ตอนที่ 5

คาบบ่ายนี้อาจารย์ได้ปล่อยก่อนเวลา พระพายจึงเร่งทำงานที่ได้รับมอบหมาย เสร็จแล้วก็นั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปยังร้านอาหารตามสั่งแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมาก

เธอได้รับความเอ็นดูจากเจ้าของร้านให้มาช่วยเป็นลูกมือแลกกับค่าจ้างชั่วโมงละห้าสิบบาท ส่วนงานที่บาร์ตอนนี้ได้โทรไปลาออกแล้ว

บริเวณหน้าร้านมีรถตู้คันหนึ่งขับมาจอด ชายร่างสูงใหญ่สามคนปรี่เข้ามาด้วยท่าทางหัวเสีย ใช้เท้าเตะเก้าอี้กระจัดกระจายคล้ายกับตั้งใจมาหาเรื่อง สร้างความตื่นตระหนกให้กับลูกค้าโต๊ะอื่น ๆ

“ใครไม่เกี่ยวออกไปให้หมด วันนี้กูจะจับนังนี่ไปให้เสี่ยสมบูรณ์”

แค่ได้ยินชื่อเสี่ยสมบูรณ์ก็ไม่มีใครกล้าหือ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของหญิงสาวหล่นไปอยู่ตาตุ่มเมื่อถูกชี้หน้าด้วยอาวุธปืน ก่อนจะถูกชายฉกรรจ์สองคนเข้ามาล็อกแขนทั้งสองข้าง แล้วพาตัวออกไปนอกร้านโดยที่ไม่มีใครสามารถช่วยได้

พระพายได้แต่เอ่ยขอโทษเจ้าของร้านในใจที่อุตส่าห์รับเข้าทำงาน แต่นี่ก็เพิ่งจะมาวันแรก และยังทำได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ไอ้เสี่ยบ้ากามก็ส่งลูกน้องมาตามตัวเธอถึงที่นี่

“ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ไป”

เธอพยายามดิ้นขัดขืนอย่างทุลักทุเล แต่ก็ถูกน้ำเสียงตวาดกลับมา

“ครั้งนี้เธอหนีไปไหนไม่รอดแน่ เข้าไป”

ร่างเล็กถูกผลักเข้าไปในรถตู้ ตามมาด้วยลูกน้องของเสี่ยที่เหลือ ขึ้นมานั่งประกบไม่ให้เธอคิดหนี

พระพายตกอยู่ในอาการหวาดผวาจนมือไม้สั่น ดวงตาร้อนผ่าวมีหยาดน้ำสีใสร่วงลงบนโหนกแก้ม ไม่กล้าปริปากร้องขอความเห็นใจ เพราะพูดไปคนพวกนี้ก็ไม่ฟัง มีแต่จะทำให้ตัวเองเจ็บตัวเสียเปล่า

รถตู้เคลื่อนไปตามท้องถนน จุดมุ่งหมายคือโรงแรมแห่งหนึ่งที่เปิดให้บริการอยู่ริมถนนสายรอง ไอ้เสี่ยตัณหากลับคงคิดแผนการมาเป็นอย่างดี จับตัวเธอมาปู้ยี่ปู้ยำแล้วคิดจะรั้งเอาไว้ข้างกายในฐานะเมียน้อย อย่างที่เคยทำกับผู้หญิงเหล่านั้น

ประตูรถตู้เลื่อนเปิดอย่างช้า ๆ เมื่อไปถึงหน้าห้องที่เสี่ยสมบูรณ์จองเอาไว้ ชายคนที่นั่งเบาะข้าง ๆ เธอและอยู่ใกล้กับประตู ได้จับข้อมือของพระพายกระชากลงจากรถ

หญิงสาวอาศัยจังหวะลูกน้องของเสี่ยที่เหลือยังไม่ได้ก้าวลงมายืนบนพื้น เนื่องจากนั่งตรงเบาะหลัง ยกเท้าเตะเข้าไปตรงเป้ากางเกงของคนที่จับตัวเธอไว้เต็มแรง ข้อมือถูกปล่อยให้เป็นอิสระ สับขาวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต

