The Pre-quel - ก่อนจะเป็นตัวอักษร N

ลายเส้นสลักรักซ่อนไว้เนิ่นนาน

ก่อนโลกออนไลน์จะเชื่อมใจสอง

ความลับเปิดเผยหมดสิ้นไร้กรงทอง

ถึงเวลาเดินหน้ารุก...ไม่กั๊กใจ

08:00 น. หน้าห้องพักคอนโดของคินน์

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นตรงเวลาเป๊ะราวกับตั้งนาฬิกาปลุก ทำเอาคนที่นั่งตาค้างอยู่บนโซฟามาทั้งคืนสะดุ้งสุดตัว คินน์ในสภาพสวมเสื้อยืดตัวย้วยกับกางเกงขาสั้น ใต้ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้า ยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยขาสั่นๆ ในมือของเขากำ 'สมุดสเก็ตช์ปกดำ' ของนอร์ธไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

เขาเดินไปที่ประตู สูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะกระชากบานประตูเปิดออก

ร่างสูงใหญ่ในชุดนักศึกษาที่ไม่ค่อยเรียบร้อยนักยืนอยู่ตรงหน้า นอร์ธพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นลวกๆ มือข้างหนึ่งถือแก้วอเมริกาโน่เย็น ส่วนอีกข้างถือถุงแซนด์วิชแฮมชีสแบบไม่ใส่มายองเนส กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยมาปะทะจมูกคินน์

"ตื่นเช้าเหมือนกะ..." นอร์ธกำลังจะเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มมุมปาก แต่เสียงของเขาก็ขาดหายไปเมื่อสายตาเลื่อนลงมาเห็น 'วัตถุพยาน' ในมือของคินน์

บรรยากาศหน้าประตูห้องชะงักกึกไปชั่วอึดใจ

คินน์เชิดหน้าขึ้น พยายามทำใจดีสู้เสือ ชูสมุดสเก็ตช์ปกดำขึ้นตรงหน้าคนตัวโต "อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้นอร์ธ... รูปพวกนี้... วันที่พวกนี้... มันหมายความว่ายังไง"

นอร์ธกะพริบตาช้าๆ มองสมุดสเก็ตช์ของตัวเอง สลับกับมองใบหน้าขาวเนียนที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นแต่น่ารักจนใจเจ็บ แทนที่ความลับแตก(อีกแล้ว)จะทำให้เขาลุกลี้ลุกลน หนุ่มวิศวะกลับถอนหายใจยาว แล้ว... ยิ้ม

มันไม่ใช่ยิ้มกวนประสาท แต่เป็นรอยยิ้มที่ละมุนจนคินน์ตาพร่า

"ก็หมายความตามที่เห็นนั่นแหละ" นอร์ธตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น เขาแทรกตัวเดินผ่านคินน์เข้ามาในห้องอย่างถือวิสาสะ วางแก้วกาแฟและถุงอาหารเช้าลงบนโต๊ะกระจก "ความแตกไวกว่าที่คิดแฮะ... นึกว่าจะซ่อนได้นานกว่านี้ซะอีก"

"ไอ้บ้า! นี่มึงไม่คิดจะตกใจหน่อยเหรอวะที่โดนจับได้เนี่ย!" คินน์โวยวาย ปิดประตูห้องแล้วเดินตามมาติดๆ "มึงรู้จักกูตั้งแต่ก่อนเล่นเกมอีกเหรอ แล้วทำไมถึงไปโผล่ในเกมนั้นได้ล่ะ อย่าบอกนะว่า..."

