บทที่ 11 ไปช่วยโรงเรียนที่ห่างไกล

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

  เสียงเคาะประตูห้องนอนฉันดังขึ้น  ในเวลาสองทุ่ม  ตอนที่ฉันกำลังนั่งฟังพอดแคสต์เกี่ยวกับการบริหารคน  เพื่อนำไปใช้กับที่ทำงาน  ฉันหงุดหงิดเล็กน้อย  แล้วเดินมาเปิดประตู  แต่ยังคงทำสีหน้าเรียบเฉย  เหมือนปูนปั้นไม่อาจแสดงสีหน้าที่แท้จริงได้

  ไม่มีใครอยู่หน้าห้อง

  ฉันขนลุกขึ้นมา  ทั้งที่อากาศก็ปกติดีทุกอย่าง  ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าบนทางเดิน

  “พรุ่งนี้  ลูกศรไปแทนเฮียที”

  เฮียธนูเป็นคนเอ่ย  ก่อนปรากฏตัวทางด้านซ้ายของฉัน  และดูเหมือนกำลังลังเล  แต่ก็ส่งเอกสารมาให้ฉันปึกหนึ่ง

  อย่างที่เคยบอกว่าเฮียค่อนข้างทึ่ม  ฉันจึงรับเอกสารมาไว้  แล้วทำใจให้สบาย

  “ซีเอสอาร์เหรอ?  เชยจัง”

  ฉันเอ่ยเบาๆ 

  “น่าไปหน่อย”

  “ทำไมต้องไปทาสีโรงเรียนด้วย  ลูกศรว่าเฮียก็จ้างช่างทาสีเอาสิคะ”

  เฮียธนูอึกอักอยู่นานกว่าจะตอบ

  “ไปบริจาคหนังสือให้เด็กอย่างเดียว  มันดูไม่จริงใจ  เท่ากับงานทาสีหรอก  รูปก็สวยกว่าด้วย  ตระกูลเอกนิธิจะได้ดูติดดิน”

  “เฮียไปเองสิคะ  ลูกศรก็มีงาน”

  “แม่พี่โทรบอกคุณไนฟ์แล้ว  เลื่อนตารางงานให้ทั้งหมด”

  ฉันออกจะเห็นด้วย  ที่จริงค่ายเอ็นแชนทิงมิวสิคก็แทบไม่มีพนักงาน  ไม่มีอะไรให้ทำ  นอกจากฟังเพลงที่เพิ่งรับสมัครไปเมื่อบ่ายวันนี้  ฉันจึงยักไหล่  แล้วรับเอกสารมา

  “ไปก็ไป”

  ดีเหมือนกัน  ยิ่งมีรูปฉันมากเท่าไหร่  ผู้ถือหุ้น  บอร์ดบริหาร  จะได้คุ้นหน้าฉันเท่านั้น  เฮียธนูก็ดูสำอางเกินกว่าจะปล่อยให้มือเปื้อนสี 

  ว่าแต่เขาจะรู้ไหมว่าฉันลูกป๊า  ไม่ใช่ดาราที่ไหน  ฉันคิดอีกนิดหนึ่งก่อนเอ่ย

  “ลูกศรไม่ขับรถนะ”

  “รู้แล้ว”

  เฮียธนูดูพอใจ  เขายิ้มกริ่มก่อนเดินกลับห้องตัวเอง  ฉันก้มลงอ่านเอกสารที่เฮียให้มา  สงสัยหน่อยๆ ที่ไม่ส่งงานมาทางไอแพด

  อืม  อาจจะต้องมีการพบปะผู้อำนวยการโรงเรียนและครูนิดหน่อย  ฉันควรซ้อมพูด  เพราะยังไม่ค่อยเจนสนาม  พลางสายตาก็กวาดดูรายชื่อหนังสือ  พวกหนังสือวรรณกรรมที่ควรอ่านถูกคัดมาอย่างดี  พร้อมสารานุกรมอีกหลายชุด  หนังสือสองภาษา   เด็กๆ จะได้อะไรมากกว่าที่เราไปแค่หวังเอาหน้า

