The Fake Dating Manual - คู่มือแกล้งรักฉบับคนหน้าดุ

สัญญาปลอมเริ่มต้นคนสับสน

ต้องอดทนเล่นละครซ่อนความเขิน

หนุ่มหน้าดุซ่อนความรักไว้เหลือเกิน

แค่บังเอิญหรือตั้งใจ...ใครรู้ดี

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องนอนสี่เหลี่ยมที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ คินน์นอนคว่ำหน้าซุกหมอนอยู่บนเตียง มือหนึ่งกำโทรศัพท์แน่นราวกับจะขย้ำมันให้แหลกคามือ

N: สรุปคือมึงไปจูบเขา แล้วเขาก็บังคับให้มึงเป็นแฟน? คุ้มดีนี่ Kinn: คุ้มบ้าอะไรเล่า! มึงไม่เห็นหน้าไอ้เถื่อนนั่นตอนมันทวงค่าเสียหาย หน้าอย่างกับสิงโตหิวเนื้อ กูเกือบโดนต่อยแล้วไหมล่ะ! Kinn: แล้วพรุ่งนี้กูต้องทำไงวะ N กูต้องแกล้งเป็นแฟนมันจริงๆ เหรอ แค่คิดก็ปวดประสาทแล้ว

คินน์พิมพ์รัวๆ ระบายความอัดอั้น ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด เขาพลิกตัวนอนหงาย ยกแขนขึ้นก่ายหน้าผาก ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันที่โรงอาหารยังคงฉายวนซ้ำเป็นแผ่นเสียงตกร่อง สัมผัสหยาบกระด้างและกลิ่นนิโคตินจางๆ ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกจนเขาต้องยกมือขึ้นถูริมฝีปากตัวเองแรงๆ

อีกฟากหนึ่งของเมือง ภายในห้องพักแคบๆ ที่มีเพียงโต๊ะคอมพิวเตอร์และเตียงเดี่ยว นอร์ธนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิ่ง สายตาคมกริบจ้องมองหน้าจอที่เต็มไปด้วยตัวอักษรของคินน์ แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก—รอยยิ้มที่คนทั้งมหาลัยแทบไม่เคยได้เห็น

N: ก็แค่ไหลตามน้ำไปก่อน ถือซะว่าได้บอดี้การ์ดฟรีๆ ไว้กันหมา N: นอนได้แล้ว พรุ่งนี้มึงมีส่งโปรเจกต์เช้าไม่ใช่หรือไง

คินน์ที่เห็นข้อความตอบกลับขมวดคิ้วมุ่น พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว Kinn: เออว่ะ ลืมไปเลย! แต่มึงรู้ได้ไงว่ากูมีส่งโปรเจกต์เช้า กูยังไม่ได้บอกมึงเลยนะวันนี้?

นอร์ธชะงัก นิ้วที่กำลังจะพิมพ์ชะงักค้างอยู่เหนือแป้นคีย์บอร์ด เขาเผลอหลุดข้อมูลที่รู้มาจากตารางเรียนของคินน์ที่เขาแอบจำไว้แม่นกว่าตารางเรียนตัวเองเสียอีก ชายหนุ่มรีบลบข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที

N: มึงบ่นเรื่องโปรเจกต์นี้มาสามวันแล้ว กูเดาเอา ไปนอนซะ พรุ่งนี้ตื่นสายอย่ามาโวยวาย

คินน์ไม่ได้ติดใจอะไร เขาพิมพ์บอกฝันดี 'N' ก่อนจะปิดโคมไฟหัวเตียง โดยไม่รู้เลยว่าวันพรุ่งนี้... พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดเข้าสู่คณะสถาปัตย์

...

09:30 น. ใต้ถุนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์

บรรยากาศยามเช้าของคณะสถาปัตย์ที่ควรจะเต็มไปด้วยความงัวเงียของเหล่านักศึกษาที่เพิ่งผ่านการอดนอน กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงซุบซิบและสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองไปยังจุดเดียวกัน

ที่ม้านั่งหินอ่อนหน้าสตูดิโอ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มตัวเมื่อวานกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่ นอร์ธสวมหูฟังสีดำครอบหู หลับตาพิงพนักม้านั่งด้วยท่าทีไม่แยแสโลก แม้ว่ารอบกายจะมีออร่าความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนไม่มีใครกล้าเดินเฉียดใกล้

"ไอ้คินน์... นั่นมัน..." มิกซ์ เพื่อนสนิทของคินน์ สะกิดแขนคนข้างๆ ยิกๆ พร้อมชี้มือสั่นๆ ไปทางชายหนุ่มหน้าดุ "นั่นมันไอ้นอร์ธ วิศวะปีสาม ฉายาหมาบ้าลานเกียร์ไม่ใช่เหรอวะ มันมาทำอะไรคณะเรา"

คินน์ที่เพิ่งเดินถือกระบอกใส่แบบแปลนลงมาจากตึกถึงกับชะงักฝีเท้า หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขากลืนน้ำลายดังเอื๊อก ไม่คิดว่านอร์ธจะบุกมาถึงถิ่นเร็วขนาดนี้

ราวกับมีเรดาร์ นอร์ธลืมตาขึ้นมาทันทีที่คินน์ก้าวเข้ามาในรัศมี สายตาคมดุตวัดมองร่างโปร่งในชุดนักศึกษาที่ยืนตัวแข็งทื่อ นอร์ธดึงหูฟังออก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินตรงดิ่งเข้ามาหาคินน์

นักศึกษาคนอื่นๆ แหวกทางให้โดยอัตโนมัติราวกับทะเลแหวก

"ส่งงานเสร็จแล้วใช่ไหม" นอร์ธถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ดังกังวานพอที่คนที่แอบฟังอยู่จะได้ยินชัดเจน

"อะ... อื้อ เสร็จแล้ว" คินน์ตอบตะกุกตะกัก พยายามปั้นหน้านิ่งทั้งที่ในใจเต้นรัวเป็นกลองรบ

นอร์ธไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเอื้อมมือมาคว้ากระบอกใส่แบบแปลนและกระเป๋าผ้าใบโตที่ดูหนักอึ้งของคินน์ไปถือไว้เองหน้าตาเฉย "งั้นก็ไปกินข้าว"

"เฮ้ย ไม่ต้องถือ กูถือเองได้" คินน์พยายามแย่งคืน แต่อีกฝ่ายกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรู้ทัน

"เป็น 'แฟน' กัน ก็ต้องทำแบบนี้ไม่ใช่หรือไง" นอร์ธก้มลงมากระซิบที่ข้างหูคินน์ด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินต้นคอจนคินน์ขนลุกซู่ "หรืออยากให้กูทวงค่าจูบตรงนี้?"

คินน์เบิกตากว้าง รีบหดคอหนีแล้วส่ายหน้าดิก "ปะ... ไปสิ หิวแล้วเหมือนกัน!" เขาหันไปส่งยิ้มแหยๆ ให้มิกซ์ที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ "กูไปก่อนนะมิกซ์ เจอกันบ่าย"

ภาพเดือนสถาปัตย์ผู้เพอร์เฟกต์เดินตามหลังหนุ่มวิศวะขาโหดที่หิ้วกระเป๋าให้ กลายเป็นไวรัลในกลุ่มไลน์ของมหาลัยแทบจะในห้านาทีต่อมา

...

ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย

แอร์เย็นฉ่ำในร้านกาแฟไม่ได้ช่วยให้คินน์รู้สึกเย็นลงเลย เขานั่งเกร็งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับนอร์ธที่เอาแต่นั่งกดโทรศัพท์เงียบๆ ไม่พูดไม่จาตั้งแต่เดินออกจากคณะ ความอึดอัดโรยตัวปกคลุมจนคินน์แทบจะทนไม่ไหว

"รับอะไรดีคะลูกค้า" พนักงานสาวเดินเข้ามารับออเดอร์พร้อมรอยยิ้ม

คินน์อ้าปากเตรียมจะสั่งเมนูประจำที่กินแก้อาการแฮงก์จากการอดนอน แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง นอร์ธที่ไม่ได้เงยหน้าจากจอมือถือก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"อเมริกาโน่เย็น ไม่หวาน คั่วกลาง เพิ่มไซรัปยูซุหนึ่งปั๊มครับ" นอร์ธสั่งอย่างฉะฉาน "แล้วก็... แซนด์วิชแฮมชีส อบกรอบๆ ไม่เอามายองเนส"

พนักงานจดออเดอร์แล้วเดินจากไป ทิ้งให้คินน์นั่งเบิกตากว้างจ้องหน้านอร์ธราวกับเห็นผี

"มึง... มึงรู้ได้ไง" คินน์ถามเสียงแผ่ว เมนูเครื่องดื่มน่ะไม่เท่าไหร่ แต่วิธีการสั่งแซนด์วิชแบบจุกจิกนั่น มันคือสเปกการกินที่เขามักจะบ่นให้ 'N' ฟังในแชทบ่อยๆ เวลาที่ร้านทำผิด

นอร์ธชะงักนิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอ เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาคินน์ แววตาดุดันนั้นวูบไหวไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาราบเรียบตามเดิม

"กูได้ยินมึงสั่งเมื่อวานตอนเดินผ่านร้านกาแฟใต้ตึก" นอร์ธตอบเสียงเรียบ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย "ความจำกูดี ทำไม มีปัญหาอะไร"

คินน์พ่นลมหายใจออกทางปาก "เปล่า แค่ตกใจนิดหน่อย..."

