The Declaration - ประกาศสิทธิ์... เจ้าของหัวใจ

สายเรียกเข้าขัดจังหวะกระชากอารมณ์

รักที่บ่มแทบระเบิดเกิดความหวง

คว้ามือถือตอกกลับไปไม่อำพราง

ลบทุกภาพคนหลอกลวง...ทวงสิทธิ์แฟน(จริง)

เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือที่ดังแทรกขึ้นมาในซอยแคบๆ ราวกับเสียงไซเรนเตือนภัยสลายบรรยากาศโรแมนติกที่กำลังก่อตัวขึ้นจนแตกกระจาย

คินน์ยืนตัวแข็งทื่อ แผ่นหลังยังคงแนบชิดกับกำแพงอิฐแดง มือที่ถือสมาร์ทโฟนสั่นระริกเมื่อเห็นชื่อ 'เต้' โชว์หราอยู่บนหน้าจอ หัวใจที่เพิ่งพองโตจากคำสารภาพรักเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว หดเล็กลงกะทันหัน ความรู้สึกขยะแขยงปนหวาดกลัวต่อคนในอดีตตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย

นอร์ธที่ยืนใช้แขนกักตัวคินน์ไว้ หลุบตาลงมองหน้าจอโทรศัพท์

เพียงแค่เห็นชื่อนั้น... ออร่าความอ่อนโยนที่เพิ่งเปิดเผยออกมาก็มลายหายวับไปในพริบตา สันกรามของหนุ่มวิศวะขบเข้าหากันจนขึ้นเป็นสันนูน นัยน์ตาที่เคยมองคินน์อย่างเว้าวอนแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ดุดันราวกับเสือที่ถูกกระตุกหนวด

ครืดดดด! ครืดดดด!

โทรศัพท์ยังคงสั่นไม่หยุด คินน์ทำท่าจะกดตัดสายด้วยความลนลาน แต่เร็วกว่าความคิด... มือหนาที่แข็งแรงกว่าเอื้อมมาฉวยสมาร์ทโฟนไปจากมือคินน์อย่างรวดเร็ว!

"นอร์ธ! มึงจะทำอะไร!" คินน์เบิกตากว้าง พยายามจะแย่งคืน แต่นอร์ธกลับชูโทรศัพท์ขึ้นสูงพ้นระยะเอื้อมของคินน์

"จัดการขยะไง" นอร์ธตอบเสียงเย็นเยียบ

นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านกดสไลด์หน้าจอรับสายทันทีโดยไม่ลังเล พร้อมกับกดเปิดลำโพง (Speakerphone) เพื่อให้คินน์ได้ยินทุกคำสนทนา

"คินน์! ในที่สุดก็ยอมรับสายพี่สักทีนะ!" เสียงของเต้ดังทะลุลำโพงออกมา น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนความมั่นหน้า "หนีกลับไปก่อนทำไม พี่ไปหาที่คณะก็ไม่เจอ จะเล่นตัวไปถึงไหน ไอ้เด็กวิศวะชั้นต่ำนั่นมันไม่อยู่ด้วยแล้วใช่ไหม ถึงกล้ารับสายพี่ได้เนี่ย"

คินน์เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด สองมือกำเข้าหากันแน่น ความโกรธปะทุขึ้นมาในอก แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากด่า นอร์ธที่ยืนซ้อนอยู่ตรงหน้าก็แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ... เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยือกจนคนฟังขนลุก

"มึงว่าใครชั้นต่ำนะไอ้สัด?"

