Poker Face - ทฤษฎีความหน้ามึน

โทรศัพท์สั่นระรัวตัวแทบแข็ง

ต้องรีบแสร้งตีหน้าตายซ่อนความลับ

รอดตัวไปแบบฉิวเฉียดหวุดหวิดนัก

แต่ความรักที่ปิดไว้...สั่นยิ่งกว่า

อากาศยามบ่ายที่ร้อนอบอ้าวดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

สายตาของคินน์จับจ้องไปที่กระเป๋ากางเกงยีนส์ของนอร์ธที่เพิ่งหยุดสั่นไปเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว สลับกับมองใบหน้าคมคายที่บัดนี้นิ่งสนิทราวกับรูปสลักหิน

"มึงใช่ไหม...?" คินน์ทวนคำถามซ้ำ เสียงของเขาสั่นพร่า หัวใจเต้นกระหน่ำรัวจนแทบทะลุซี่โครง สมองปะติดปะต่อเรื่องราวอย่างรวดเร็ว... แผ่นแปะแก้ปวด อาหารที่สั่ง ความรู้ใจ และจังหวะโทรศัพท์สั่นที่พอดีเป๊ะราวกับจับวาง

นอร์ธยังคงยืนนิ่ง ไม่แสดงอาการลุกลี้ลุกลน ไม่มีเหงื่อแตกพลั่ก ไม่มีแววตาเลิ่กลั่ก มีเพียงดวงตาสีเข้มดุดันที่จ้องกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

มือหนาที่หยาบกร้านล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ช้าๆ คินน์กลืนน้ำลายดังเอื๊อก เตรียมตัวรับฟังคำสารภาพ หรือไม่ก็คำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

นอร์ธดึงสมาร์ทโฟนของตัวเองออกมา หน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาไม่ได้เป็นหน้าต่างแอปพลิเคชันแชทสีดำมืดอย่างที่คินน์คาดคิด... แต่มันคือแอปพลิเคชัน LINE ที่กำลังมีการแจ้งเตือนเด้งรัวๆ เป็นพายุ

ชายหนุ่มร่างใหญ่พลิกหน้าจอหันไปทางคินน์ด้วยสีหน้าเรียบตึงขั้นสุด

มันคือแชทกลุ่มชื่อ 'โยธาปี 3 นอนตายในกองปูน' และข้อความที่เด้งรัวๆ จนเครื่องสั่นเมื่อครู่ คือฝีมือของเพื่อนร่วมเอกที่ส่งสติกเกอร์รูปหมาโกรธมาแบบรัวๆ พร้อมข้อความด่าทอสารพัด

[ไอ้แจ็ค]: ไอ้นอร์ธ! มึงอยู่ไหนวะ! [ไอ้แจ็ค]: จารย์เช็คชื่อแล้วไอ้สัด! รีบมุดหัวมาเดี๋ยวนี้! [ไอ้แจ็ค]: (ส่งสติกเกอร์รัวๆ 5 อันติด)

คินน์เบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อยเมื่อเห็นข้อความเหล่านั้น

"ไอ้แจ็คตามไปเรียน..." นอร์ธเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันนิดๆ ราวกับรำคาญใจเต็มทน "แล้วมึงมีอะไร เมื่อกี้ถามว่า 'มึงใช่ไหม' คืออะไร?"

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่มาพร้อมกับความน่าอับอายขั้นสุดของคินน์!

ใบหน้าขาวเนียนของเดือนสถาปัตย์เห่อร้อนขึ้นมาทันทีจนแดงเถือกไปถึงใบหู ความรู้สึกหน้าแตกดังเพล้งดังก้องอยู่ในหัว นี่เขาหลงตัวเองคิดไปได้ยังไงว่าไอ้เถื่อนตรงหน้าคือ 'N' เพื่อนแชทแสนดีของเขา! มันก็แค่เรื่องบังเอิญที่เพื่อนหมอนี่ทักมาพอดีเป๊ะเท่านั้นเอง!

"ปะ... เปล่า! ไม่มีอะไร!" คินน์ละล่ำละลักตอบ รีบยัดโทรศัพท์มือถือของตัวเองลงกระเป๋ากางเกงราวกับมันเป็นของร้อน "กู... กูแค่คิดว่ามึงแอบตั้งสั่นแกล้งกูตอนกูเผลอเฉยๆ!"

"กูดูว่างขนาดนั้นเลยหรือไง?" นอร์ธเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดร่างโปร่งที่ตอนนี้ขยับถอยหลังไปจนแผ่นหลังชิดกับประตูรถยุโรปของตัวเอง "แล้วเมื่อกี้... มึงส่งข้อความหาใคร ทำไมหน้าแดง?"

"เสือก! เรื่องของกู!" คินน์แหวเข้าให้ พยายามเชิดหน้าขึ้นสู้ทั้งที่สายตาเลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวา "มึงมีเรียนไม่ใช่เหรอ รีบไปเลยไป! เดี๋ยวจารย์มึงก็ด่าเอาหรอก!"

นอร์ธมองคนตรงหน้าที่ทำตัวเหมือนแมวพองขนขู่ฟ่อๆ ทั้งที่หางลู่ตกลงไปแล้ว เขาแสร้งถอนหายใจยาว ยอมถอยหลังออกมาครึ่งก้าวเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายอึดอัดจนเกินไป

"เออ ไปละ..." นอร์ธหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป แต่แล้วเขาก็ชะงัก หันกลับมามองคินน์อีกครั้ง

มือหนาเอื้อมออกไปข้างหน้า คินน์สะดุ้งหลับตาปี๋นึกว่าจะโดนดีดหน้าผาก แต่นิ้วโป้งหยาบกร้านกลับแค่เกลี่ยเบาๆ ที่รอยแดงบนหน้าผากเนียน—ตรงจุดเดียวกับที่เขาเพิ่งประทับริมฝีปากลงไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

"ขับรถกลับดีๆ... อย่ามัวแต่ใจลอยล่ะ"

น้ำเสียงนั้นไม่ได้แข็งกระด้างเหมือนตอนด่าเต้ แต่มันแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ขัดกับหน้าตาอย่างสิ้นเชิง พูดจบนอร์ธก็หันหลังเดินล้วงกระเป๋าจากไป ทิ้งให้คินน์ยืนหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับแฟนเก่าเสียอีก

...

