บทที่ 22 ที่ลำธารระหว่างสองเรา

  ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน

  อาจเพราะส่วนลึกในใจ  ฉันไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง  ฉันยังจำภาพที่พ่อทำเหมือนฉันเป็นขยะชิ้นหนึ่งได้ติดตา  ฉันคิดอยู่นานว่าถ้าอยากพาพี่นานาไปเที่ยวที่ไหนสักแห่ง  ฉันควรทำอย่างไรดี

  ในหัววางแผนอย่างแยบยล  โอเค  ก็แค่ชวนไปตรงๆ  ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

  พี่นานามีแต่คนรายล้อม  แต่สองสามวันหลังมานี้  เธอให้เวลาส้มเปรี้ยวเป็นพิเศษ  จนฉันออกจะรู้สึกหวงอยู่บ้าง

  ฉันยืนหลังตรง  บอกตัวเองให้เอาจริง  สูดลมหายใจแรงๆ เรียกความกล้าออกมา  เดินไปประชิดตัวพี่นานา  ที่อยู่ท่ามกลางเด็กๆ ในบ้าน

  “ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะ?”

  ในหัวฉันว่างเปล่า  มีแต่ความกล้าที่ส่งไปยังพี่นานาเท่านั้น  แต่เธอเคยบอกชอบฉัน  ฉันชวนเธอก็น่าจะไปสิ  หรือเธอจะเปลี่ยนใจเมื่อได้รู้จักกับฉันเข้าแล้ว

  “ได้สิ”

  พี่นานายังรักษารอยยิ้มอ่อนโยนมาไว้ให้ฉันเสมอ  เธอเดินนำฉันมาใต้ต้นหูกวาง  ไกลจากผู้คน

  “โดนัท...โดนัท....อยากชวนพี่”

  “ไปไหนคะ?”

  พี่นานายิ้มอย่างรู้ทัน  เพราะรับมือกับคนสวยอย่างฉันมานับครั้งไม่ถ้วน

  ฉันบิดตัวไปมา  เหมือนริบบิ้นเข้าไปทุกที  ถ้าเป็นริบบิ้นแล้วได้ไปประดับบนผมพี่นานา  ฉันก็ยอม

  “แล้วเราจะไปไหนกัน?”

  เธอถามย้ำ  เมื่อฉันนิ่งไปอยู่ในจินตนาการ

  “ไปเล่นน้ำกัน”

  “พี่ต้องเอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนก่อน  รอแป๊บนะ”

  “ครูดอกปีบไม่ให้เราขึ้นภูเขา  หรือเล่นน้ำในลำธาร  ดังนั้นถ้าพี่พาเสื้อผ้าไปเปลี่ยน  จะมีคนรู้ทันที  หูตาครูอย่างกับสับปะรดแหนะ”

  ฉันกระซิบประโยคสุดท้าย  ราวกับมีคนแอบฟัง

  “แล้วปล่อยให้เสื้อผ้าแห้งเอาเอง?”

  พี่นานาเลิกคิ้วถาม

  “ไปวิ่งเล่นสักพัก  ด้วยลมแบบนี้  เดี๋ยวก็แห้งแล้วค่ะ”

  ฉันเร่งฝีเท้า  เพราะอยากพาเธอไปสำรวจป่าไวๆ ซึ่งฉันเคยไปมาแล้วหลายครั้ง  ฉันจึงรู้จักป่าและเขาที่นี่เป็นอย่างดี  และฉันสามารถแยกได้ด้วยว่า  ผลไม้แบบไหนกินได้  แบบไหนกินไม่ได้

  ฉันมาหยุดยืนหน้าต้นลูกหว้า  ที่สูงกว่าเราหลายเท่า  ฉันแทบจะวิ่งไปอย่างตื่นเต้น  จนพี่นานาหายใจหอบ  และตามหลังฉันอยู่หลายช่วงตัว  ฉันปีนต้นไม้ดังกล่าวอย่างชำนาญ  เด็ดช่อลูกหว้า  แล้วโยนให้พี่นานา

  “อะไร?”

  “ลูกหว้าค่ะ  ลองชิมดูสิคะ  ลูกที่สีม่วงจนเกือบดำนั้น  สุกแล้วค่ะ”

  พี่นานาหยิบเข้าปากอย่างลังเล

  “หวาน  แต่ก็ฝาดด้วย”

  เธอเอ่ย

  “อร่อยใช่ไหม?”

  “พี่ไม่ยักรู้ว่าน้องโดนัทปีนต้นไม้เก่ง  เหมือน...”

  “นักกายกรรม?”

  “ลิงค่างบ่างชะนี”

  “พี่นานา!”

  ฉันแทบตะโกนกลับ  ใบหน้าร้อนไปจนถึงหู

  “ชะนีที่ไหนบอกรักพี่ได้”

  เราอมยิ้ม  พูดไม่ออกไปอีกหลายอึดใจ

  “แต่ว่ามันร้องว่า ‘ผัวๆ’”

  ฉันทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ  ก่อนพี่นานาจะเงียบไป

  “พี่ว่า  พี่ได้ยินเสียงน้ำไหลล่ะ”

  พี่นานาทำตาโต  มองไปรอบๆ ก็เห็นลำธารอยู่ไม่ไกล  ฉันจึงเดินนำพี่นานาเข้าไปในป่า

  “ข้างหลังเขาลูกนี้  มีเหมืองด้วยนะคะ  แต่เป็นเหมืองร้าง”

  ฉันคุยจ้อ  ตะโกนแข่งกับเสียงน้ำไหล  เมื่อเราอยู่ใกล้ลำธารแค่เอื้อม

  “ไว้โดนัทจะพามาทัวร์  ตอนนี้บ้านสุขใจ  มีไม่กี่คนที่เคยมาที่นี่”

  ฉันยื่นอกอย่างภูมิใจ  ก่อนปรี่ไปที่ลำธาร

  “เรามาแช่น้ำในลำธารกันเถอะ”

  ฉันชวน  ส่วนพี่นานาดูตื่นเต้น  และสนุกกว่าที่คิดเอาไว้

  “พี่ไม่รู้ว่า  พี่ว่ายน้ำเป็นหรือเปล่า?”