ปลายสายเงียบกริบไปชั่วอึดใจ เหมือนเต้เพิ่งตั้งสติได้ว่าเสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงใสๆ ของเดือนสถาปัตย์

"มึง... ไอ้นอร์ธ? มึงเอามือถือคินน์ไปได้ยังไง! เอาคืนให้คินน์เดี๋ยวนี้ มึงมีสิทธิ์อะไรมารับสายแฟนกู!" เต้ตวาดลั่นผ่านสาย ความเดือดดาลทะลุปรอท

"แฟนพ่อง" นอร์ธสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่นทุกคำ "มึงต่างหากที่มีสิทธิ์อะไรมาโทรหาวุ่นวายกับ 'คนของกู' เบิกตาดูรูปคู่ที่กูเพิ่งตั้งโปรไฟล์ซะบ้างนะ ว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่เป็นแฟนตัวจริง"

"มึงอย่ามาตอแหล! คินน์ไม่มีทางลดตัวลงไปคบกับคนอย่างมึงหรอก! ก็แค่จ้างมากันท่ากูเท่านั้นแหละ คิดว่ากูโง่ดูไม่ออกหรือไง!"

นอร์ธขยับตัวเข้าประชิดคินน์มากขึ้นจนปลายเท้าชนกัน เขากดสายตาลงมองใบหน้าหวานที่กำลังช้อนตามองเขาด้วยความตกตะลึง ก่อนที่นอร์ธจะยกยิ้มมุมปาก... เป็นยิ้มที่ร้ายกาจและทรงเสน่ห์ที่สุดเท่าที่คินน์เคยเห็น

"งั้นมึงก็คงโง่จริงๆ นั่นแหละ..." นอร์ธพูดกรอกลงไปในโทรศัพท์ สายตายังคงจับจ้องไปที่ริมฝีปากบางของคินน์ไม่วางตา "เพราะสัญญาจ้างบ้าบอนั่นมันยกเลิกไปแล้ว..."

นอร์ธลดมือถือลงมาระดับอก เอื้อมมือซ้ายที่ว่างอยู่ไปเชยคางคินน์ขึ้นมาเบาๆ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากล่างของคินน์อย่างอุกอาจแต่นุ่มนวล

"มึงฟังให้ชัดๆ นะไอ้เต้..." เสียงของนอร์ธแหบพร่าและจงใจพูดให้ช้าลงทีละคำ "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คินน์คือแฟนกู 'ของจริง' ...คนที่กอดคินน์อยู่ตอนนี้คือกู คนที่คินน์ยอมให้จูบก็คือกู และคนที่คินน์รักมาตลอดสามปีก็คือกู ไม่ใช่มึง ไอ้เศษสวะ"

"ไอ้นอร์ธ!! มึงกล้าดียังไง..."

"อย่าโทรมาให้คินน์ระคายหูอีก ถ้ากูเห็นเบอร์มึง หรือเห็นมึงมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ คินน์อีกแม้แต่ก้าวเดียว..." นอร์ธหรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่กระจาย "กูจะไปดักกระทืบมึงถึงหน้าคณะ เอาให้มึงเดินกร่างไม่ได้อีกเลย... จำไว้"

ติ๊ด!

นอร์ธไม่รอให้เต้ได้เห่าต่อ เขากดตัดสายทิ้งทันที นิ้วหนากดเข้าไปที่ตั้งค่าและทำการ 'บล็อก' เบอร์ของเต้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ก่อนจะยัดโทรศัพท์เครื่องบางกลับคืนใส่มือของคินน์ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่

ความเงียบโรยตัวลงมาในซอยแคบๆ อีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน

คินน์ก้มมองโทรศัพท์ในมือ สลับกับเงยหน้ามองคนตรงหน้า สมองตื้อไปหมด บทสนทนาเมื่อครู่มันช่างดุดัน เถื่อนดิบ แต่ในขณะเดียวกัน... มันกลับเป็นกำแพงเหล็กกล้าที่ปกป้องเขาจากฝันร้ายในอดีตได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"มึง... ไปบอกมันแบบนั้น..." คินน์เอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว ความรู้สึกอายม้วนกลับมาตีโจมตีอีกรอบ "มึงบอกว่ากู... ระ... รักมึงมาตลอดสามปีเนี่ยนะ! ไอ้บ้า! กูแค่บอกว่ากูสบายใจเวลาคุยกับ N ต่างหาก กูยังไม่ได้บอกรักมึงสักคำ!"