  ฉันรีบเข้านอน  เพราะต้องออกเดินทางตั้งแต่ตีห้า  และหากตาโหล  รูปก็จะไม่สวย  ฉันใส่ชุดลำลองสบายๆ เผื่อสำหรับเปื้อนสีไปด้วย

  คนขับรถมารอหน้าลานน้ำพุของคฤหาสน์  ฉันเดินไปขึ้นรถตู้ก่อนหลับตาพริ้ม  แล้วงีบไปพักใหญ่  เขาขับรถนุ่มจนฉันจะไม่มีอะไรจะบ่น

  “พี่ชัยคะ  ถ้าเจอปั๊ม  ลูกศรขอเข้าห้องน้ำหน่อยค่ะ”

  “ครับ  คุณหนู”

  พี่ชัยขับไปอีกไม่ไกลก็เจอปั๊ม  ฉันใช้เวลาอย่างสบายใจในห้องน้ำ

  พอทำธุระเสร็จ  ฉันก็มองไปรอบๆ  แปลกที่ห้องน้ำดูสกปรก  สนิมขึ้น  กลิ่นเหม็น  และคนน้อยจนน่าแปลกใจ

  แถมเมื่อเดินออกมา  ก็พบว่ารถตู้หายไป!

  ไม่เป็นไรหรอก  ฉันปลอบตัวเอง  พนักงานบริษัทแม่ก็ไปด้วย  เดี๋ยวเขาคงจอดรับฉัน  แต่ฉันยังไม่เห็นรถคันไหนของบริษัทเลย  ฉันตั้งใจจะหยิบมือถือ  หวังจะกดโทรออก

  แต่มือถืออยู่บนรถ!

  แถมเมื่อสังเกตดีๆ ปั๊มนี้ก็เป็นปั๊มร้าง  ตู้เติมน้ำมันมีแต่สนิมขึ้นเต็ม  แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน?

  เฮียธนูกับแม่ใหญ่เล่นฉันซะแล้ว  แสดงว่าเมื่อคืนป๊าคงเล่นงานเฮียหนัก  และเพื่อกำจัดฉัน  แม่ใหญ่คงคิดแผนนี้ขึ้นมา  ฉันไม่น่าประมาทเลย

  ฉันเดินออกไปหน้าปั๊ม  ในหัวพยายามคิดหาทางออก  แต่คิดอะไรไม่ออกเลย  ฉันคงต้องโบกรถกลับกรุงเทพ  หรือไม่ก็เดินไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหามือถือใครสักคน  โทรบอกป๊าให้ส่งคนมารับ  แต่ฉันไปเรียนต่อเสียนาน  ฉันใช้แอพโทรตลอด  จึงจำเบอร์ใครไม่ได้เลย

  คงต้องใช้น้ำตาให้เป็นประโยชน์แล้วล่ะ

  ฉันโบกรถทุกคันที่ขับผ่าน  คันแรกเป็นกลุ่มเด็กหนุ่มสามคน  ฉันเปลี่ยนจากอาการยืดแขน  เป็นลูบศีรษะ  ทำเหมือนไม่เคยโบกมือ  ส่วนคันที่มีแต่ผู้หญิงก็มักไม่ยอมจอด

  ทำยังไงดี?  ฉันเดินมาอย่างนี้หลายกิโลเมตร  จนเกือบเย็น

  พี่ชัยต้องโดนไล่ออก  ถ้าทำได้  ฉันจะฟ้องจนหมดตัวด้วย  ฉันคิดด้วยความแค้น

  ในที่สุดก็มีรถครอบครัวคันหนึ่งจอดรับฉันไปด้วย  ก่อนขึ้นรถ  เขาก็ลดกระจกเพื่อถาม

  “ทำไมมาเดินกลางป่าแบบนี้ล่ะคะ”

  ผู้หญิงที่คงจะเป็นภรรยาเอ่ยขึ้น  คนขับคงเป็นสามี  แล้วมีเด็กวัยรุ่นนั่งมาด้วยหนึ่งคน

  ฉันไม่แน่ใจว่าควรตอบตามตรงไหม?  จึงตอบเลี่ยงๆ

  “ขอติดรถกลับกรุงเทพได้ไหมคะ?”

