The Runaway - ก้าวหนีหัวใจ... ยังไงก็ไม่พ้น

ความลับพังทลายเมื่อสบตา

สติหลุดลนลานต้องหนีหน้า

ตามง้อขอโทษที่หลอกมา เ

พราะความรักที่ซ่อนไว้...มันใหญ่เกิน

ความเงียบในร้าน 'Book & Bean' อื้ออึงจนแทบจะกลายเป็นเสียงวิ้งในโสตประสาท

คินน์นั่งแปะอยู่บนพื้นท่ามกลางกองหนังสือที่หล่นกระจาย ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะจ้องมองใบหน้าของนอร์ธที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ สลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สว่างวาบ สมองของเดือนสถาปัตย์กำลังประมวลผลย้อนหลังอย่างบ้าคลั่ง

‘N... กูว่ากูใจเต้นกับไอ้เถื่อนนี่ว่ะ ทำไงดี’

ข้อความที่เขาพิมพ์ส่งไปเมื่อตอนบ่ายผุดขึ้นมาในหัวราวกับตัวหนังสือสีเลือด!

ฉิบหายแล้ว... ฉิบหายแล้ว!!! คินน์ไม่ได้โกรธที่ถูกหลอก... แต่เขา 'อับอาย' จนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี! ไอ้คนที่เขาระบายความรู้สึกบ้าๆ บอๆ ใส่ ไอ้คนที่เขายอมรับหน้าด้านๆ ว่าเผลอใจเต้นแรงด้วย... ก็คือไอ้เถื่อนหน้าดุที่ยืนทำตาโตอยู่ตรงหน้านี่เอง! มันรู้มาตลอด! มันอ่านทุกข้อความ! มันเห็นเขากลายเป็นไอ้ลูกหมางี่เง่ามาตั้งสามปี!

ใบหน้าขาวเนียนของคินน์แดงเถือก ลามไปถึงใบหูและลำคอ ความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นหน้าจนน้ำตาแห่งความอับอายเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา

"คินน์..." นอร์ธได้สติก่อน ชายหนุ่มเสียงสั่น รีบผลักคอมพิวเตอร์ออกห่างตัว "มึงมาอยู่ที่นี่... เดี๋ยวก่อน ฟังงกูก่อน!"

"ม่ายยยยยยยยย!!!"

คินน์แหกปากร้องลั่นร้านราวกับเห็นผี สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานเร็วกว่าความคิด เขาสปริงตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจแม้แต่หมวกบัคเก็ตหรือหน้ากากอนามัยที่ตกอยู่ คินน์หมุนตัวกลับ หันหลังวิ่งสับตีนแตกพุ่งพรวดออกไปจากร้านทันที!

กรุ๊งกริ๊งๆๆ!

กระดิ่งลมหน้าร้านสั่นระรัวตามแรงกระชากประตู

"เชี่ยเอ๊ย! คินน์! หยุดก่อน!" นอร์ธสบถลั่น เขากระโดดข้ามเคาน์เตอร์บาร์อย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจประตูทางออกพนักงาน ปลดสายผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลโยนทิ้งลงพื้น แล้ววิ่งพุ่งตามร่างโปร่งออกไปติดๆ

แสงแดดยามเย็นสีทองอาบไล้ถนนเจริญกรุง คินน์วิ่งหน้าตั้งฝ่าฝูงชนที่กำลังเดินพลุกพล่าน ลมหายใจหอบถี่ หัวใจเต้นกระหน่ำจนปวดหนึบ เขาวิ่งลัดเลาะเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่เป็นทางเชื่อมระหว่างตึกแถวเก่าๆ สมองไม่ได้คิดหาทางกลับบ้าน คิดแค่อย่างเดียวคือต้องหนีให้พ้นจากสายตาคู่นั้น!

"คินน์! กูบอกให้หยุด!"