เดือนสถาปัตย์แหวเข้าให้ แก้มนวลแดงปลั่งขึ้นมาอีกรอบ พยายามยกมือขึ้นผลักอกคนตัวโตแก้เขิน แต่นอร์ธกลับคว้าข้อมือทั้งสองข้างของคินน์เอาไว้ แล้วดึงร่างโปร่งเข้ามาจนแผ่นอกแนบชิดกัน

"อ้าว... ไม่ได้รักหรอกเหรอ" นอร์ธแกล้งเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงกวนประสาทแบบ 'N' ในแชทเป๊ะๆ "งั้นไอ้คนที่แอบส่งหัวใจให้กูในแชททุกคืนก่อนนอน หรือไอ้คนที่ชมว่า 'N แกเป็นผู้ชายที่อบอุ่นที่สุดในโลกเลย' เมื่อเดือนที่แล้ว... หมาที่ไหนพิมพ์วะ"

"ไอ้... ไอ้นอร์ธ! เลิกล้อกูเดี๋ยวนี้นะ!" คินน์ดิ้นขลุกขลัก ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ เขาถูกต้อนให้จนมุมทั้งทางร่างกายและทางหลักฐานแชทสามปีที่ผ่านมา!

นอร์ธหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ทุ้มและน่าฟังที่สุดเท่าที่คินน์เคยได้ยิน สองแขนแข็งแรงรวบเอวคินน์เข้ามากอดหลวมๆ ก่อนจะซบหน้าผากของตัวเองลงบนลาดไหล่บางของคินน์อย่างเหนื่อยล้า... แต่มีความสุข

"ขอโทษ..." นอร์ธกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูคินน์ สรรพนามกวนประสาทหายไป เหลือเพียงความจริงใจที่ไร้เกราะป้องกัน "ขอโทษที่ขี้ขลาดมาตั้งนาน ขอโทษที่ทำให้มึงต้องร้องไห้คนเดียวมาตลอด... กูแม่งโคตรโง่เลยที่เอาแต่แอบมองมึงผ่านจอ"

คินน์หยุดดิ้น สัมผัสอุ่นๆ จากอ้อมกอดนี้มันช่างคุ้นเคย... เหมือนกับความรู้สึกอบอุ่นที่เขาได้รับตัวอักษรของ 'N' เสมอมา เขาสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจนอร์ธที่เต้นแรงไม่แพ้กัน

สองแขนของคินน์ที่เคยผลักไส ค่อยๆ ลดระดับลง ก่อนจะยกขึ้นไปโอบรอบแผ่นหลังกว้างของหนุ่มวิศวะอย่างเชื่องช้า... เป็นการตอบรับที่เงียบงัน แต่ชัดเจนที่สุด

"อืม... โคตรโง่เลย" คินน์งึมงำตอบ ซุกใบหน้าที่แดงก่ำลงกับอกกว้าง กลิ่นกาแฟคั่วจากตัวนอร์ธทำให้เขารู้สึกสงบอย่างประหลาด "ปล่อยให้กูด่ามึงให้มึงฟังอยู่ได้ตั้งหลายวัน... ไอ้โรคจิตเอ๊ย"

นอร์ธผละใบหน้าออกมาเล็กน้อยเพื่อมองสบตาคินน์ รอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้าหล่อเหลา

"สัญญากำมะลอเป็นอันยกเลิก" นอร์ธประกาศเสียงนุ่ม นัยน์ตาสีเข้มทอประกายระยิบระยับแบบที่สาวๆ ทั้งมหาลัยไม่เคยได้เห็น "ตั้งแต่วินาทีนี้ไป... กูจะจีบมึงในฐานะ 'นอร์ธ' ไอ้เถื่อนวิศวะปีสาม ไม่ใช่แค่ตัวอักษร N ในจออีกแล้ว"