"กูตามมึงไปเอง" นอร์ธหันกลับมาประจันหน้า สารภาพออกมารวดเดียวแบบไม่คิดจะอ้อมค้อม "กูเห็นมึงตั้งแต่วันปฐมนิเทศ... ตอนที่มึงสะดุดเชือกรองเท้าตัวเองจนเกือบหน้าคะมำ แล้วกูเป็นคนดึงกระเป๋ามึงไว้ไง จำไม่ได้เหรอ"

คินน์เบิกตากว้าง ความทรงจำสีจางๆ เมื่อสามปีก่อนแล่นเข้ามาในหัว... วันนั้นมีมือปริศนาดึงคอเสื้อเขาไว้ไม่ให้หน้าฟาดพื้น แต่พอเขาหันไปขอบคุณ คนคนนั้นก็เดินล้วงกระเป๋าหนีไปแล้ว ทิ้งไว้แค่แผ่นหลังกว้างๆ ในชุดนักศึกษา

"กูชอบมึงตั้งแต่วันนั้น" คำสารภาพตรงไปตรงมาหลุดออกจากปากนอร์ธง่ายๆ ราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ "แต่ตอนนั้นกูมันแค่เด็กต่างจังหวัดตัวดำๆ จนๆ... ส่วนมึงเป็นถึงเดือนสถาปัตย์ที่ใครๆ ก็รุมล้อม กูเลยทำได้แค่ตามวาดรูปมึงอยู่ห่างๆ"

"แล้วเรื่องเกมล่ะ..." คินน์ถามเสียงแผ่ว ความโกรธหายวับไปเหลือแต่ความรู้สึกวูบโหวงในท้อง

"เพื่อนมึงในคณะคุยกันเสียงดังว่ามึงติดเกมนั้น กูเลยสมัครแอคเคาท์เข้าไป... ใช้เวลาตั้งสองเดือนกว่าจะสุ่มเจอมึงในเซิร์ฟเวอร์" นอร์ธก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ก้มหน้าลงจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกับคินน์ "กูใช้ชื่อ 'N' เข้าไปตีสนิท เพราะรู้ว่าถ้าเป็นตัวกูในโลกจริง มึงคงไม่แม้แต่จะมอง"

ทุกคำพูดของนอร์ธเหมือนค้อนที่ทุบกำแพงในใจคินน์จนพังทลายไม่มีชิ้นดี ผู้ชายคนนี้พยายามเพื่อเขามามากขนาดไหนกัน? สามปีที่เฝ้ามอง สามปีที่รับฟังปัญหาโดยไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย

"มึงแม่ง... เป็นสโตล์กเกอร์หรือไงวะ" คินน์งึมงำ ก้มหน้างุดเพื่อซ่อนใบหน้าที่กำลังเห่อร้อนจนแทบไหม้

"ก็อาจจะใช่" นอร์ธหัวเราะในลำคอ เขาเอื้อมมือไปดึงสมุดสเก็ตช์ออกจากมือคินน์ โยนมันแหมะลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างจับที่เอวบางของเดือนสถาปัตย์ แล้วดึงรั้งร่างโปร่งให้ขยับเข้ามาจนปลายเท้าชนกัน

"เฮ้ย! ทะ... ทำอะไรแต่เช้าเนี่ย!" คินน์สะดุ้ง ดันแผงอกกว้างไว้ตามสัญชาตญาณ

"ฟังนะคินน์" นอร์ธกดเสียงต่ำ นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์และคลั่งรักแบบทะลุปรอท "ที่ผ่านมา กูยอมเป็นแค่ไอ้ N ในจอ เพราะกูเจียมตัว... แต่ตอนนี้ ความลับมันแตกหมดแล้ว มึงรู้หมดแล้วว่ากูรู้สึกยังไง"

นอร์ธโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจร้อนรดรินบนพวงแก้มใส

"ต่อจากนี้ไป... กูจะไม่ใช่แค่ตัวอักษร และจะไม่ใช่ไอ้ลูกหมาที่แอบมองมึงอยู่ห่างๆ อีกแล้ว"

คำประกาศิตของหนุ่มวิศวะทำเอาหัวใจคินน์เต้นกระหน่ำราวกับรัวกลองชุด

"เตรียมตัวรับมือ 'แฟนตัวจริง' ไว้ให้ดีก็แล้วกัน... เพราะกูรุกหนักกว่าไอ้ N ร้อยเท่า"

พูดจบนอร์ธก็ฉวยโอกาสกดจมูกโด่งๆ ลงบนแก้มเนียนของคินน์อย่างรวดเร็วและหนักหน่วงหนึ่งฟอดใหญ่!