เสียงทุ้มต่ำตวาดไล่หลังมาติดๆ คินน์หันขวับไปมอง นอร์ธวิ่งตามมาด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ช่วงขายาวๆ ของหนุ่มวิศวะก้าวข้ามสิ่งกีดขวางอย่างชำนาญ ระยะห่างระหว่างพวกเขากำลังหดสั้นลงเรื่อยๆ

"อย่าตามมานะไอ้บ้า! ไอ้คนลวงโลก! ไอ้โรคจิต!" คินน์ตะโกนด่าเสียงหลงพร้อมกับเร่งฝีเท้าขึ้นอีก แต่นักศึกษาสถาปัตย์ที่วันๆ เอาแต่นั่งวาดแบบ จะเอาพละกำลังที่ไหนไปสู้กับนักเตะตัวจริงของคณะวิศวะได้

ไม่ถึงสามร้อยเมตรจากปากซอย มือหนาที่แข็งแรงราวกับคีมเหล็กก็เอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคินน์!

"โอ๊ย!"

แรงกระชากทำเอาคินน์เสียหลัก ร่างโปร่งปลิวหวือกลับไปกระแทกเข้ากับแผ่นอกกว้างของคนที่วิ่งตามมา นอร์ธรวบเอวคินน์ไว้แน่นพร้อมกับดันร่างของอีกฝ่ายให้แผ่นหลังแนบชิดไปกับกำแพงอิฐแดงเก่าๆ ของตึกแถวในซอยแคบๆ เพื่อไม่ให้หนีไปไหนได้อีก

ทั้งคู่อยู่ในสภาพหอบโยน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง เสียงหอบหายใจของสองร่างดังก้องในซอยที่เงียบสงัด กลิ่นกาแฟคั่วหอมกรุ่นที่ติดตัวนอร์ธ ลอยเข้ามาปะทะจมูกคินน์ในระยะประชิด

"ปล่อยกูเดี๋ยวนี้นะ! ปล่อย!" คินน์ดิ้นพล่าน ใช้สองมือผลักแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของนอร์ธ แต่เหมือนผลักกำแพงหิน อีกฝ่ายไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

"ไม่ปล่อย! จนกว่ามึงจะคุยกันให้รู้เรื่อง!" นอร์ธเสียงเข้ม ดวงตาคมดุจ้องลึกลงมาในดวงตากลมโตที่กำลังคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความหงุดหงิด

"มีอะไรต้องคุยอีก! มึงเห็นกูเป็นตัวตลกใช่ไหม! แอบขำกูอยู่ใช่ไหมเวลาที่กูพิมพ์ไปเล่าเรื่องมึงให้มึงฟังน่ะ!" คินน์ตะคอกเสียงสั่น ความอายมันตีตื้นจนหน้าแดงก่ำไปหมด "ไอ้บ้าเอ๊ย! มึงรู้ว่ากูเป็นใครแต่แรก แต่มึงก็ยังแกล้งเล่นละครบ้าๆ นี่! สนุกมากป่ะ! สะใจมากใช่ไหมไอ้เถื่อน!"

นอร์ธเม้มปากแน่น เขาไม่ได้โกรธที่ถูกด่า แต่สายตาที่คินน์มองมามันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกว่าตัวเองโง่ ซึ่งนั่นคือสิ่งที่นอร์ธไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด

ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ใช้แขนทั้งสองข้างยันกำแพงอิฐแดงไว้ ขังคินน์ไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ

"กูไม่เคยเห็นมึงเป็นตัวตลก" น้ำเสียงของนอร์ธเปลี่ยนไป มันไม่ได้ดุดัน ไม่ได้แข็งกระด้าง แต่มันแหบพร่าและเต็มไปด้วยความจริงจังแบบที่คินน์ไม่เคยได้ยิน "และกูก็ไม่เคยขำ... ตอนที่มึงบอกว่ามึงใจเต้นกับกู กูดีใจแทบตาย มึงรู้บ้างไหม"

คินน์ชะงักกึก สองมือที่กำลังผลักไสหยุดนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

"มึง... มึงหมายความว่าไง..." คินน์ถามเสียงแผ่ว ความโกรธเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความสับสน

นอร์ธถอนหายใจยาว เขาก้มหน้าลงจนหน้าผากแทบจะชนกับหน้าผากของคินน์ สายตาคมกริบที่มักจะซ่อนอยู่ใต้ผมยุ่งๆ ตอนนี้เปิดเผยทุกความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดสามปี

"มึงคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างกู... จะยอมให้ใครก็ไม่รู้มาดึงไปจูบกลางโรงอาหาร แล้วยอมตกลงเป็นแฟนปลอมๆ ง่ายๆ แค่เพราะอยากแกล้ง?" นอร์ธถามกลับ เสียงของเขาสั่นน้อยๆ "มึงคิดว่ากูจำเมนูกาแฟ จำแผ่นแปะแก้ปวดของมึงได้เพราะเรื่องบังเอิญเหรอวะ"

คินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจที่เต้นแรงเพราะความเหนื่อยเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเต้นระรัวด้วยสาเหตุอื่น

"แล้ว... แล้วทำไมมึงไม่บอกกูแต่แรก ว่ามึงคือ N" คินน์ถามเสียงสั่น ช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้า

"เพราะกูขี้ขลาดไง" นอร์ธตอบตามตรง แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย "มึงคือเดือนคณะสถาปัตย์ที่โคตรเพอร์เฟกต์ ส่วนกูเป็นแค่ไอ้เถื่อนที่ไม่มีอะไรเข้ากับมึงได้เลย กูพอใจแล้วที่ได้เป็นแค่ตัวอักษรในจอที่ได้คอยรับฟังมึง ได้เป็นเซฟโซนให้มึง..."

นอร์ธยกมือข้างหนึ่งขึ้น เลื่อนไปสัมผัสที่พวงแก้มขาวเนียนของคินน์อย่างแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำตาที่หางตาให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสนี้มันช่างเหมือนกับ 'N' ในจินตนาการของคินน์เหลือเกิน... อ่อนโยน เข้าอกเข้าใจ และปลอดภัย

"จนกระทั่งวันนั้น... วันที่มึงดึงกูเข้าไปจูบ" นอร์ธกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลงเรื่อยๆ ดวงตาจ้องมองริมฝีปากบางของคนตรงหน้า "วินาทีนั้น กูรู้เลยว่ากูทนอยู่ในหน้าจอต่อไปไม่ได้แล้ว..."

หัวใจของคินน์แทบจะหยุดเต้นเมื่อนอร์ธเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน

"กูไม่ได้สร้างสัญญาหลอกๆ ขึ้นมาเพื่อแกล้งมึง..." นอร์ธเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและชัดเจนที่สุดในชีวิต

"แต่กูสร้างมันขึ้นมา... เพราะกูหาข้ออ้างที่จะได้จับมือมึงในโลกความจริงต่างหาก คินน์... กูชอบมึง"

ดวงตาของคินน์เบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก โลกทั้งใบในซอยแคบๆ แห่งนี้หมุนคว้างเหลือเพียงแค่ผู้ชายตรงหน้าที่เพิ่งสารภาพรักกับเขาอย่างหมดเปลือก!

แต่ทว่า... ในจินตนาการที่กำลังจะโรแมนติกขั้นสุดนั้นเอง!

ครืดดดด! ครืดดดด!

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของคินน์กลับแผดเสียงสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง ขัดจังหวะทุกอย่างจนพังทลาย คินน์สะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกนอร์ธออกเบาๆ แล้วล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาดู

หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าตัวเบ้อเริ่ม... 'เต้ (แฟนเก่า)'

บรรยากาศโรแมนติกขาดผึง! นอร์ธตวัดสายตามองชื่อบนหน้าจอ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที ออร่าหมาบ้าลานเกียร์ที่เพิ่งหายไปเมื่อครู่ กลับมาแผ่รังสีอำมหิตอีกครั้ง!