บทที่ 13 อันธพาลคนที่สอง

  ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน

  ฉันนั่งในห้องนั่งเล่น  รู้สึกเหมือนถูกจ้องตลอดเวลา  แต่พอเงยหน้าก็พบว่าไม่มีใครมองอยู่  ปกติฉันจะไวจากความรู้สึกพวกนี้  แต่อาการถูกมองกลับหายไปราวกับคนคนนั้น สามารถลบตัวตนได้

  หรือฉันคิดไปเอง?

  ฉันใช้แผนซ้อนแผน  รอให้โดนจ้องใหม่  แล้วรีบเงยหน้า  และประสานสายตาเข้ากับ 

  พี่นานา!

  ในใจอดจะลังเลไม่ได้  หากแบ่งใจออกเป็นสองส่วน  ส่วนหนึ่งคือความรู้สึกผิดที่มีต่อพี่สาวคนสวย  แต่อีกส่วนก็รู้สึกว่า  ความดีที่กลับกลอกได้  ทำให้เสน่ห์ของเธอลดลงอย่างมาก

  “อะ  พี่ให้”

  พี่นานาเลิกหลบแล้วเดินตรงมาหาฉัน  ยื่นมาร์ชแมลโลว์สีพาสเทลที่อัดแน่นในถุงใส  หน้าตาดูดีทีเดียว

  ฉันแอบกลืนน้ำลาย  แต่อีกใจก็บอกตัวเองว่าให้มีศักดิ์ศรี

  “ให้ทำไม?”

  ฉันถามห้วนๆ  รู้สึกเหม็นเบื่อ  พี่นานาดูเศร้าเมื่อเห็นฉันทำหน้าแบบนั้น

  “ก็...”

  เธอบิดตัว  และทิ้งคำตอบคาไว้อย่างนั้นยืดยาว

  “ถ้าไม่มีอะไร  โดนัทขอตัว”

  เธอยกมือห้ามฉันไว้

  “โดนัทเคยบอกว่า  ชอบพี่ใช่ไหม?”

  “โดนัทจำได้  แต่ไม่มีประโยชน์อะไร  เพราะโดนัทชอบคนที่นิสัย  ไม่ใช่หน้าตา”

  นั่นแค่ความจริงบางส่วน  อันดับแรกเราจะดูคนที่หน้าตา  และตามมาด้วยการพิจารณานิสัย  ตอนนี้นิสัยของพี่นานาดูจะไม่ผ่านซะแล้ว

  “เธอชอบพี่เพราะพี่ไม่หลงเธอที่หน้าตา  และนับตั้งแต่วันนั้น   วันที่เธอกล้าเห็นต่างกับพี่”

  เธอเงียบไปอึดใจ  ก่อนระบายความในใจแสนอ่อนโยน

  “พี่ก็ตกหลุมรักเธอ”

  ใจฉันกระตุกให้กับคำว่ารักที่แผ่วเบานั้น

  “เสียใจด้วย  โดนัทเลิกชอบพี่ไปแล้ว  แต่เราอาจเป็นพี่น้องกันได้”

  พี่นานาเงียบไป  เธอดูหม่นหมองลง  หลังที่ตั้งตรงเสมอ  งอตัวลง

  “ทำไมเราถึงใจไม่ตรงกันสักที”

  พี่นานาแกล้งตีหน้าเศร้า  ฉันดูออก  ก่อนล้วงมือไปในกระเป๋าผ้าที่พกมาด้วย  แล้วยื่นของมาให้ฉัน

  “พี่ให้  หัวใจพี่”

  เธอทำมือรูปหัวใจเล็กๆ  ตอนนี้ฉันหัวใจพองฟูเหมือนมันจะระเบิดออกมา

  “อะ  ล้อเล่น  ชอบขนมที่พี่ให้ไปไหม?”

  “ขนมที่พี่ไปไถคนอื่นมานะเหรอ?”

