บทที่ 23 สอบถามจากชาวเน็ต

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

  แม้ว่างานอีเว้นท์จะผ่านมาหลายชั่วโมง  แต่ใจฉันยังเต้นให้กับคำตอบของน่านฟ้า  ขณะเดียวกันก็รู้ว่าสาเหตุที่น่านฟ้าถูกวางยาสลบ  แล้วปล่อยให้จมน้ำ  นั้นเกิดจากฉันพันเปอร์เซ็นต์

  ก่อนจะปล่อยให้เธอต้องเสี่ยงไปกับฉัน  ฉันควรรู้ตัวว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ

  เอาล่ะ  เธอสวย  ดวงตาเธอหวานซึ้ง  ริมฝีปากได้รูป  จมูกโด่งเป็นทรงตรงเหมือนช่างตั้งใจประดิษฐ์เป็นพิเศษ  สรุปว่าฉันหลงเธอที่หน้าตา

  อันดับต่อมา  เธอกล้าเถียงฉัน  ฉันรู้ว่าฉันชอบขมวดคิ้ว  ทำหน้ายุ่ง  แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่กลัว  และเธอกล้าท้าชน  เธอเคารพตัวเอง  ตรงตามสเปกฉันทุกอย่าง

  แต่ที่สำคัญที่สุดคือ  ฉันใจเต้นเวลาเห็นหน้าเธอ  แม้ว่าเหตุผลทั้งสองข้อ  อาจจะไม่มีเลยก็ตาม

  เพื่อนคนเดียวที่ฉันมีคือเอไอ  แต่ฉันอยากคุยกับมนุษย์  ไม่ใช่ปัญญาประดิษฐ์  ฉันอยากรู้ว่าถ้าคนชอบวางแผนแบบฉันจะมีความรัก  ฉันจะรักด้วยใจบริสุทธิ์เหมือนคนอื่นได้หรือเปล่า

  ฉันบรรยายลักษณะนิสัยของตัวเองทุกอย่าง  ทุกอย่างจริงๆ  ก่อนได้คำตอบว่า

  “คุณมีลักษณะนิสัยแบบแมคคิเวลเลียน  มีเล่ห์เหลี่ยม  จอมบงการ  สามารถสั่งคนหรือใช้วิธีสกปรก  เพื่อให้บรรลุเป้าหมายได้”

  ฉันส่ายหน้าก่อนรัวนิ้วมือลงบนแป้นพิมพ์

  “เข้าใจผิดแล้ว  ฉันไม่ไร้ศีลธรรมขนาดนั้น”

  “คุณเห็นคนอื่นเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานเท่านั้น  คุณรู้ว่าควรพูดอะไรกับใครตอนไหน  ทั้งที่ความจริง  คุณไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ”

  “ไอ้เอไอประสาท  มันจะมากไปแล้ว”

  ฉันสบถออกมา  กดปิดฝาโน้ตบุ๊ค  ลากลมหายใจยาว  ในหัวมีแต่เรื่องยุ่งๆ

  ถึงฉันจะไม่ดีเพียงไร  แต่ฉันก็รักคนอื่นเป็น  อันนี้เอไอไม่ตอบ  เป็นฉันที่ตอบตัวเอง  ก่อนระบายยิ้ม  บางทีเอไออาจช่วยฉันไม่ได้  แต่ชาวเน็ตอาจช่วยฉันได้

  ฉันจะเริ่มตรงไหนดี  แต่นี่คือเรื่องราวของฉัน...