ฟอด!

"ไอ้นอร์ธ!!!" คินน์แหกปากลั่นห้อง ผลักอกคนฉวยโอกาสออกเต็มแรง ใบหน้าแดงก่ำเป็นมะเขือเทศสุก "ใครตกลงเป็นแฟนมึง! ไอ้บ้า! ไอ้เถื่อน! หน้าด้าน!"

"รีบไปอาบน้ำไป จะสายแล้ว" นอร์ธไม่สะทกสะท้าน แถมยังเดินผิวปากอารมณ์ดีไปนั่งรอที่โซฟา ทิ้งให้คินน์ยืนเอามือจับแก้วตัวเองค้างอยู่กลางห้องด้วยความสติแตก

...

09:30 น. ใต้ถุนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

บรรยากาศใต้คณะสถาปัตย์เช้านี้คึกคักเป็นพิเศษ ทันทีที่รถยุโรปของคินน์แล่นเข้ามาจอด สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาเป็นตาเดียว ข่าวลือเรื่องหนุ่มวิศวะร่างยักษ์เดินจับมือกับเดือนสถาปัตย์แพร่สะพัดไปไวกว่าไฟลามทุ่ง

ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก นอร์ธในชุดนักศึกษา(ที่วันนี้ดูเนี้ยบขึ้นนิดหน่อย)ก้าวลงมา ก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้คินน์

"ไม่ต้องมาเปิดให้กู! กูเปิดเองได้โว้ย!" คินน์เดินหน้าหงิกกระแทกปึงปังลงจากรถ พยายามเดินทิ้งระยะห่างจากนอร์ธให้มากที่สุดเพื่อลดความอาย

แต่นอร์ธก็ก้าวยาวๆ ตามมาประกบ คว้ากระเป๋าผ้าใบใหญ่ของคินน์ไปสะพายไว้เองอย่างหน้าตาเฉย "เดินช้าๆ เดี๋ยวก็สะดุดอิฐบล็อกล้มอีกหรอก" นอร์ธลอยหน้าลอยตาเอาคำแก้ตัวของคินน์เมื่อคืนมาล้อเลียน

"ไอ้เหี้ยนอร์ธ!" คินน์หันไปแยกเขี้ยวใส่

"คินน์!" มิกซ์ เพื่อนสนิทตัวดีวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา เบรกเอี๊ยดตรงหน้าเพื่อนรัก สลับกับมองหน้านอร์ธด้วยสายตาหวาดๆ "สรุปข่าวลือเมื่อคืนมันยังไงวะ! มึงโดนไอ้หมาบ้านี่บังคับขู่เข็ญอะไรหรือเปล่า! พยักหน้าทีเดียวกูจะเรียกยามมาล็อกตัวมันเลย!"

"ใครหมาบ้า" นอร์ธปรายตามองมิกซ์ด้วยหางตา รังสีอำมหิตแผ่ออกมาเบาๆ จนมิกซ์เผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว

"เอ่อ... คือ..." คินน์อึกอัก ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เพื่อนเข้าใจว่าไอ้เถื่อนนี่คือคนที่เขาแอบชอบในแชท

"ไม่ต้องเรียกยามหรอก" นอร์ธตัดบท แขนแกร่งเอื้อมมาโอบรอบคอคินน์อย่างแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ "กูกับคินน์กำลังคุยกันอยู่... จบนะ"

มิกซ์อ้าปากค้าง มองเดือนคณะผู้สูงส่งที่ถูกหนุ่มวิศวะโอบคอหน้าระรื่นโดยไม่ผลักออก... นี่มันเรื่องช็อกวงการระดับชาติ!

"ไปเรียนได้แล้ว ตอนบ่ายเดี๋ยวมารับ" นอร์ธยีผมคินน์จนยุ่ง ก่อนจะยัดกระเป๋าผ้าคืนให้ "ตั้งใจเรียนล่ะ... คิดถึงกูให้น้อยๆ หน่อย"

คินน์อ้าปากจะด่าความหลงตัวเองนั้น แต่นอร์ธก็ชิงหันหลังเดินล้วงกระเป๋ากลับไปที่รถแล้ว คินน์ได้แต่ยืนหน้าแดง ฟึดฟัดอยู่กับมิกซ์ที่ยังคงยืนช็อกไม่เลิก

...

