ตอนที่ 2: ความมั่นใจที่พังทลาย 2/3

เช้าวันรุ่งขึ้น เขมินทร์ตื่นแต่ตรู่ คว้าชุดสูทสำรองที่มีติดไว้ในตู้เสื้อผ้าห้องทำงานมาเปลี่ยน และขับรถออกจากบ้านไปทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง โดยไม่ได้สังเกตความผิดปกติอื่นใดในบ้านอีกเลย

เวลา 08:30 น. สำนักงานใหญ่บริษัท เค-อาร์ช คอร์ปอเรชัน

บรรยากาศในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด เขมินทร์ในชุดสูทสีกรมท่าสั่งตัดพอดีตัว นั่งจ้องหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อดูรายงานการสูบน้ำออกจากไซต์งานเมื่อคืน กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ก่อนที่แนน เลขาส่วนตัววัยสามสิบปีในชุดสูทกระโปรงเรียบร้อย จะเดินถือแก้วกาแฟดำเอสเปรสโซเข้ามาวางบนโต๊ะ กลิ่นกาแฟคั่วเข้มขมปร่าลอยแตะจมูก

"กาแฟค่ะบอส"

แนนเอ่ยเสียงเรียบ

"ขอบใจ วันนี้บอร์ดบริหารมีวาระอะไรเพิ่มเติมไหม"

เขมินทร์ถามโดยไม่เงยหน้าจากหน้าจอ

"ไม่มีค่ะ แต่มีเอกสารอนุมัติสั่งซื้อวัสดุนำเข้าล็อตใหม่ที่ทางฝ่ายจัดซื้อขอให้บอสพิจารณาด่วนค่ะ"

เลขาฯ สาวรายงาน

ยังไม่ทันที่เขมินทร์จะตอบรับ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาโดยพลการ นิตา หุ้นส่วนบริษัทและอดีตคนรักของเขา ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่ามั่นใจ หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสทำงานรัดรูปสีแดงเบอร์กันดี เธอส่งยิ้มบาง ๆ ให้แนนเป็นเชิงไล่ทางอ้อม

แนนลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะค้อมศีรษะให้เขมินทร์แล้วเดินออกจากห้องไป ปิดประตูให้เสร็จสรรพ

"มีอะไรนิตา ผมกำลังยุ่ง"

เขมินทร์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยแววตาเรียบเฉย

"นิตาเอาเอกสารจัดซื้อกระเบื้องหินอ่อนจากอิตาลีมาให้พี่เวย์เซ็นอนุมัติค่ะ"

นิตาเดินเข้ามาใกล้ วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉุนจัดลอยมากระทบจมูกจนเขมินทร์ต้องเผลอขมวดคิ้ว เขาเกลียดกลิ่นที่ฉูดฉาดแบบนี้ มันเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นหอมสะอาดของชาขาวที่เขาคุ้นเคยที่บ้าน

"เราต้องรีบสั่งของมาทดแทนส่วนล็อบบี้ที่โดนน้ำโคลนท่วมเมื่อคืน ไม่อย่างนั้นกำหนดส่งมอบงานเฟสแรกให้ลูกค้าจะดีเลย์ไปอีกเป็นเดือนเลยนะคะ"

เธอยกเอาเรื่องผลประโยชน์และกำหนดการมาอ้างอย่างรู้จุดอ่อนของผู้ชายตรงหน้า

เขมินทร์หยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู กวาดสายตาอ่านรายละเอียดตัวเลขคร่าว ๆ

"งบประมาณบานปลายไปอีกห้าล้านบาท..."