  “ไม่ใช่  มีคนให้มาเพราะชอบพี่”

  ฉันทำเสียงรำคาญแบบไม่ปิดบัง  ก่อนปล่อยหมัดตรง

  “ทำไมต้องยึดกับการให้คนรักและเทิดทูนตัวเองนัก?”

  พี่นานาอ้าปากหวอ  ก่อนเปลี่ยนกิริยาใหม่

  “ในแวบแรกที่พี่เห็น  เราก็เป็นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?  ต่างคนต่างอยากให้ตัวเองเป็นที่รัก  เป็นคนสำคัญเหมือนกัน”

  ฉันนิ่งคิด  ก่อนคล้อยตาม  แต่เหตุผลของฉัน  เกิดจากฉันไม่มีครอบครัวที่รักฉัน  ฉันจึงอยากได้คนอื่นมารักฉันเพื่อเป็นการทดแทน

  “พี่ให้ความสำคัญกับคนอื่น  ใช้อำนาจให้คนยกย่องพี่  ส่วนเธอก็มอบรอยยิ้มและความหวังให้คนอื่น  เพื่อเหตุผลเดียวกัน”

  “ใช่  เราไม่ต่างกัน  แต่ยังไงโดนัทก็ไม่รับขนม”

  พี่สาวคนสวยยืนตัวแข็ง  จนฉันเริ่มใจอ่อน

  “พี่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง  ถึงทำให้โดนัทชอบพี่  พี่เกลียดอารมณ์อ่อนไหวแบบนี้  เพราะมันทำให้พี่คว้าเป้าหมายมาไม่ได้”

  “ก็เลยให้ขนมนี่นะ”

  ฉันอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา  ฉันรีบหันหลังกลับ  กลัวเธอจะเห็นแต่ไม่ทันซะแล้ว  พี่นานาจับมือฉันให้หันกลับมา  ก่อนมอบยิ้มที่อ่อนโยน  เป็นครั้งแรก

  “พี่ชอบฉันตรงไหน?  พูดมาให้ชัดเจน”

  ฉันถามแก้เก้อ  เธอก้มลงมองพื้นก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

  “พี่ใจเต้นกับโดนัท  เพราะโดนัทกล้าหาญ  ที่จะไม่คล้อยตามพี่  ไม่ถูกพี่ครอบงำ  และโดนัทรู้ตัวหรือเปล่า  ว่าตัวเองน่ารัก”

  แน่นอนว่าฉันรู้  แต่เรื่องอะไรจะบอก

  “พี่ก็พูดเกินไป”

  ฉันตีอากาศข้างหน้าด้วยความขัดเขิน

  “แถมยังเป็นคนดี  ช่วยเหลือเพื่อนที่ถูกแกล้ง”

  “แต่พี่ร้ายเกินไปสำหรับโดนัท”

  ฉันมองสำรวจราชสีห์ของฉันที่ทำหน้าเศร้า  ด้วยความเห็นใจไม่ใช่น้อย

  “ถึงอย่างนั้น  โดนัทก็จะดีกับพี่เหมือนเดิม”

  “เพราะอะไร?”

  “เมื่อถึงเวลา  โดนัทจะบอกพี่เอง  แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

  ฉันตั้งใจจะบอก  เมื่อเธอใกล้จะกลับไปอยู่กับครอบครัว  ขอเวลาให้พี่นานาได้รักฉันไปอีกสักหน่อย  ได้ไหม?

  “ไม่รักพี่แล้วเหรอ?”

  เธออ้อนวอน  ทำให้ใจฉันยวบลง  ใช่ว่าฉันไม่รัก  แต่ตอนนี้หูตาฉันสว่าง  จนรักเธอลดลงนิดหน่อย

  “ถึงพี่จะดีกับคนอื่น  แต่พี่จะชอบโดนัทคนเดียว”

  ฉันถอนหายใจ  มองพี่นานาเดินคอตกจากไป  หัวใจทำหน้าที่อย่างซื่อตรง  คือเต้นให้กับคนคนนี้เท่านั้น

.