  ฉันเติบโตขึ้นมาในฐานะลูกคนใช้  แม่ไม่ค่อยมีอะไรใช้  ไม่เคยได้อะไร  จนกระทั่งแม่ตั้งท้องฉัน  พ่อเป็นเจ้าสัว  แค่เอ่ยนามสกุล  คุณจะรู้เรื่องราวของฉันในทันที  แม่สอนให้ฉันคิดหลายๆ ชั้น  ไม่ไว้ใจใคร  เพราะการให้ใจ  เป็นเรื่องของคนอ่อนแอ  และคนคนนั้นจะถูกหักหลังเสมอ

  ฉันเติบโตขึ้นจากความเชื่อแบบฝังหัวว่า  ทุกความสัมพันธ์จะต้องมาพร้อมผลประโยชน์  ดังนั้นก่อนฉันจะโตพอ  ฉันก็พร้อมจะเอามีดแทงข้างหลังพี่ชายเพียงคนเดียวของฉันแล้ว

  ฉันเคยแอบร้องไห้  และน้อยใจวาสนาหลายครั้ง  ที่ป๊าไม่รักลูกสาว  ป๊าไม่แคร์ลูกคนใช้  ฉันจึงทุ่มเทไปกับการเรียน  จนติดมหาวิทยาลัยระดับโลก  แต่ป๊าก็ไม่เคยเชื่อในตัวฉัน

  ฉันไม่มีใครให้พึ่งพา  แม้แต่เอไอยังชวนทะเลาะเลยคิดดู  แฟนของฉันถ้าไม่รวย  ก็คอนเนกชั่นดี  หรือไม่ก็เพราะเธอแซ่บ  แต่ฉันก็บอกใครไม่ได้  ว่าจุดอ่อนของฉันอยู่ตรงที่ฉันมีรสนิยมรักเพศเดียวกัน

  ความสัมพันธ์ของฉันมักเปราะบาง  เพราะทุกครั้งที่ฉันกำลังจะเริ่มรักใคร  ฉันจะบอกเลิกพวกเธอ  ก็ฉันไม่อยากเป็นฝ่ายโดนหักหลัง  ฉันจึงต้องเดียวดายอยู่คนเดียวเสมอมา

  ถึงแบบนั้น  ฉันก็เลิกวางแผนไม่ได้  แผนที่จะคว่ำพี่ชายตัวเอง  แม้บางครั้งมันจะเป็นการข่มขู่  แบล็กเมล  และหลายครั้งแผนของฉันก็ผิดศีลธรรม  แต่ขณะเดียวกัน  พี่ชายและแม่ใหญ่ก็รู้  และพวกเขาไม่เคยอยู่เฉย

  ฉันเกือบทำให้คนรักคนล่าสุดของฉันเกือบตาย  เพราะเรื่องระหว่างแม่ๆ ของเรา

  ฉันอยากเจอเซฟโซน  อยากอ้อนเธอ  อยากคลอเคลียเหมือนแมวกับคนที่ฉันรัก  แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าเธอไม่ใช่คนของพี่ชาย  แน่ใจได้ไงว่าเธอไม่ได้ถูกซื้อตัวมา

  เธอทำให้ฉันยิ้มตอนนั่งคิดอะไรเพลินๆ เธอเป็นเหตุผลให้ฉันกล้าทำอะไรที่ฉันกลัวแสนกลัว  เพียงเพราะฉันกลัวเสียเธอไป  เธอทำให้ฉันที่เสมือนแจ็คลุกขึ้นสู้กับยักษ์  เพื่อพาเธอมาครอบครองปราสาทหลังนี้

  ฉันจะทำยังไง  ให้หายเป็นจอมบงการไร้ศีลธรรม  ช่วยด้วยค่ะ

  หลังพิมพ์เสร็จ  ฉันกดโพสต์  แล้วไล่สายตาดูคอมเมนต์

  <ผมว่าคุณเปลี่ยนตัวเองไม่ได้หรอก  จมอยู่ในโลกคนไร้ศีลธรรมไปเถอะ  อ่านก็รู้ว่าแต่งเรื่อง  น้ำเน่า  ใครจะไปเชื่อลง>

ยอมรับเลยว่า  ตัวหนังสือที่ปรากฏ  ทำให้ฉันหายใจลึก  ก่อนจะกลั้นน้ำตา  แล้วอ่านต่อ

  <กล้าเรียกร้องความรัก  เห็นตัวเองเป็นเหยื่อ  แต่ที่จริงเธอนั่นแหละ  ผู้ล่า  คนทำร้ายเหยื่อ>

