บทที่ 12 ทั้งๆ ที่ลูกศรกลัวมาก

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

  “ทางขวาคันเร่ง  ทางซ้ายเบรกค่ะ”

  น่านฟ้าบอกฉันและงอตัวเป็นกุ้ง  ในขณะที่ตอนนี้ฉันกล้าเหยียบคันเร่งแค่สี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้น

  “ถ้าพี่ลูกศรขับรถเร็วแค่นี้  ฟ้าว่าฟ้าคงไปเกิดใหม่ก่อนถึงกรุงเทพพอดี”

  “พี่...พี่”

  ฉันเอ่ยได้แค่นั้น  ในใจมีแต่ภาพอุบัติเหตุ  เสียงรถแหกโค้ง  ตอนนี้มือฉันกำเกร็ง  สายตาจ้องมองตรง  ลำคอเกร็ง  ดูกระจกซ้ายขวาและกระจกหลัง  ด้วยความกังวล

  “ฟ้าจะชวนพี่คุย  พี่จะได้หายกลัว”

  “ไม่ได้ๆ  พี่จะคิดคำถามเอง”

  แม้ว่าฉันจะเข้าตาจน  แต่ฉันต้องได้อะไรจากสถานการณ์นี้

  “ค่ะ  ว่ามาเลย”

  เสียงน่านฟ้ากัดฟันกรอดส่งตอบฉันมา  ทำให้ฉันเป็นห่วงนักร้องหน้าสวยคนนี้

  “ใครส่งฟ้ามา  งานซีเอสอาร์นี้  เป็นของบริษัทเฮียธนู  ไม่สิ  เฮียธนูแค่ดูแลอยู่  รู้ได้ไงว่าพี่อยู่ไหน?”

  น่านฟ้าส่งเสียงปวดท้องแทนคำตอบ  เธอเองก็ต้องการใครสักคน  มาหันเหไปสนใจเรื่องอื่นแทนอาการปวดท้องในตอนนี้

  “กลุ่มไลน์ค่ะ”

  เธอตอบเพียงแค่นั้น  ทำให้ฉันยิ่งสงสัย  คนอย่างแม่ใหญ่  จะเป็นโจรกระจอกที่โพสต์เรื่องแบบนี้ให้น่านฟ้ารู้ได้ไง  ฉันนิ่งคิด  ในขณะที่อาการกลัวลดระดับลง

  “พี่ไม่เชื่อ”

  แต่อีกฝ่ายเอ่ยทั้งที่ยังก้มหน้าว่า

  “กลุ่มชื่อว่า ‘สาวเลสแห่งประเทศไทย’ ค่ะ”

  เสียงลอดออกมาเบาๆ นั้น  ทำให้ฉันเปิดตาโต  หันไปมองหน้าเธอ

  “หา?”

  “พี่ลูกศรคงไม่ทราบ  ว่าพี่พึ่งถูกโหวตจากคนในกลุ่มให้เป็นสาวหน้าฟัดเบอร์ต้นๆ ของกลุ่มค่ะ”

  ฉันยกมือเกาหัวแกรกๆ  งุนงงกับชื่อเสียงที่ตนไม่รู้มาก่อนว่ามีคนตั้งให้ด้วย

  “ก็จะมีคนๆ หนึ่ง  โพสต์รูปพี่ลูกศรบ่อยๆ  แทบทุกอิริยาบถ  ทั้งชุดทำงาน  ชุดลำลอง  หรือชุดว่ายน้ำ”

  เธอเงียบไป  หันมามองฉัน  สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเอ่ยต่อ

  “อย่ามองฟ้าแบบนั้นค่ะ  พี่เป็นคนโพสต์ลงโซเชียลเอง  แสดงว่าพี่ยอมให้คนอื่นเห็นได้”

  “แต่จะเอารูปพี่ไปโหวต  โดยไม่ถามพี่ก่อนนี่นะ?”

  ฉันเริ่มสนิทกับน่านฟ้าขึ้นทุกที  จนแทบตะโกนคุยกัน  เมื่อเรื่องที่คุย  ออกจะมีอรรถรสขนาดนี้

  “แล้ว  เขาเมนต์ว่าไงบ้าง?”

  “มีแต่ผู้หญิงค่ะ  ในกลุ่ม”

  “ฟ้าตอบไม่ตรงคำถาม”

  ฉันประท้วง  ทำให้เธอเงยหน้ามองฉัน  ทำสีหน้ากังวล  แต่ก็ยอมเอ่ยความในใจ

  “น่าฟัด  อยากได้เป็นผัว  หรือไม่ก็...”

  “หรือไม่ก็?”

  “จะยอมเลิกคุยกับทุกคน  เพื่อได้นั่งตักพี่ครั้งเดียว”

  ฉันอ้าปากค้าง  จ้องมองน่านฟ้าที่เงยหน้าขึ้นยิ้ม  ลืมกลัวถนน ลืมกลัวการขับรถซะสนิท

  “ว่าแต่  คนที่โพสต์เป็นใคร?”

