ตอนที่ 25 อะไรคือเรื่องจริง (3)

“ครับเฮีย เฮียมีอะไรครับ” หมีเอ่ยถามเจ้านาย

“ตรัยมันบอกเหนื่อย”

“เฮียเคยบอกไว้ว่า ร่างกายเสียเหงื่อต้องเติมเกลือ...เกลืออะไรวะ” หมีหันไปถามคู่หูนักเรียน กศน. ที่เรียนร่วมกันมาและเพิ่งสอบเสร็จหมาด ๆ อย่างยักษ์

“เกลือหิมาลำใย” ยักษ์เอ่ยตอบอย่างมั่นใจ

“ลูกพี่ มันไม่มี มีแต่เกลือปรุงทิพย์” นึกว่าจะประหลาดแค่สามคน นี่ลูกน้องคนอื่นก็เป็น เหนื่อยจนร่างกายต้องเติมเกลือปรุงทิพย์ ตอนเด็ก ๆ พวกนี้มันตั้งใจเรียนกันสักคนไหม

ไอ้พวกดึงค่าเฉลี่ยประเทศชาติ ตัวถ่วงการศึกษาไทย

“พอ ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงต้องฟอกไตต่อ” ตรัยคุณต้องเบรกเอาไว้ก่อนที่เขาจะกลายเป็นเหยื่อมากกว่านี้ บรรยากาศแบบนี้สิ่งที่ควรเติมก็ต้องเติม ตรัยคุณหันไปส่งยิ้มให้เฮียชนก่อนจะเอ่ยในสิ่งที่ต้องการ

“เหนื่อยแบบนี้ เติมเหล้าดีกว่าเฮีย”

“ได้สิ” คำตอบของเฮียชนทำให้หมีใช้ข้อศอกสะกิดยักษ์ สองคู่หูมองสบตากันอย่างรู้ใจ ไอ้ที่สงสัยมานั่นไม่ผิดแน่ ทั้งที่สนควรกลับมาทำงานได้ตั้งแต่ช่วงแรก แต่ก็ยังหาข้ออ้างสารพัดเพื่อให้ตรัยคุณอยู่ต่อ ไหนจะชอบหาจังหวะเข้าใกล้และอยู่เพียงลำพัง ยิ่งดินเนอร์ใต้แสงเทียนวันนั้นยิ่งชัดเจน เจ้านายของตนกำลังมีโลกสีชมพู แต่ดูแล้วจะไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะตรัยคุณดูจะไม่รับรู้เลยว่ามีใครหมายปองอยู่

“แต่เราต้องทำตัวเป็นเพื่อนบ้านที่ดี ฉันเก็บไว้แค่นิดหน่อย ใครจะกินอะไรก็ไปเอาไว้ ที่เหลือเอาไปแจก”

“แจกหมดเหรอครับ” ตรัยคุณสงสัย

“ใช่ เผื่อฉันจะลงสมัคร สส. สมัยหน้า หาเสียงเอาไว้ก่อน ระดับนี้ไม่เป็นหรอก สจ.”

ตรัยคุณรับหน้าที่ขับรถกระบะ ด้านหลังบรรทุกชายฉกรรจ์ในชุดสูทนับสิบพร้อมข้าวของขับเข้าไปในชุมชน หากไม่รู้มาก่อนตรัยคุณคงคิดว่านี่เป็นฉากที่ชายชุดดำบุกไปเผาไล่ที่ชาวบ้าน มากกว่าการนำสิ่งของมาแจกจ่าย เมื่อมาถึงชุมชนตรัยคุณจึงได้เข้าใจ นอกจากจะเอาของที่มากมายเหลือกินเหลือใช้มาแบ่งปันชาวบ้านแล้ว เฮียชนยังตั้งใจจะมาสร้างศัตรูด้วยอีกทาง

“ยกลูกน้องมาหมดเลยนะครับ”

“เพื่อความเป็นอารยะ เรียกพวกเขาว่าเหล่าบอดี้การ์ด” เฮียชนบอกตรัยคุณ แล้วหันกลับไปสั่งการบอดี้การ์ดทั้งหลายให้ช่วยกันหยิบของแล้วตั้งแถว ในวันที่ลูกน้องแต่งตัวได้ถูกต้อง กลับเป็นพิสุทธิ์ชนเสียเองที่ใส่สลิมสูทกับรองเท้าคีบที่ถูกสลับมาจากที่วัด ขาไปใส่ชาแนลขากลับได้ชานอ้อยที่แท้ทรู

