บทที่ 24 ที่ร้านซ่อมรถอีกครั้ง

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

  หลังจากผ่านเหตุการณ์การขับรถเองในวันนั้น  น่านฟ้าก็จับฉันฝึกขับรถ  เธอให้เหตุผลว่า  เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน  ฉันจะได้เอาตัวรอด  แต่ที่ฉันเดาใจเธอออกคือ  ประกายตาอันสดใสของน่านฟ้า  ยามจดจ้องเสี้ยวหน้าของฉัน  ขณะฉันขับรถ

  ตอนนี้ฉันมั่นใจในตัวเองมากพอที่จะขับรถทางไกลคนเดียวได้แล้ว  ฉันมาเยี่ยมคนๆ หนึ่ง  ที่ไม่ได้มาหานับสิบห้าปีได้แล้ว

  สองข้างทางยังคงเต็มไปด้วยแมกไม้เขียวขจีเหมือนเดิม  ฉันจำโค้งทุกโค้งได้เป็นอย่างดี  ราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

  เพราะยังขับรถไม่ชำนาญ  ฉันจึงขับความเร็วระดับที่ปลอดภัย  ยอมให้รถคันหลังแซงไป  ฉันร้องเพลงใหม่ของน่านฟ้าแล้วเคาะพวงมาลัย  แต่รถกลับส่ายไปมา  จนฉันต้องจอดชิดข้างทาง

  ฉันดูสัญญาณมือถือแล้ว  ที่นี่อับสัญญาณพอดี  ฉันยักไหล่  ตอนเด็กๆ พวกเราไม่ค่อยได้ใช้เทคโนโลยีอะไรนัก  จะมาบ่นอะไร  ถ้าวันนี้จะไม่ได้ใช้สักวัน

  ฉันก้มลงมองล้อรถ  สำรวจอย่างดิบดี  แล้วก็พบว่าตะปูเสียบแทงล้อจนลมแบนทุกล้อ  ฉันอารมณ์เสีย  เพราะถ้าบังเอิญ  มันควรจะแบนแค่ล้อเดียว

  ฉันเดินย้อนกลับไปอีกหนึ่งร้อยเมตร  ก็เห็นตะปูโรยอยู่เต็ม  เสียงคนคุยกันทำให้ฉันหันไปมอง  ก่อนที่เด็กสองคนจะเห็นฉันแล้ววิ่งหนีไป  ฉันวิ่งตามอย่างไม่ลดละ  และรู้ว่านี่คือเบาะแสเดียวที่มี

  ฉันตามมาจนเจอว่า  เด็กพวกนั้นวิ่งมาหลบที่ร้านซ่อมรถ  ฉันเดาออกในทันที  ท่ามกลางหุบเขาแบบนี้  เด็กพวกนี้  ตะปู  และร้านซ่อมรถ  คงจะมีความสัมพันธ์แบบที่ฉันคิดเอาไว้

  ฉันเดินราวกับมาพร้อมกับตำรวจทั้งโรงพัก  ทั้งที่จริงแล้ว  ฉันมาคนเดียว  แถมไม่มีอาวุธอะไร  ในใจคิดว่าพอถามปุ๊บ  เจ้าของร้านจะต้องรีบสารภาพทันที  และอ้อนวอนขออย่าให้ฉันเอาเรื่อง  เพราะฉันจะอัดคลิปไปด้วย

  “พวกคุณใช่ไหมที่โรยตะปูบนถนน”

  เจ้าของร้านมีดวงตาดำอันมืดมิด  เขาจ้องมองฉันไม่วางตา  มีเด็กกลุ่มหนึ่งเป็นผู้ช่วย

  “ป่าเขาแบบนี้  ร้านจะหาลูกค้าจากไหน  ถ้าไม่สร้างลูกค้าขึ้นเอง?”

  ฉันกำมือถือที่กำลังอัดคลิปแน่นและคิดว่ารู้หมดทุกอย่าง

  เจ้าของร้านหันไปมองเด็กวัยรุ่น  แล้วพยักหน้าให้  ชั่วพริบตาเดียว  เด็กพวกนั้นก็มาจับตัวฉันไว้  พร้อมใส่กุญแจมือ!