  ฉันสืบต่อ  ไม่ยอมให้เธอว่าง  จนกลับไปจดจ่อกับอาการปวดท้อง

  “เธอเป็นคนในบ้านพี่นั่นแหละค่ะ  แต่ฟ้าขอไม่เอ่ยชื่อ”

  “อาฮะ  แต่ต่อให้รู้  พี่ก็ไม่โกรธหรอก  มีแต่จะปูนบำเหน็จให้”

  “คำโบราณจัง”

  ฉันทัดผมไว้ข้างหู  เผลอเป็นตัวของตัวเองทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเธอ  อาจเพราะความสบายใจที่มีเธออยู่ข้างๆ หรือเพราะรู้สึกเข้ากันได้อย่างสนิทใจ

  “พี่ชอบอ่านหนังสือเก่าๆ น่ะ”

  “ฟ้าก็ชอบคนยุคเก่า”

  เธอไม่เคยยอมแพ้สินะ  น่านฟ้า  ฉันคิด

  “เราห่างกันแค่สองปีเอง”

  ฉันบอกด้วยหน้าแดงระเรื่อ  ที่โดนเด็กเต๊าะเข้าให้  นี่แปลว่าเราใจตรงกันหรือเปล่านะ?

  “พี่ลูกศรดูเป็นผู้ใหญ่กว่าฟ้าเยอะเลยนะคะ”

  “พี่ต้องใส่สูททุกวัน  เพราะเรื่องงานน่ะ  ต้องดูเนี้ยบ  แต่เวลาใส่ชุดลำลองแบบนี้  รับรองฟ้าจะสับสนว่านี่ใช่เด็กม.ปลายหรือเปล่า?”

  ฉันหัวเราะต่อ  สังเกตตัวเองว่า  ผู้หญิงคนนี้ทำให้ฉันสบายใจ  จนสามารถหัวเราะตอนที่ฉันกำลังกลัวสุดขีดได้

  “แล้วฟ้าบอกสาววายคนนั้นหรือเปล่า  ว่าตัวเองก็ติดชาร์ตกับเขาด้วย”

  “ไม่ได้บอกค่ะ  แต่เอ๊ะ!  พี่ลูกศรทราบได้ไงว่าฟ้าติดชาร์ตกับเขาด้วย?”

  “ตอนแรกพี่ก็ไม่แน่ใจ  แต่เรดาร์พวกสาววายคงจะทำงานได้ดี  แล้วสวยขนาดนี้  จะไม่โดนโหวตได้ไง?”

  “ฟ้าน่ะ  เจนภาพจากเอไอขึ้นมา  ให้ขี้เหร่หน่อย  แล้วก็วนไปเวียนมาอยู่ในกลุ่มนั้นแหละค่ะ”

  “แสดงว่า  ฟ้ารู้จักพี่มาก่อน  ที่พี่จะมาคุยกับค่ายเอ็นแชนทิงมิวสิคสินะ”

  “ใช่ค่ะ”

  เธอตอบพร้อมโบกมือพัดให้หน้าตัวเอง  ซึ่งตอนนี้แดงจัดเหมือนลูกมะเขือเทศ  แค่นี้ฉันก็รู้ว่ามีคนเสียอาการแล้วหนึ่ง

  “เขินทำไม  พี่หน้าเหมือนรักแรกของฟ้าหรือคะ?”

  เธอหัวเราะแทนคำตอบ  ทั้งที่ตัวยังงอเหมือนเดิม  เธอนิ่งไปครู่ใหญ่  ก่อนขอฉัน

  “ฟ้ารู้ตั้งนานแล้วว่าพี่จะมาทำงานที่ค่ายเรา  พี่ตรงสเปกฟ้า  ฟ้าก็เลย...รอ”

  เราเงียบไปชั่วครู่  ก่อนน่านฟ้าจะเอ่ยต่อ

  “สัญญากับฟ้าก่อน  ว่าพี่จะไม่ลงโทษสาววายที่แอบโพสต์รูปพี่ลูกศร  เพราะเธอ  ทำให้ฟ้ารอเจอพี่  ไม่ไปเซ็นกับค่ายอื่นนะคะ”

  “จริงเหรอที่ฟ้า  บอกว่ารอพี่?”

  เธอไม่ตอบ  แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าความจริงคืออะไร

  “ฟ้าอยากทำความรู้จักกับพี่  ก็แค่นั้น”

  เธอตอบไม่ตรงคำถาม  ทิ้งปริศนาไว้ให้ฉัน  แล้วไม่พูดอะไรต่อ  จนเราเดินทางมาถึงร้านสะดวกซื้อ  แบรนด์แนวหน้าของไทย  ฉันจอดรถเพื่อซื้อยาให้น่านฟ้า  ไม่นานอาการของเธอก็ทุเลา  จนสามารถขับรถได้

  ฉันรู้สึกเพลียที่ตื่นตั้งแต่เช้า  เดินอยู่หลายชั่วโมง  แล้วล้าจากการเกร็งเนื้อเกร็งตัวตอนขับรถ  ในระหว่างนั่งรถจึงผล็อยหลับไป

  ตื่นขึ้นมาอีกที  ก็พบอาคารสูงหลายชั้นหนาตา  และรู้ว่าเราอยู่ในเขตปริมณฑลเข้าให้แล้ว  ในหัวฉันยังติดใจเรื่องกลุ่มไลน์อยู่  และฉันจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปแน่ๆ

  “ขอยืมหน่อยนะคะ”

  ฉันหยิบมือถือน่านฟ้า  เซลฟี่กับเธอ  ก่อนขอให้เธอโพสต์ลงกลุ่ม  แค่นี้คนก็จะจิ้นเราสองคน  ฉันเองก็จะได้เดินเกมรุก  และถือเป็นการโปรโมทนักร้องในค่ายไปพร้อมๆ กัน  พวกแม่ๆ กับป๊าจะได้เลิกเอาฉันไปเร่ขายกับตระกูลอื่นสักที

  เพราะนี่คือรสนิยมทางเพศของฉัน!