จากปากซอยเดินเรื่อยเข้าไปจนถึงด้านใน ตรัยคุณลอบมองหน้าเฮียชนอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งถึงกลางซอย กลุ่มชายชุดดำข้าวของเต็มมือได้พบกับขบวนหาเสียงของ สจ.อรรถพล ที่ทุกคนในขบวนล้วนสวมทับด้วยแจ็กเกตสีขาว มองดูแล้วไม่ต่างจากฝ่ายอธรรมปะทะเข้ากับฝ่ายธรรมะ ทั้งสองฝ่ายประจันหน้ากันหากเกิดการปะทะขึ้นมาจะทำอย่างไร ตรัยคุณต้องเป็นลูกน้องเฮียชนร่วมตีกับเขา หรือเป็นหมวดตรัยเข้าระงับเหตุ

“อรรถพลเพื่อนรัก”

“นึกว่าใคร...พิสุทธิ์ชนเพื่อนรัก”

ทั้งสองคนเข้าสวมกอดกันด้วยรอยยิ้ม เป็นการแสดงที่สมจริงยิ่งกว่าฉากซีจีงบประมาณพันล้าน รอยยิ้มของเพื่อนรักช่างปลอมเปลือก เสียงปรบมือจากชาวบ้านที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ดังขึ้นทั้งบริเวณด้วยความยินดีที่ได้เห็นคนที่มีอิทธิพลในย่านนี้ทั้งคู่เป็นมิตรต่อกัน

“บอกคนของมึงหลบไป” อรรถพลที่ยังสวมกอดกับเฮียชนเอ่ยบอกด้วยริมฝีปากฉีกยิ้ม

“มึงใช้เมดัลลาออบลองกาตาคิดเหรอ ถึงบอกให้กูหลบ บอกคนของมึงหลีกทาง” เฮียชนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม และการถูกต่อว่าทำให้อรรถพลรู้สึกขุ่นเคือง ก็สมองส่วนนั้นมันมีไว้ควบคุมการหายใจให้หายใจไปวัน ๆ มันมีไว้สำหรับคิดวิเคราะห์แยกแยะเสียเมื่อไหร่กัน

“เส้นประสาทคู่ที่ 3, 4, 6 ของมึงไม่ทำงานเหรอ ถึงไม่แหกตาดูว่ากูกำลังทำอะไร กูกำลังหาเสียงเพื่ออาสาเข้าไปดูแลประชาชน” อรรถพลผละออกจากเฮียชน ทั้งคู่ยังคงส่งยิ้มและจับมือกันไว้

“ก้านสมองมึงตายโดยสมบูรณ์แล้วเหรอ ถึงคิดไม่ได้ว่ากูเป็นประชาชน...งั้นมึงรับใช้กูก่อนเลยเพื่อนรัก”

อรรถพลบีบมือเฮียชนอย่างแรงด้วยความอัดอั้นที่ทำอะไรเพื่อนรักไม่ได้ ยิ่งต่อหน้าประชาชนที่เขาอยากได้คะแนนเสียงแบบนี้แล้วเขายิ่งต้องยอมถอยให้พิสุทธิ์ชน

“หลีกทาง”

อรรถพลมองเฮียชนตาขวาง เพราะกลายเป็นเขาเองที่สั่งให้ลูกน้องทั้งหมดหลีกทางให้ขบวนของอรรถพล กลุ่มคนเสื้อขาวที่ชูป้ายหาเสียงยกยิ้มอย่างมีชัย เดินฝ่ากลุ่มลูกน้องของเฮียชนไปพร้อมยิ้มเย้ยหยัน สร้างความไม่พอใจให้กับบอดี้การ์ดชุดดำไม่น้อย แต่ก็ไม่อาจขัดคำสั่งของเจ้านายจึงจำต้องยอมปล่อยไป

“มึง” อรรถพลที่รู้ทันถึงจุดประสงค์ของเฮียชนก็แสดงท่าทีก้าวร้าวออกมา ทำให้ตรัยคุณที่จับตามองอยู่ก้าวเข้าไปขวางเอาไว้ในทันที

“ท่าน สจ. อยากแลกกันตรงนี้เหรอครับ”

อรรถพลจำหน้าตรัยคุณได้ นี่คือคนข้างกายเพื่อนรักของเขาในวันทอดกฐินเมื่อหลายเดือนก่อน เมื่อก่อนที่เคยมีแค่หมีกับยักษ์ ตอนนี้กลับมีหนุ่มหล่อหน่วยก้านดีใกล้ชิดข้างกาย ทั้งแววตาที่เพื่อนรักมองลูกน้องคนนี้ช่างต่างไปจากคนอื่น ๆ อรรถพลยิ้มเจ้าเล่ห์ เพราะเขาเคยเป็นเพื่อนของพิสุทธิ์ชนมาก่อนย่อมรู้ว่าหนุ่มหล่อคนนี้มีความสำคัญอย่างไร

“ว้าว!”