.

  หลายวันมานี้มหาศาลดูจะตื่นเต้นกับการมีสมาชิกใหม่เป็นพวก  แถมพี่นานายังไม่ขออะไรตอบแทน  แค่ให้มหาศาลคอยเป็นพวกเธอเท่านั้น

  ฉันเดาว่าเร็วๆ นี้  พวกเขาจะยิ่งทำตามใจตัวเอง  จนใครๆ ก็ไม่สามารถเอาอยู่ได้

  “ผมใจร้อน  พี่ต้องรีบไปเก็บขนมมาให้ผม  แล้วถ้าใครไม่ให้มีปัญหาแน่”

  เขาคุยกับพี่นานาต่อหน้าเด็กในบ้าน  ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่ว  จนฉันอดไม่ได้ที่จะตามราชสีห์ของฉันไป

  “ส้มเปรี้ยวรู้ใช่ไหม  ว่าพี่เรียกมาทำไม?”

  เธออึ้งไปชั่วครู่  ก่อนเปลี่ยนท่าทีเสียใหม่

  “ถือว่าสงสารลูกแมวตัวน้อยๆ พี่นานาไม่เอาขนมไปไม่ได้เหรอ?”

  พี่นานานิ่งไปครู่หนึ่ง  ให้กับคำอ้อนวอนของส้มเปรี้ยว  แม่ราชสีห์คืนขนมให้  ก่อนเดินหันหลังไป  โดยไม่เอ่ยอะไรสักคำ

  ทำไมนะ?  ฉันได้แต่ตั้งคำถามในใจ

  เธอเดินกลับไปหาไอ้อ้วนมหาศาล  ฉันอดไม่ได้ที่จะเรียกเขา  ด้วยความเกลียดชัง

  พี่นานาล้วงกระเป๋าผ้า  แล้วยื่นลูกอมให้มหาศาล  ถ้านับปริมาณแล้ว  ก็คงจะได้เท่ากับค่าขนมที่ครูดอกปีบให้แต่ละคน

  “พี่หามาได้เท่านี้”

  พี่นานายื่นลูกอมให้  ทั้งๆ ที่เพิ่งยกของตัวเองให้มหาศาล

  “ทำไมน้อยนักล่ะ?”

  “ทุกคนรู้เรื่องของเรา  เลยรีบกินขนมจนหมดน่ะ”

  เธอทำให้ฉันแปลกใจอีกครั้ง  พร้อมกับใจเต้นแรง  ฉันจะใจเต้นแรงกับผู้หญิงคนนี้  ได้อีกกี่ครั้งนะ

  ฉันรอให้มหาศาลเดินจากไป  ก่อนปรากฏตัวออกมา

  “ให้โดนัทไปฟ้องครูดอกปีบให้ไหม?”

  พี่นานาส่ายหน้าก่อนเอ่ย

  “โดนัทก็รู้ว่ามันแก้ปัญหาไม่ได้  ครูก็แค่ลงโทษแล้วก็ปล่อยไป”

  “อย่างน้อยตอนนี้โดนัทก็อยากบอกพี่ว่า  โดนัทภูมิใจในตัวพี่นะ”

  ฉันชมที่เธอเสียสละของๆ ตัวเอง  แทนการรีดไถจากคนที่เพิ่งขอร้องว่าอย่าเอาไปเลย  เมื่อพูดจบ  ฉันก็เห็นรอยยิ้มที่สะกดฉันไปทั้งใจ

  “พี่รู้”

  พี่สาวคนสวยเอ่ยออกมา  จนฉันรู้สึกอยากใช้สองมือคู่นี้  โอบกอดราชสีห์ผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้

  ฉันวาดฝันว่าเราจะจับมือกันผ่านเรื่องร้ายๆ ไปด้วยกัน  แต่จะมีวันนั้นไหม?  ในเมื่อชะตาชอบเล่นตลกนัก