เขายกมือขึ้นบีบต้นคอตัวเองเบาๆ อาการปวดตึงจากการก้มหน้าเขียนแบบมาหลายคืนเริ่มประท้วง "ปวดคอชะมัด สงสัยต้องแวะร้านขายยาซื้อแผ่นแปะแก้ปวดซะแล้ว"

สิ้นเสียงบ่น นอร์ธล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อช็อป แล้วโยนซองฟอยล์สีเงินขนาดเล็กสองซองลงบนโต๊ะตรงหน้าคินน์

แหมะ

คินน์ก้มลงมองซองฟอยล์นั้น มันคือแผ่นแปะแก้ปวดกล้ามเนื้อ... ยี่ห้อนำเข้าจากญี่ปุ่นที่มีตัวหนังสือภาษาญี่ปุ่นเขียนเต็มไปหมด เป็นยี่ห้อเฉพาะทางที่หาซื้อยากมากในไทย

และที่สำคัญที่สุด... มันคือยี่ห้อเดียวกับที่ 'N' ส่งรูปมาแนะนำให้เขาในแชทเมื่อคืนตอนตีสองเป๊ะ!

‘ถ้าปวดคอ ลองไปหาตัวนี้มาแปะดู กูใช้บ่อยเวลาปวดหลัง ร้านขายยาหน้ามอมีขายแค่นิดหน่อย รีบไปสอยมาซะ’ ข้อความของ N ผุดขึ้นมาในหัวคินน์ทันที

คินน์หยิบซองยาขึ้นมาถือไว้ มือที่จับซองฟอยล์เย็นเฉียบเริ่มสั่นน้อยๆ เขาช้อนสายตาขึ้นมองหน้านอร์ธที่กำลังยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มด้วยท่าทีสบายๆ ไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"มึง..." คินน์เรียกเสียงสั่น ความคิดมากมายตีรวนในหัว "มึงใช้ยี่ห้อนี้ด้วยเหรอ"

"อืม" นอร์ธตอบสั้นๆ วางแก้วน้ำลง "กูเตะบอลบ่อย ปวดกล้ามเนื้อ ใช้ตัวนี้แล้วหายเร็ว... ทำไม มึงรังเกียจของกูหรือไง"

"เปล่า..." คินน์ลดเสียงลง จ้องมองแผ่นแปะในมือสลับกับใบหน้าคมคายของคนตรงหน้า หัวใจที่เคยเต้นแรงเพราะความกลัว กลับเริ่มเต้นรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้น

แค่บังเอิญ... มันต้องเป็นแค่ความบังเอิญแน่ๆ คินน์พยายามบอกตัวเอง แต่สายตาที่นอร์ธมองมา แม้จะดูแข็งกระด้าง แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามันมีความห่วงใยซ่อนอยู่ในนั้น... เหมือนกับสายตาที่เขามักจะจินตนาการถึงเวลาคุยกับ 'N' ไม่มีผิด

"แปะซะ" นอร์ธพูดขึ้นมาลอยๆ ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่างร้าน "เดี๋ยวมึงคอเคล็ดตายไปก่อนกูจะได้ใช้หนี้ค่าจูบคุ้ม"

คินน์เม้มปากแน่น มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหนุ่มวิศวะขาโหด... สัญญาปลอมๆ วันแรกเพิ่งเริ่มต้น แต่ทำไมกำแพงที่เขาสร้างไว้รอบตัว ถึงรู้สึกเหมือนกำลังถูกไอ้คนเถื่อนคนนี้ทุบทำลายลงอย่างง่ายดายด้วยแผ่นแปะแก้ปวดแค่สองแผ่น

คินน์ไม่รู้เลยว่า... ความลับที่ถูกซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มของเขา กำลังถูกความลับที่ใหญ่กว่าของคนตรงหน้ากลืนกินเข้าไปทีละน้อย