The Notification - สั่นเตือนความลับ

ข้อสงสัยก่อตัวในหัวใจ

แกล้งทดสอบโยนไปให้เผยท่า

แฟนเก่าหวนกลับมาท้าสายตา

ต้องแสดงบทรักบ้า...ให้สมจริง

ความเงียบในร้านกาแฟระหว่างคินน์กับนอร์ธดำเนินไปพักใหญ่ มีเพียงเสียงหลอดดูดน้ำแข็งกระทบแก้วพลาสติก คินน์จ้องมองแผ่นแปะแก้ปวดภาษาญี่ปุ่นในมือสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของคนตรงหน้า ความสงสัยตีตื้นขึ้นมาในอกจนเขาตัดสินใจว่า... ต้องลองโยนหินถามทางดูสักหน่อย

"มึง... เล่นเกมป่าววะ" คินน์โพล่งขึ้นมาลอยๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

นอร์ธที่กำลังเลื่อนดูหน้าฟีดในโทรศัพท์ชะงักไปเล็กน้อย ปลายนิ้วของเขาหยุดนิ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาคินน์ "เกมอะไร"

"ก็พวกบอร์ดเกมออนไลน์ไง... แบบที่ต้องสร้างอวาตาร์เข้าไปคุยกัน สร้างเมืองด้วยกันอะไรแบบนั้น" คินน์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้ม คอยสังเกตปฏิกิริยา

ลูกกระเดือกของนอร์ธขยับขึ้นลงจังหวะที่เขากลืนน้ำลาย ชายหนุ่มละสายตาจากคินน์ หันไปมองแก้วอเมริกาโน่ของตัวเอง "ไร้สาระ กูเรียนวิศวะนะ เวลาจะนอนยังแทบไม่มี จะเอาเวลาที่ไหนไปเล่นเกมปัญญาอ่อนแบบนั้น"

"เหรอ..." คินน์ลากเสียงยาว ลอบสังเกตเห็นว่ามือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นกำเข้าหากันหลวมๆ "กูเล่นมาสามปีแล้ว มีเพื่อนในเกมคนนึง... โคตรกวนตีนเลย ปากหมา แต่ก็... เป็นผู้ฟังที่ดี"

ประโยคสุดท้ายคินน์แผ่วเสียงลง นอร์ธหยิบแก้วกาแฟขึ้นดูดรวดเดียวจนพร่องไปครึ่งแก้ว ก่อนจะกระแทกแก้วลงบนโต๊ะเบาๆ

"โลกออนไลน์มันก็แค่โลกสมมติ มึงอย่าไปอินมาก" นอร์ธพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตึงเครียด "คนที่มึงคุยด้วย เขาอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่มึงคิดก็ได้... ลุกได้แล้ว กูมีเรียนบ่าย"

นอร์ธคว้ากระเป๋าของคินน์ไปถือไว้หน้าตาเฉยแล้วเดินนำออกจากร้านไป คินน์รีบสาวเท้าตาม แผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อช็อปนั้นดูแข็งแกร่งและเข้าถึงยาก แต่ทำไมคำพูดเมื่อกี้... ถึงฟังดูเหมือนเขากำลัง 'เตือน' หรือ 'ปกป้อง' ใครอยู่กันแน่

...

แดดตอนเที่ยงวันร้อนระอุจนอากาศเต้นระริก คินน์เดินตามหลังนอร์ธไปตามทางเดินเชื่อมระหว่างตึกที่ทอดยาวไปยังลานจอดรถ เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่านอร์ธเดินเบี่ยงตัวมาอยู่ฝั่งขวามือ ฝั่งที่มีแดดส่องลงมาเต็มๆ เพื่อให้ร่มเงาจากตัวเขาและเงาของหลังคาทางเดิน บังแดดให้คินน์ที่เดินอยู่ฝั่งซ้ายได้พอดี

หมอนี่... ใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

แต่ความรู้สึกอบอุ่นในใจเกิดขึ้นได้เพียงเสี้ยววินาที ฝีเท้าของทั้งคู่ก็ต้องหยุดชะงัก

ที่ข้างรถยุโรปสีขาวของคินน์ ร่างคุ้นตาในชุดนักศึกษาสะอาดสะอ้านกำลังยืนพิงประตูรถอยู่ เต้กอดอก แสยะยิ้มมุมปากเมื่อเห็นคินน์เดินมาพร้อมกับนอร์ธ

"บังเอิญอีกแล้วนะคินน์" เต้พูดขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "หรือว่าจงใจเดินอ้อมมาทางนี้เพื่อให้พี่เห็น"

คินน์กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกสะอิดสะเอียนตีตื้นขึ้นมาที่คอหอย "กูจะมาเอารถ ถอยไป"

เต้ไม่ขยับ แถมยังก้าวเข้ามาขวางหน้าคินน์ สายตาเหยียดหยามตวัดไปมองนอร์ธตั้งแต่หัวจรดเท้า "จ้างมาเท่าไหร่ล่ะไอ้หน้าโหดเนี่ย? คิดว่าพี่ดูไม่ออกเหรอว่าเราแกล้งทำเพื่อประชดพี่ คินน์ไม่ชอบคนเถื่อนๆ สกปรกๆ แบบนี้หรอก คินน์น่ะ... ชอบคนดูแลเอาใจใส่ พูดจาเพราะๆ แบบพี่ไม่ใช่เหรอ"

คำพูดของเต้เหมือนมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นในใจคินน์ ภาพในอดีตตอนที่เต้ทำทีเป็นแสนดีแต่ลับหลังกลับเอาเขาไปพูดจาเสียๆ หายๆ ลอยเข้ามาในหัว คินน์เริ่มหายใจเร็วขึ้น ริมฝีปากบางสั่นระริก เขากำลังจะอ้าปากเถียง แต่กล่องเสียงกลับตีบตัน

จู่ๆ เงาดำร่างใหญ่ก็ขยับเข้ามาบังหน้าเขาไว้

นอร์ธก้าวขึ้นมายืนขวางระหว่างคินน์กับเต้ กลิ่นมินต์เย็นๆ ผสมคราบน้ำมันเครื่องลอยมากระทบจมูกคินน์อีกครั้ง มันกลายเป็นกลิ่นที่ทำให้เขารู้สึก 'ปลอดภัย' อย่างประหลาด

"มึงเป็นเหี้ยอะไรนักหนา" น้ำเสียงของนอร์ธไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ดัง แต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาดุดันจ้องกดลงมาที่เต้ราวกับสัตว์นักล่ามองเหยื่อ

"มึงนั่นแหละเสือกอะไร! เป็นแค่ของเล่นที่คินน์จ้างมา อย่ามาทำตัวกร่าง!" เต้เชิดหน้าขึ้นพยายามสู้สายตา แม้จะแอบก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวก็ตาม

นอร์ธไม่ตอบโต้ด้วยคำด่าทอ เขาทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

ร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับมาหาคินน์ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับเครื่องมือช่างยกขึ้น ประคองใบหน้าของคินน์ไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วโป้งของนอร์ธเกลี่ยเบาๆ ที่พวงแก้มขาวที่กำลังซีดเผือด ก่อนที่นอร์ธจะโน้มใบหน้าลงมา

ริมฝีปากอุ่นจัดประทับลงบนหน้าผากเนียนของคินน์... นุ่มนวล แผ่วเบา แต่เนิ่นนานพอที่จะทำให้โลกทั้งใบของคินน์หยุดหมุน

หัวใจของคินน์เต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สัมผัสนี้มันไม่ใช่การแสดงเพื่อประชด มันเต็มไปด้วยความหวงแหนและปกป้องอย่างปิดไม่มิด

นอร์ธถอนริมฝีปากออก ชายตามองเต้ที่ยืนอ้าปากค้างหน้าเสียอยู่ด้านหลัง

"ใครบอกว่ากูดูแลแฟนกูไม่ได้?" นอร์ธเหยียดยิ้มเย็นชา "คินน์รำคาญคนพูดมาก... ถอยไปซะ ก่อนที่กูจะลืมตัวว่าใส่ชุดนักศึกษาอยู่ แล้วเผลอเอาประแจในกระเป๋าไปงัดปากหมาๆ ของมึง"

แววตาเอาจริงของนอร์ธทำเอาเต้หน้าถอดสี แฟนเก่าจอมตื๊อสบถคำหยาบออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอีกทาง ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง

เมื่อสถานการณ์สงบลง นอร์ธปล่อยมือจากใบหน้าคินน์ทันที เขากระแอมเบาๆ หันหน้าหนีไปอีกทาง ซ่อนใบหูที่เริ่มขึ้นสีแดงจางๆ ไว้ใต้เส้นผมที่ยุ่งเหยิง "กู... กูแค่แสดงให้มันดูสมจริง มึงอย่าคิดมาก"

คินน์ยืนอึ้ง สัมผัสอุ่นๆ ที่หน้าผากยังคงชัดเจน มันเหมือน... เหมือนความรู้สึกตอนที่เขาอ่านข้อความปลอบโยนจาก 'N' ในคืนที่เขาร้องไห้หนักที่สุดไม่มีผิด

ความสงสัยที่ถูกกดไว้เมื่อครู่ปะทุขึ้นมาจนถึงขีดสุด

ต้องรู้ให้ได้... ตอนนี้ เดี๋ยวนี้!

คินน์ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว ปลดล็อกหน้าจอแล้วกดเข้าแอปพลิเคชันแชท นอร์ธที่เห็นคินน์เงียบไปจึงหันกลับมามอง พร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน

"ทำอะไร..." นอร์ธถาม ยังไม่ทันขาดคำ

นิ้วของคินน์กดส่งข้อความหาแอคเคาท์ 'N'

Kinn: N... กูว่ากูใจเต้นกับไอ้เถื่อนนี่ว่ะ ทำไงดี

ครืดดดด... ครืดดดด...

ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ของนอร์ธก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างรุนแรงในความเงียบ!

บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง

นอร์ธเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย มือหนากระตุกและขยับไปตะปบที่กระเป๋ากางเกงตัวเองโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงักค้างอยู่ท่านั้น

คินน์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ สายตาของเขามองตรงไปยังกระเป๋ากางเกงที่สั่นเมื่อครู่ สลับกับใบหน้าของนอร์ธที่ตอนนี้ดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา

ดวงตาของคินน์สั่นไหว ริมฝีปากบางขยับเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความเงียบ

"...มึงใช่ไหม?"