  เธอพับขากางเกงแล้วนั่งลงเคียงข้างฉัน  ใบหน้าผ่อนคลาย  ระบายยิ้มหน่อยๆ  ส่วนฉันยิ้มเจ้าเล่ห์  ก่อนดึงมือเธอลงไปในน้ำ

  “ว้าย!”

  พี่นานาร้อง

  “เล่นอะไรโดนัท  หูย  น้ำเย็นชะมัดเลย”

  ฉันดำผุดดำว่าย  ก่อนว่ายไปจุดที่ลึกๆ  ขณะที่พี่นานาได้แต่แช่น้ำอยู่ในจุดตื้น  แล้วไม่ตามฉันมา

  ฉันดำน้ำหายไป  แล้วไปโผล่ด้านหลังพี่สาวคนสวย

  “แบร่”

  ฉันแกล้งหลอกเธอ  พี่นานาหัวเราะขำ  ก่อนสาดน้ำใส่ฉัน

  “นี่แน่ะ!”

  ฉันสาดน้ำกลับ

  “พี่เชื่อใจโดนัทไหม?”

  ฉันสบตาตรง  เมื่อเอ่ยคำนั้นออกมา

  “เชื่อสิ”

  “ทำตัวสบายๆ  แล้วเกาะหลังโดนัทมา”

  พี่นานาทำอย่างว่าง่าย  ฉันว่ายน้ำท่าลูกหมา  พาเธอมายังโขดหินอีกฝั่งของลำธาร  แล้วดึงเธอให้ปีนขึ้นโขดหินสูง

  “กระโดดน้ำกัน  จับมือโดนัทไว้”

  พี่นานาหน้าตื่น  เอามือตีอกราวกับเป็นทาซานในร่างเด็กผู้หญิง  และเธอเองก็ดูมีความอยากรู้อยากลอง  เลยตามฉันอย่างว่าง่าย

  “หนึ่ง  สอง  ซั่ม”

  เรากระโดดพร้อมกัน  จมลงไปในน้ำหลายอึดใจ  ก่อนลอยคอขึ้นพร้อมกัน  พี่นานาหัวเราะร่วนร่วมกับฉัน

  “เอาอีกๆๆ”

  พี่สาวคนสวยร้องขอ  ตาเธอเบิกกว้างเหมือนเจอของเล่นแสนประทับใจ  พวกเรากระโดดซ้ำหลายรอบ  แล้วแช่น้ำอีกพักใหญ่

  เสียงคนเดินมาดังขึ้น  ฉันดึงพี่นานาให้หลบลงใต้น้ำ  โผล่ขึ้นมาแค่จมูกเท่านั้น

  “ถ้ามีคนเห็นเรา  โดนครูดอกปีบลงโทษทั้งอาทิตย์แน่”

  ฉันกระซิบน้ำเสียงหวาดหวั่น  ภาพครูและพ่อที่ถือไม้เรียว  ซ้อนทับกันในความทรงจำของฉัน  อย่างแยกไม่ออก

  กลุ่มคนเดินป่ามากันราวห้าคน  เป็นผู้ชายล้วน  พวกเขาก่อไฟทำอาหารริมลำธาร  กลิ่นอาหารโชยมา  จนเราต้องกลืนน้ำลายหนืด  พวกเขาใช้เวลาอยู่ตรงนั้นหลายชั่วโมง  จนตะวันเกือบตกดิน

  พี่นานาและฉันตัวขาวซีด  และสั่นไปทั้งตัวด้วยความหนาวจับจิตจับใจ  ฟันพี่นานากระทบกันอย่างควบคุมไม่ได้   ร่างกายเธอคงบอบบางมาตั้งแต่ไหนแต่ไร  ผิดกับฉันที่วิ่งเล่นในทุ่งกว้างทุกวัน

  ฉันรอให้กลุ่มนักเดินทางเข้าไปพักในเต้นท์  ก่อนพาพี่นานาขึ้นจากน้ำ  ตอนนี้ดวงตะวันสาดแสงเพียงริบหรี่เท่านั้น  แล้วเราสองคนก็ตรงดิ่งไปตามทางกลับบ้านสุขใจในทันที

  มือพี่นานาเย็นเฉียบ  ผิวขาวยิ่งขาวซีดไปกันใหญ่  เธอมีไข้จนตัวรุมๆ ส่วนฉันแค่หนาวนิดหน่อย  เราเดินไปได้แสนช้า  เพราะต้องรอพี่นานาที่อ่อนแรงเต็มที

  ในที่สุดเราก็มาถึงบ้านสุขใจ  ในตอนตะวันลับตาไปแล้ว  พร้อมกับพี่นานาที่ล้มลงบนพื้น!