  <คุณรู้ว่าควรพูดอะไรตอนไหน  ทำไมฉันจะเดาไม่ออก  ก็แค่กระทู้เรียกร้องความสนใจ  ถึงอธิบายอะไรไป  คุณก็แค่ไถผ่านไป  แล้วยิ้มเยาะที่หลอกพวกเราได้>

  <เค้าเข้าใจคุณนะ  สามีเค้าก็เป็นแบบคุณ  ต่อเมื่อเจอสิ่งที่มีค่าแล้ว  คุณจะอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง  เขาก็เปลี่ยนไปตอนคบกับเค้า  เขายังชอบวางแผนเหมือนเดิม  แต่เขาจะไม่เล่นกับความรู้สึกคนอื่น  และไม่ทำร้ายใครอย่างไร้ศีลธรรมอีก  เค้าเชื่อว่าคุณทำได้>

ฉันน้ำตารื้นที่มีคนเข้าใจฉัน  ก่อนกด Refresh หน้านี้อีกครั้ง

  <ผมเชื่อว่าศาสนาสามารถช่วยคุณได้  ศาสนาที่สอนไม่ให้คุณเบียดเบียนคนอื่น  มีเมตตาต่อผู้อื่น  สอนให้คุณรู้จักให้   เท่าทันความคิดร้ายๆ ในหัว  คุณจะเห็นใจที่เบาสบายจากความดี  ความมีเมตตาของตัวเอง  แล้วรู้สึกดีกับความดีนั้น  จนไม่กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมๆ อีกต่อไป  เป็นกำลังใจให้ครับ>

  ฉันนั่งรออยู่นาน  แต่คงมีคำตอบเพียงเท่านี้  แล้วฉันก็เบิกตาโพลง  เมื่อเจอคำตอบถัดไป

  <เธอต้องฝึกรู้ตัวบ่อยๆ  ว่าตอนนี้แรงจูงใจของเธอคืออะไร  เธอจะสื่อสารโดยให้ข้อมูลทุกด้าน  ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง  เลิกซะนิสัยที่พูดอ้อมค้อม  เอาใจเขามาใส่ใจเรา  เปลี่ยนมาพูดตรงๆ  เธอจะได้เลิกปั่นหัวคนอื่นสักที

  อีกประเด็นคือ  คนรอบตัวเธอ  เขาเป็นมนุษย์  เขาสมควรได้รับความรัก  เขาไม่ได้เป็นแค่หมากในกระดานของเธอ  สอนตัวเองบ่อยๆ ว่าการสูญเสียการควบคุม  ไม่ใช่ความพ่ายแพ้  แต่เป็นการเคารพผู้อื่น

  เธอรู้ว่านิสัยนี้มาจากไหน  เธอก็หลีกเลี่ยงแม่เธอบ้าง  ชวนท่านคุยเรื่องเบาสมอง  ถ้าทำไม่ได้ก็ตัดบทไวๆ

  จำไว้ว่า  ไม่ต้องควบคุมทุกคน  แต่ให้เคารพกับเขาบ้างก็พอ

  ส่วนเรื่องความรัก  เธอลองมีความรักที่ดีสักครั้งไหม  เรารู้ว่าเธอทำได้  และเธอรู้ว่าต้องทำอะไร  คำตอบมันอยู่ในหัวเธออยู่แล้ว  เพียงแต่ว่ามันสำคัญพอที่จะทำให้เธอเปลี่ยนแปลงตัวเองหรือเปล่า>

  ฉันอ่านคอมเมนต์นี้เสร็จ  เรียนรู้ว่ามีทั้งคนที่หวังดีกับเรา  หวังร้ายกับเรา  ไม่ว่าจะเจอหน้ากันหรือไม่ก็ตาม  ฉันดีใจที่อย่างน้อยในโลกอันอ้างว้างนี้  ยังมีผู้คนที่หวังดีกับฉัน  ฉันก็รู้ว่าควรทำอย่างไรกับชีวิตที่เหลือ  เหมือนที่ปราชญ์ว่า  คำถามที่ดีจะนำคำตอบที่ดีมาหาเรา