  “เราไปแค่ปทุมฯเองค่ะ”

  “ถ้าไปส่งถึงบ้าน  เดี๋ยวลูกศรจ่ายให้อย่างงาม”

  ฉันเอ่ยแบบนั้น  เพราะชุดที่ใส่เป็นชุดราคาถูก  มันต้องมีแรงจูงใจกันสักหน่อย  และทั้งตัวฉันไม่มีเงินสักบาท  และอาจต้องเดินจากปทุมธานีถึงสุขุมวิทตอนต้น

  สองสามีภรรยามองหน้ากัน

  ขณะนั้นเอง  เสียงแตรก็ดังขึ้น  น่านฟ้านั่นเอง  เธอมารับฉัน  น้ำตาฉันเกือบไหล  ฉันไม่เคยรู้สึกดีใจแบบนี้มาก่อน

  “มีคนมารับลูกศรแล้ว  ขอบคุณนะคะพี่สาว”

  เมื่อได้ยินดังนั้น  พวกเขาก็ส่งยิ้มให้  ก่อนจะออกรถไป  ฉันวิ่งมานั่งข้างคนขับ  น่านฟ้าสวมแว่นตาดำ  สวมชุดเดรสสีชมพูอ่อนๆ

  ฉันกำลังจะถามว่ามาได้ไง?   แต่เธอขมวดคิ้วอยู่  จึงเปลี่ยนคำถามเป็น

  “เป็นอะไรไป?”        

  ฉันเป็นฝ่ายถาม  ไม่อยากเดาไปเองฝ่ายเดียว

  “ปวดท้องค่ะ  ฟ้าปวดท้องมากเลย”

  “พกยามาด้วยหรือเปล่า?”

  “เปล่า  รีบออกมา  เลยไม่ได้พก  ฟ้าเป็นโรคกระเพาะค่ะ  พี่ลูกศร”

  ฉันเบือนหน้าไปยิ้ม  ที่เธอเรียกอย่างสนิทสนม

  “สงสัยถูกของ  คนหน้าตาดีก็งี้  มีแต่คนแย่งกัน”

  ฉันปล่อยมุกออกมา  แต่อีกฝ่ายยังขมวดคิ้ว

  “ขับรถไหวไหม?”

  ฉันถามแม้ในใจจะสั่นไหว  กลัวคำตอบ

  “ไม่น่าไหว  พี่ลูกศรต้องขับแล้วค่ะ”

  ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ย

  “ประการแรกพี่ขับรถไม่เป็น  ประการที่สองพี่กลัวการขับรถ”

  ฉันตอบเสร็จก็กัดปากตัวเอง  แล้วชำเลืองมองน่านฟ้าที่มีใบหน้าซีดเซียว

  “ถ้าฟ้าไม่ได้ยาแก้ปวดท้อง  ฟ้าคง...”

  ฉันกำมือแน่น  สถานการณ์ไม่ค่อยดี  ฉันเลยต้องขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับอย่างจำใจ

  ทันทีที่ฉันนั่งฝั่งคนขับ  ความกลัวมหาศาลก็ครอบงำจิตใจ  ป๊าเคยส่งฉันเรียนขับรถทุกปี  แต่ทุกครั้งที่นั่งฝั่งคนขับ  จินตนาการร้ายๆ จะเกิดขึ้นในหัวเสมอ

  ทั้งที่อุบัติเหตุคราวนั้น  ฉันนั่งอยู่ข้างหลังคนขับ  แต่ในสายตาฉัน  ก็เสมือนเป็นคนขับเสียเอง  ฉันจึงเหงื่อแตก  หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

  แล้ววันนี้เราก็ไม่มีทางเลือก  หากฉันเอาชนะความกลัวไม่ได้  น่านฟ้าคงเป็นอะไรไป  และเธอก็เป็นไพ่ใบสุดท้ายของฉันเสียด้วย