ช่วงบ่าย คินน์เดินขึ้นมาบนสตูดิโอเพื่อทำงานกลุ่ม สมองของเขายังคงฟุ้งซ่านเรื่องเมื่อเช้า สัมผัสที่แก้มยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้น เขาเปิดกระเป๋าผ้าเพื่อจะหยิบสเกลรูลเลอร์ออกมา แต่แล้วมือก็ไปสัมผัสเข้ากับกระดาษแข็งๆ แผ่นหนึ่งที่ถูกสอดไว้ในช่องเล็ก

คินน์ขมวดคิ้ว หยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมา...

มันเป็นรูปโพลารอยด์ที่ถูกถ่ายจากกล้องฟิล์ม เป็นภาพแผ่นหลังของเขาเองตอนที่กำลังยืนต่อแถวซื้อกาแฟเมื่อเช้านี้... และด้านล่างของรูป มีลายมือตวัดๆ ของนอร์ธเขียนเอาไว้

'เดตแรกของเรา... วันเสาร์นี้ 10 โมงเช้า แต่งตัวหล่อๆ ล่ะ (ถึงปกติจะหล่ออยู่แล้วก็เถอะ)'

คินน์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุซี่โครง ไอ้เถื่อนนี่มันรุกหนักเกินไปแล้ว! รุกจนเขาตั้งตัวไม่ทัน!

เขาเผลอยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะพิมพ์ด่า(แก้เขิน)ไปหานอร์ธ...

แต่ทว่า...

ยังไม่ทันที่เขาจะปลดล็อกหน้าจอ เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชัน F******k ก็เด้งรัวๆ ขึ้นมาที่แถบด้านบน หน้าจอของมิกซ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกัน

"เฮ้ยคินน์! เชี่ยอะไรวะเนี่ย!" มิกซ์ร้องลั่น ชูโทรศัพท์ของตัวเองให้คินน์ดู

หน้าจอแสดงโพสต์จาก 'เพจแฉรายวันมหาลัย' ที่กำลังถูกแชร์ออกไปเป็นพันครั้งภายในไม่กี่นาที

ภาพในโพสต์คือรูปของนอร์ธที่กำลังดึงคินน์เข้าไปจูบกลางโรงอาหารเมื่อสองวันก่อน (มุมกล้องจากแอบถ่าย) และอีกภาพคือรูปของคินน์กับนอร์ธที่เดินจับมือกันหน้าร้านคาเฟ่เมื่อคืน

แต่สิ่งที่ทำให้คินน์เลือดเย็นเฉียบไปทั้งตัว คือ แคปชั่น ของโพสต์นั้น...

[ช็อกวงการ! เดือนสถาปัตย์ผู้แสนดี แท้จริงแล้วคบซ้อน? ทิ้งแฟนเก่าสุดเพอร์เฟกต์ แอบไปกินตับกับเด็กช่างทรงเถื่อนมาตั้งแต่ปีหนึ่ง! มีพยานยืนยันว่าเห็นสองคนนี้แอบกิ๊กกันตั้งแต่ตอนที่เดือนคณะยังคบกับแฟนเก่าอยู่เลยจ้า! #คนดีที่ไหน #หน้าใสใจเสือ]

คินน์มือสั่นเทา สมาร์ทโฟนแทบจะร่วงหล่นจากมือ โพสต์นี้ไม่ได้แค่แฉเรื่องเขากับนอร์ธ แต่มันกำลังบิดเบือนความจริง และจงใจสาดโคลนใส่เขาเต็มๆ!

ใครเป็นคนทำเรื่องสกปรกแบบนี้? ไม่ต้องสืบให้ยากเลย... แผนการของคนที่เพิ่งโดนนอร์ธหักหน้าไปเมื่อวานกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว!