ตอนที่ 2: ความมั่นใจที่พังทลาย 1/3

ตอนที่ 2: ความมั่นใจที่พังทลาย

แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามา ตกกระทบใบหน้าคมคายที่บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด

เขมินทร์ยังคงนั่งนิ่งเป็นรูปสลักหินอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวที่บ้าน แผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ราวกับถูกสูบพลังงานชีวิตออกไปจนหมดสิ้นตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาเห็นสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ

เวลาผ่านไปเนิ่นนานหลายชั่วโมง ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถแทรกซึมผ่านผิวเนื้อของเขาได้เท่ากับความเหน็บหนาวที่เกาะกุมอยู่ในอก สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่แผ่นกระดาษสองใบตรงหน้าไม่วางตา

ใบหนึ่งคือ 'หนังสือข้อตกลงการหย่าและแบ่งสินสมรส' ที่มีลายเซ็นของณิชญาวีร์ตวัดเอาไว้อย่างหนักแน่นและชัดเจน รอยหมึกสีน้ำเงินนั้นประดุจใบมีดที่กรีดลึกลงไปในความมั่นใจของเขา

ส่วนอีกใบ... คือภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำแผ่นเล็ก ที่มีรอยนิ้วมือสีแดงคล้ำแห้งกรังเปรอะเปื้อนอยู่ กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ หรืออาจจะหลงเหลืออยู่ในมโนสำนึกของเขา ตีรวนขึ้นมาจนลำคอแห้งผาก

"แท้ง... งั้นเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับตัวเองเบาหวิว คล้ายคนละเมอ

ชายหนุ่มค่อย ๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะลงบนภาพอัลตราซาวด์ ปลายนิ้วสากสัมผัสเข้ากับรอยเลือดแห้งกรังนั้น จังหวะการเต้นของหัวใจสะดุดกึก ลมหายใจของเขาติดขัดราวกับมีก้อนหินอุดอยู่ที่คอหอย

ทว่า... ภาวะความบกพร่องในการรับรู้อารมณ์ (Alexithymia) ที่ฝังรากลึกในตัวเขาเริ่มทำงานอย่างซื่อตรง กลไกการป้องกันตัวเองของอดีตวิศวกรโครงสร้างสั่งการให้สมองกดทับความตกใจและความรู้สึกผิดเอาไว้ในส่วนลึกสุด แล้วดึงเอาเหตุผลทางสถิติและตรรกะทางวิทยาศาสตร์ขึ้นมาเป็นเกราะกำบังความอ่อนแอในเสี้ยววินาที

'สถิติการแท้งบุตรในไตรมาสแรกเกิดขึ้นได้สูงถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์... ตัวอ่อนอาจจะไม่สมบูรณ์ตั้งแต่แรก ร่างกายของไวน์ก็แค่วิวัฒนาการคัดกรองความผิดปกติตามธรรมชาติ มันคืออุบัติเหตุทางการแพทย์ที่พบได้ทั่วไป'

เขมินทร์พยายามอธิบายสถานการณ์ตรงหน้าด้วยตรรกะที่ไร้หัวใจ เขาปฏิเสธที่จะยอมรับว่าความละเลยและการเพิกเฉยต่อสายเรียกเข้าสิบเอ็ดสายของเขา คือต้นเหตุหลักที่ทำให้เธอต้องเผชิญกับความสูญเสียอย่างโดดเดี่ยว

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาดุดันที่เคยวูบไหวก็กลับมาแข็งกร้าวตามแบบฉบับของประธานบริหารผู้หยิ่งยโส ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ อาการหงุดหงิดที่อดีตภรรยาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เริ่มปะทุขึ้น

"เรียกร้องความสนใจเกินไปหรือเปล่าไวน์"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ

ในหัวของเขมินทร์ตอนนี้ เขามองว่าพฤติกรรมของภรรยาคือผลพวงมาจากฮอร์โมนที่แปรปรวนหลังการสูญเสียบุตร บวกกับความน้อยใจที่เขาไม่ได้กลับมาร่วมฉลองวันครบรอบ เธอจึงใช้การยื่นเอกสารหย่ามาเป็นเครื่องมือต่อรอง เพื่อเรียกร้องความสนใจและบีบให้เขารู้สึกผิด

ชายหนุ่มล้วงสมาร์ตโฟนเครื่องหรูออกจากกระเป๋ากางเกงสแล็ก ปลดล็อกหน้าจอแล้วใช้ปลายนิ้วกดกระแทกแป้นพิมพ์ส่งข้อความหาเธออย่างรัวเร็ว

[บอสเวย์: ผมเห็นเอกสารแล้วนะไวน์]

[บอสเวย์: เรื่องลูก ผมเสียใจด้วย แต่มันเป็นอุบัติเหตุทางการแพทย์ คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้]

[บอสเวย์: พรุ่งนี้เช้าเราค่อยคุยกันตอนคุณใจเย็นลง]

ข้อความทั้งสามประโยคถูกส่งออกไป แต่ไม่มีสัญลักษณ์การอ่านขึ้นเตือนแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายเมื่อเขาลองกดดูรูปโปรไฟล์ของเธอ มันกลับกลายเป็นภาพว่างเปล่า บ่งบอกชัดเจนว่าเขาถูกบล็อกการติดต่อทุกช่องทางในโลกออนไลน์

"โธ่เว้ย!"

สมาร์ตโฟนราคาแพงถูกขว้างกระแทกกับโต๊ะทำงานอย่างแรง เขมินทร์เสยผมที่เปียกชื้นเหงื่อลวก ๆ ความเหนื่อยล้าจากการยืนคุมวิกฤตที่ไซต์งานมาทั้งคืนตากฝนจนสว่าง ทำให้เขาไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะออกไปตามหาผู้หญิงที่เขามองว่ากำลังใช้อารมณ์เหนือเหตุผล

"อยากประท้วงนักก็เอาเลย หายบ้าเมื่อไหร่ค่อยคุยกัน"

เขาประกาศกร้าวกับความว่างเปล่า

ชายหนุ่มกวาดเอกสารและภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำนั้น คว่ำหน้าลงกับโต๊ะอย่างลวก ๆ เพื่อจงใจหนีภาพความจริงที่กรีดแทงนัยน์ตา ด้วยความเชื่อฝังหัวว่าภรรยาคงหลบไปร้องไห้เรียกร้องความสนใจอยู่ที่ไหนสักแห่ง เขาเลือกที่จะตัดความรำคาญ หันหลังให้โต๊ะทำงาน แล้วทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาเบด

โดยหารู้ไม่ว่า การตัดสินใจที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและตรรกะวิบัติในวันนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่เขาไม่มีวันตื่น