เมื่อเดินพ้นระยะสายตาและแน่ใจว่าคินน์ขับรถออกไปแล้ว ร่างสูงใหญ่ของนอร์ธก็รีบแทรกตัวเข้าไปหลังเสาปูนขนาดใหญ่ใต้ตึกเรียน

ชายหนุ่มหน้าดุถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับกลั้นมานานนับปี เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งที ก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิมออกมา

นิ้วหนากดสลับหน้าจอจากแอปพลิเคชัน LINE ปกติ ไปยังโหมด 'พื้นที่ทับซ้อน (Dual Space)' ที่ซ่อนแอปพลิเคชันแชทอีกอันไว้

หน้าจอสีดำสนิทปรากฏขึ้น พร้อมกับข้อความล่าสุดที่ยังไม่ได้เปิดอ่าน

Kinn: N... กูว่ากูใจเต้นกับไอ้เถื่อนนี่ว่ะ ทำไงดี

มุมปากของคนที่ตีหน้าตายมาตลอดครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมากระตุกยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู โล่งอก และ... ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

เกือบไปแล้วไอ้สัดเอ๊ย... นอร์ธสบถในใจ ถ้าเขาไม่ไวพอที่จะกดสลับหน้าจอไปหน้าแชทไอ้แจ็คที่กำลังด่าเขาอยู่พอดี มีหวังความลับแตกดังโพละตั้งแต่ไม่พ้นวันแรกแน่ๆ

นอร์ธพิงแผ่นหลังกับเสาปูน พิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยนิ้วที่สั่นน้อยๆ

N: ใจเต้นก็ดีแล้วนี่ แสดงว่าสัญญาหลอกๆ ของมึงได้ผล แต่อย่าเพิ่งหวั่นไหวมากไปล่ะ... เดี๋ยวหลงรักมันขึ้นมาจริงๆ จะแย่เอา

เขากดส่งข้อความไป ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า รอยยิ้มยังคงค้างอยู่บนใบหน้าขณะเดินตรงไปยังห้องเรียน

...

ช่วงเย็น คอนโดของคินน์

คินน์โยนกระเป๋าลงบนโซฟา ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาด้วยความเหนื่อยล้า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความจาก 'N' แล้วก็ต้องเบ้ปากใส่หน้าจอ

Kinn: ไม่มีทาง! กูแค่ตกใจตอนมันบุกเข้ามาช่วยจากไอ้เต้เฉยๆ หรอก! คนบ้าอะไรหน้าดุยังกับร็อตไวเลอร์ แถมยังเอาแต่ใจชะมัด!

คินน์พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าผ้าแคนวาสเพื่อจะเอาแบบแปลนออกมาจัดเรียง

แต่จังหวะที่เขาเทของออกจากกระเป๋าผ้าที่นอร์ธเป็นคนช่วยถือมาตลอดบ่ายนั้นเอง... มีวัตถุชิ้นเล็กๆ สีเงินร่วงหล่นลงมากระทบโต๊ะกระจกเสียงดังแกร๊ก

คินน์ขมวดคิ้ว เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดู มันคือ พวงกุญแจรูปเฟืองทำจากเหล็กสลักลาย ที่ดูเป็นงานแฮนด์เมดชิ้นเดียวในโลก สภาพของมันดูผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน น่าจะหล่นมาจากกระเป๋าเสื้อช็อปของนอร์ธตอนที่อีกฝ่ายแย่งกระเป๋าผ้าเขาไปถือแน่ๆ

"ต้องเอาไปคืนสินะ ป่านนี้หาแย่แล้วมั้ง..." คินน์พึมพำกับตัวเอง

แต่แล้ว นิ้วของคินน์ที่กำลังลูบไปบนลายสลักของเฟืองเหล็กก็ชะงักกึก ความรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาดแล่นปราดเข้ามาในสมอง คินน์รีบคว้าโทรศัพท์มือถือ เปิดเข้าไปในแอปแชทของ 'N' ทันที

เขาเลื่อนรูปภาพในคลังสื่อ (Media) ย้อนกลับไปเมื่อประมาณครึ่งปีที่แล้ว เป็นรูปที่ 'N' ถ่ายโต๊ะคอมพิวเตอร์รกๆ ของตัวเองส่งมาให้ดูเพื่อบ่นเรื่องงาน

คินน์ซูมภาพนั้นขยายให้ใหญ่ที่สุด... ขยายเข้าไปที่มุมขวาล่างของโต๊ะคอมพิวเตอร์ในรูป

ที่วางอยู่ข้างๆ แก้วน้ำในรูปภาพนั้น... คือพวงกุญแจรูปเฟืองเหล็กสลักลาย รูปทรงและร่องรอยการถลอก... เหมือนกับชิ้นที่วางอยู่บนฝ่ามือของเขาทุกกระเบียดนิ้ว!

ดวงตาของเดือนสถาปัตย์เบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง

ความมึนของนอร์ธอาจจะหลอกเขาได้ในตอนบ่าย... แต่หลักฐานคาตาชิ้นนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไปแล้ว!v