“อึก รีบตามมันไปสิวะ ซี้ด… แม่งเอ้ย จะ เจ็บฉิบหาย” เสียงลูกพี่ออกคำสั่งกับลูกน้องที่เพิ่งลงจากรถอีกสองคน

สายตาของพระพายมองแต่ประตู แม้จะได้ยินเสียงตะโกนไล่หลังก็ไม่คิดจะหันกลับไปมอง ด้านหน้าเป็นถนนเส้นรองรอบตัวเมือง จึงมีรถแล่นผ่านอยู่ตลอด ทันใดนั้นรถหรูคันหนึ่งก็เหยียบเบรกจนคนในรถแทบหัวทิ่ม เหลืออีกนิดก็จะพุ่งชนร่างของเธอเข้าอย่างจัง

มาคัสนั่งอยู่ตรงโซนผู้โดยสารด้านหลังคนขับ เห็นเลือนลางว่าเมื่อครู่มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งออกมาตัดหน้ารถจนเกือบจะเกิดอุบัติเหตุ และในขณะเดียวกันก็มีชายอีกสองคนวิ่งพรวดออกมาจับตัวคนที่ล้มลงบนพื้นถนนลุกขึ้นยืนโดยไม่เต็มใจ

“โอ๊ย… ปล่อยฉันนะ”

“ฤทธิ์เยอะนักนะนังตัวดี”

เพียะ!

ลูกน้องของเสี่ยคนหนึ่งยกฝ่ามือตบไปที่ใบหน้าข้างซ้ายของพระพาย ทำให้มีเลือดซึมตรงมุมปาก เจ็บระบมเป็นรอยแดงเถือก

“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้”

ทันใดนั้นประตูรถหรูก็ถูกเปิดออกมาพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำน่าเกรงขาม ซึ่งทำให้คนพวกนั้นชะงักไปเล็กน้อย แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะรู้จักเขาน้อยไป

“จะไปไหนก็ไป อย่ามาเสือกเรื่องชาวบ้าน”

“ถ้ากูจะเสือก แล้วมึงจะทำไม”

มาคัสเอ่ยเสียงกร้าว เดินเข้าไปคว้าข้อมือของหญิงสาวออกแรงกระชากให้มาหลบอยู่ด้านหลัง จังหวะเดียวกันก็ถีบเข้าไปตรงหน้าอกคนที่จับตัวเธอไว้อย่างเต็มแรง จนมันหงายหลังลงไปนอนกองกับพื้น ส่วนอีกคนก็ถูกอลันเข้าไปจัดการ

“เข้าไปหลบในรถ”

พระพายมีอาการสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็รีบเปิดประตูเข้าไปนั่งตรงเบาะหลัง ดวงตาสั่นระริกทอดมองไปยังภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า

มาคัสและอลันกำลังต่อสู้กับอีกฝั่ง ดูเหมือนว่าคนพวกนั้นจะแตะต้องสองคนนี้ไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ ไม่นานลูกน้องของเสี่ยก็คนนอนแน่นิ่งหมดสติไป

ส่วนคนที่โดนเธอเตะผ่าหมากเจ็บจุกจนขยับตัวไม่ได้ พออาการเริ่มดีก็รีบตามมาสมทบ แต่ก็ถูกรองเท้าหนังขัดเงาราคาแพงของมาเฟียหนุ่มฟาดเข้าไปที่หน้าเต็ม ๆ จนล้มลงในครั้งเดียว

มาคัสกระชากคอเสื้อของลูกน้องเสี่ยตัณหากลับ อีกฝ่ายก็ถลึงดวงตาเอ่ยน้ำเสียงไม่เกรงกลัว

“มึงเป็นใครวะ กล้ามาลองดีกับเสี่ยสมบูรณ์ ระวังจะไม่ตายดี”

“หึ กูชื่อมาคัส ฝากไปบอกเสี่ยของมึงด้วยว่ารอเจอกูได้เลย”

ผัวะ!

มาเฟียหนุ่มกระแทกหมัดเข้าไปที่ใบหน้าของลูกน้องเสี่ยสมบูรณ์อีกครั้ง อีกฝ่ายก็สลบไปโดยที่ไม่ต้องออกแรงมาก