มากพอแล้ว !“พี่ดีใจที่หนูชอบ” เกรฟเอ่ยออกมาด้วยความดีใจ ใบหน้าหล่อยกยิ้มอย่างปกปิดไม่มิด จะไม่ให้ดีใ
“บ้านของเรา” สองแฝดตอบกลับมาพร้อมกันและไม่ทันที่จะให้เชอรีนได้พูดอะไรต่อ แฝดพี่รับหน้าที่เปิดประตูบ้าน ส่วนแฝดน้องจับมือเชอรีนเดินตรงเข้ามาด้านในภายในบ้านหลังนี้ถูกตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ครบครัน สายตาสวยสอดส่องไปทั่วก่อนจะพบกับรูปภาพใหญ่ที่เป็นภาพของพวกเขาสามคน“พี่แฝดที่บอกว่าบ้านของเราคืออะไรคะ”
“เชอรีนไลน์มาบอกให้ไปรับหกโมงเย็น มึงจัดลูกโป่งเสร็จยังเกรท” เกรฟเอ่ยถามขึ้นด้วยความร้อนรนเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาหกโมงเย็นแต่ทว่าในตอนนี้สิ่งที่พวกเขาทำตรงหน้าดูไม่เป็นชิ้นเป็นอัน“ใกล้แล้ว จัดลูกโป่งเสร็จติดรูปแค่นี้ก็เสร็จแล้ว” เกรทตอบกลับมาตรง เขาติดลูกโป่งใบสุดท้ายไว้กับเพดานห้องก่อนจะต
ทุกอย่างดำเนินไปในทางที่ดีไม่เว้นแม้แต่เรื่องต่อยตีที่สองแฝดเคยมีเป็นประจำกับพี่ชายของเชอรีน ตอนนี้มันถูกคลี่คลายกลายเป็นความสัมพันธ์ดี ๆ ระหว่างน้องเขยกับพี่ชาย“หนูอยากไปเที่ยวไหนไหมเชอรีน” เกรฟเอ่ยถามออกมาพร้อมมือหนาที่ลูบหัวคนรักของตัวเองด้วยความเอ็นดูจะมองกี่ครั้งกี่ที เขาก็เอ็นดูเชอรีนเสมอเธ
“เชอรีนหนูได้ยินทุกอย่างไหม” เกรทเอ่ยถามขึ้นเพราะตั้งแต่พวกเขาเปิดสปีกเกอร์โฟน คนที่หลับตาลงและเหมือนจะหลับไปก็ลืมตาขึ้นมานอนฟังด้วย“ได้ยินทุกอย่างเลย” เชอรีนตอบกลับมาตามตรงเพราะเมื่อกี้ที่สองแฝดคุยกับพี่ชายของเธอมันไม่ได้มีเพียงแค่เรื่องของเธอแต่ยังมีเรื่องราวของพวกเขาทั้งสามคนเรียกว่าพวกเขาเคลีย
“ปล่อยนะไอ้บ้า !” เชอรีนเอ่ยออกมาพร้อมพยายามสะบัดแขนของตัวเองออกเพื่อเป็นอิสระ“แม่ง ! จับฉันมาทำไม” เสียงสบถเอ่ยออกมาอย่างหัวเสียเพราะตอนนี้เชอรีนไม่รู้เลยคนคนนี้จับเธอมาทำไมมันต่อยท้องเหมยจนล้มลงไร้ทางสู้แล้วใช้ช่วงจังหวะที่เธอเผลอจับเธอมาจนไร้ทางหนี เนื่องด้วยความตกใจทำเอาเชอรีนทำอะไรไม่ถูกเพราะ
“ดูเหมือนมันจะไม่รับของนะ” เกรทเอ่ยออกมาทันทีเพราะคนที่พวกเขาจ้องอยู่มันไม่เดินเฉียดมาบริเวณนี้เลยด้วยซ้ำก็แน่ล่ะ ! หากเป็นหนอนจริง ๆ จะเอาไปทำไม มันคงไม่ลงทุนเจ็บตัวถึงจะเอาของที่สืบต่อกันรุ่นสู่รุ่นไปเหยียบย่ำหรอกใช่ไหม ?“ใครไม่รับไปยืนอีกฝั่ง ส่วนใครจะเอาอีกก็เข้ามา” เหมตะโกนขึ้นเพราะตอนนี้ผู้ค
“อยู่ในห้องนะ พี่ออกไปจัดการเคลียร์เด็กพวกนั้นก่อน” เกรทพูดขึ้นเพราะตอนนี้ตกบ่ายแล้วมันถึงเวลาที่พวกเขาจะเริ่มกิจกรรมหลังจากปล่อยพักมานานนับหลายชั่วโมงตั้งแต่มาถึง“ไปด้วยได้ไหม” เชอรีนเอ่ยถามออกไปเพราะเธออยากไปด้วย อยากไปดูให้เห็นกับตาว่ากิจกรรมของเด็กช่างมันเป็นยังไง“หนูจะร้อนหรือเปล่า แดดแรงมากเ
“ปวดหัวไหมเชอรีน รู้ไหมเมื่อคืนพี่สองคนเช็ดตัวหนูทั้งคืนเลย” เกรทเอ่ยถามออกมาพร้อมใช้มือหนาอังหน้าผากเล็กด้วยความเป็นห่วง“ไม่ใช่เถียงกันทั้งคืนเหรอเหรอ”แน่นอนว่าเชอรีนได้ยิน มิวายเธอยังต้องลืมตาตื่นขึ้นมาห้ามปรามพวกเขาสองคนเพราะพวกเขากำลังเสียงดังขัดเวลานอนของเธอ“ขอโทษครับ ทำหนูตื่นเลยใช่ไหม” เกร