เขาพึมพำ น้ำเสียงติดจะขัดใจกับต้นทุนที่เพิ่มขึ้น

"แต่มันคุ้มค่าที่จะรักษาเครดิตของบริษัทไม่ใช่เหรอคะพี่เวย์"

นิตาเสริมน้ำเสียงจริงจัง แววตาของเธอฉายความทะเยอทะยานอย่างปิดไม่มิด

"ถ้าเรามัวแต่งกงบก้อนนี้ แล้วลูกค้าฟ้องเรียกค่าปรับหลักร้อยล้าน มันจะไม่คุ้มเสียเอานะคะ พี่เวย์คงไม่อยากให้บอร์ดบริหารกงสีต้องมานั่งตั้งคำถามถึงความสามารถในการแก้ปัญหาของพี่หรอกใช่ไหมคะ"

ตรรกะทางธุรกิจของนิตามีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้เขมินทร์ต้องหยิบปากกาหมึกซึมยี่ห้อหรูขึ้นมาตวัดลายเซ็นลงไปอย่างรวดเร็ว สำหรับเขา เรื่องงานและผลประกอบการต้องมาก่อนเสมอ การเสียเงินห้าล้านเพื่อซื้อเวลาคือการลงทุนที่คุ้มค่า

"เรียบร้อย ไปจัดการสั่งซื้อซะ"

เขายื่นแฟ้มคืนให้เธอ

"ขอบคุณค่ะพี่เวย์"

นิตารับแฟ้มมาถือไว้ แต่ยังไม่ยอมเดินออกไป เธอมองจ้องใบหน้าคมคายที่ดูอิดโรยเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

"เมื่อคืน... พี่เวย์กลับไปเคลียร์กับไวน์เรียบร้อยดีไหมคะ"

ชั่วขณะหนึ่ง ปลายนิ้วชี้ของเขมินทร์เคาะลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะรัวเร็ว มันเป็นกิริยาท่าทางที่บ่งบอกว่าเขากำลังหงุดหงิดและไม่ต้องการให้ใครล้ำเส้น

"เรื่องส่วนตัวของผม ไม่เกี่ยวกับคุณนิตา"

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและเด็ดขาด

นิตาชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เธอยิ้มมุมปากอย่างแนบเนียน

"นิตาก็แค่เป็นห่วงค่ะ กลัวว่าปัญหาครอบครัวจะกระทบกับสมาธิในการทำงานของประธานบริหารของเรา"

เธอจงใจเน้นย้ำเรื่องความสำคัญของตำแหน่ง

"เห็นว่าช่วงนี้ไวน์อารมณ์ค่อนข้างแปรปรวน นิตาแนะนำว่าเย็นนี้พี่เวย์น่าจะซื้อของขวัญแพง ๆ ไปง้อสักชิ้นนะคะ ผู้หญิงเราต่อให้โกรธแค่ไหน เจอของแบรนด์เนมลิมิเต็ดเอดิชันเข้าไปก็ใจอ่อนทั้งนั้นแหละค่ะ มันเป็นวิธีซื้อความสงบที่ง่ายที่สุดแล้ว"

คำพูดของนิตาไปสะกิดตรรกะตื้น ๆ ในหัวของเขมินทร์เข้าอย่างจัง

ใช่... ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เขากลับดึกหรือลืมวันสำคัญ เขาใช้วิธีแก้ปัญหาด้วยการโอนเงินหรือซื้อของขวัญราคาแพงไปให้ และณิชญาวีร์ก็มักจะรับมันไว้โดยไม่ได้โวยวายอะไรให้เป็นเรื่องใหญ่ เขาจึงปักใจเชื่อมาตลอดว่าการใช้เงินแก้ปัญหา คือสูตรสำเร็จที่ประหยัดเวลาและได้ผลเสมอ

"คุณออกไปทำงานของคุณได้แล้ว"

เขมินทร์ตัดบท

เมื่อนิตาเดินออกไปจากห้อง ชายหนุ่มก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เขากดปุ่มโทรศัพท์สายตรงหาเลขาฯ ทันที

"คุณแนน ช่วยโทรไปสั่งกระเป๋าหนังจระเข้สีอีทูปที่ช็อปให้ผมใบหนึ่ง เอาไซซ์ที่ผู้หญิงเขานิยมถือกัน ให้พนักงานส่งมาที่ออฟฟิศก่อนห้าโมงเย็นวันนี้ รูดบัตรเครดิตส่วนตัวของผมได้เลย"

เขาสั่งการอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้เลยว่าการแก้ปัญหาด้วยวิธีมักง่ายนี้ มันคือการดูถูกความเจ็บปวดของภรรยาอย่างร้ายกาจที่สุด