คินน์เม้มปาก กลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย "ใครบอกว่าจะยอมให้จีบง่ายๆ กูสถาปัตย์นะโว้ย งานยุ่งจะตาย ไม่มีเวลามานั่งเดตกับมึงหรอก"

"ไม่ต้องเดต" นอร์ธก้าวถอยหลัง ปล่อยแขนจากเอวคินน์ แต่เปลี่ยนมาคว้าฝ่ามือเรียวไปกอบกุมไว้แน่นแทน สอดประสานนิ้วทั้งห้าเข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น "เดี๋ยวเดินไปส่งที่คณะทุกวัน หิ้วกระเป๋าให้ทุกเช้า ซื้อกาแฟให้ทุกบ่าย... แปะยาแก้ปวดคอให้ทุกคืน"

คำพูดสุดท้ายทำเอาคินน์หน้าร้อนฉ่าไปถึงหลังคอ

"มึง... ไอ้บ้า" คินน์สบถเบาๆ ก้มหน้ามองพื้นถนนไม่กล้าสบตาคนคลั่งรักที่เพิ่งปลดล็อกสกินทองคำ

นอร์ธหัวเราะเบาๆ ออกแรงกระตุกมือคินน์ให้เดินตามออกไปจากซอยแคบๆ

แสงไฟสลัวจากเสาไฟริมถนนเจริญกรุงเริ่มสว่างขึ้นแทนที่แสงอาทิตย์ที่ลาลับขอบฟ้า ภาพแผ่นหลังกว้างของหนุ่มวิศวะในชุดเสื้อยืดสบายๆ ที่กำลังจับมือเดินจูงเดือนสถาปัตย์ผู้หล่อเหลาไปตามทางเท้า กลายเป็นภาพที่ลบเลือนบาดแผลในใจของคินน์ไปจนหมดสิ้น

ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงด้วยความฟินแบบแฮปปี้เอนดิ้ง...

ถ้าไม่ใช่เพราะ...

เมื่อทั้งคู่เดินกลับมาถึงหน้าร้าน 'Book & Bean' ที่คินน์วิ่งหนีออกมาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ประตูกระจกของร้านเปิดอ้าออก พร้อมกับร่างของกลุ่มนักศึกษาชายล้วนในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูและสีน้ำเงินเข้มกว่าสิบชีวิตที่ยืนอออยู่หน้าร้าน

หนึ่งในนั้นคือ 'แจ็ค' เพื่อนสนิทตัวแสบของนอร์ธ

แจ็คยืนตาค้าง มองมือของนอร์ธเพื่อนรักที่กำลังประสานนิ้วแนบแน่นอยู่กับมือของคินน์ เดือนคณะสถาปัตย์ ก่อนที่แจ็คจะค่อยๆ ยกโทรศัพท์มือถือที่เปิดโหมดถ่ายวิดีโอค้างไว้อยู่... เล็งตรงมาที่พวกเขาสองคน!

"เชี่ยยยยยยยยย!!!" แจ็คแหกปากลั่นถนนเจริญกรุง "ไอ้นอร์ธ! นี่มึงไม่ได้แค่รับจ้างเป็นแฟนหลอกๆ ตามที่ข่าวลือบอก... แต่มึงแอบแดกเดือนสถาปัตย์จริงๆ เหรอวะ!!"

นอร์ธชะงักกึก คินน์เบิกตากว้าง รีบชักมือออกอย่างรวดเร็วแต่ช้าไปเสียแล้ว...

ความลับเรื่อง N เพิ่งเคลียร์จบไปหมาดๆ แต่ดูเหมือนว่า 'ความวายป่วง' ของการประกาศตัวเป็นแฟน(จริงๆ) กลางดงเพื่อนวิศวะ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!!