  “ฉันเห็น CCTV อยู่ตรงถนน  อีกไม่นานที่บ้านฉันจะรู้ว่าฉันหายไป  แล้วก็จะเห็นว่าพวกคุณจับฉันมา”

  ฉันประกาศ  ยิ้มเยาะ  เจ้าของร้านยิ้มกลับทำท่าสบายๆ

  “ผมเพิ่งรู้ว่ามี CCTV อยู่ตรงนั้น  ขอบใจที่บอก  กว่าตำรวจจะรู้  คุณคงตาย  แล้วผมก็คงจะหนีไปพร้อมกับเงินและทรัพย์สินของคุณ  พวกคนรวยพกของมีค่าเยอะไหมนะ  ผมก็อยากรู้  แต่ถ้าได้เงินน้อย  ผมคงไม่รับประกันว่าคุณจะตายทันที  หรือตายทรมาน  แต่แนะนำว่าให้ความร่วมมือจะดีกว่า”

  ฉันรู้ว่าเขาเล่นละคร  คงกลัวว่าถ้าฉันรอดไปได้  จะเอาความลับนี้ไปบอกคนอื่น

  “แม่ใหญ่จ้างพวกแกมาสินะ”

  เจ้าของร้านดูลนลาน  หันมามองฉันด้วยดวงตาแส่ส่าย

  “ฉลาดดีนี่  งั้นคงปล่อยให้รอดไปไม่ได้ซะแล้ว”

  เขาพยักหน้า  เด็กคนหนึ่งเอาผ้าขาวมาอุดจมูกฉันไว้  ฉันดิ้นขลุกขลัก  ก่อนภาพทุกอย่างจะดับวูบลง  พร้อมกับมือถือร่วงหล่นจากมือ

  ผ่านไปพักใหญ่  ฉันกะพริบตาถี่ๆ  ก่อนเห็นภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น  ฉันอยู่ในโรงรถ  ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไหร่  แต่ในนี้มืดสนิท  และเจ้าของร้านมองฉันแน่นิ่ง

  “แม่ใหญ่โกรธอะไรฉันนักหนา  ทำไมต้องถึงกับฆ่าฟันกันด้วย”

  “แม่แกแย่งความรักไปจากคุณผู้หญิง  ส่วนแกก็กำลังเลื่อยขาเก้าอี้คุณหนู  อย่าแกล้งโง่ไปหน่อยเลย  ถ้าแกแค่เจียมตัว  แกกับแม่ก็มีชีวิตสบายๆ ไปแล้ว  ไม่ต้องมาตายอย่างเดียวดายที่นี่หรอก”

  เขาเดินเข้ามาหาฉันพร้อมมีดแหลมในมือ  ฉันกลืนน้ำลาย  รู้ว่าชะตาตัวเองคงจบไม่ดี

  “แต่แกไม่ต้องกลัว  ฉันจะให้เวลาแกตายอย่างช้าๆ  รู้สึกตัวเป็นขณะๆ อย่างทรมาน  จนกว่าจะตายแล้วกัน”

  เขาย่างสามขุมแล้วกรีดข้อมือฉันเป็นแผลลึก  เลือดสีแดงสดไหลออกมามาก  เพราะมีดน่าจะตัดเส้นเลือดใหญ่

  นาทีแรก  ฉันเจ็บแปลบ  เลือดไหลเร็ว  หัวใจเต้นเร็วขึ้น 

  ห้านาทีต่อมา  ฉันเริ่มรู้สึกหน้ามืด  สัมผัสได้ว่าใจสั่น  เวียนหัว  ฉันหนาวที่มือและเท้า

  ฉันเงยหน้ามองนาฬิกาเรืองแสงที่ริมฝาผนัง  เป็นนาทีที่สิบห้า  ฉันรู้สึกอ่อนแรง  ตัวสั่นควบคุมไม่ได้  ฉันพยายามดิ้นให้หลุดจากกุญแจมือ  แต่เรี่ยวแรงดูจะหายไปหมด  ภาพตรงหน้าพร่ามัว  เหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา  ฉันพยายามร้องขอความช่วยเหลือ  แต่ไม่มีเสียงอะไรออกมาเป็นคำ

  ไม่นานต่อมา  ฉันรู้แล้วว่าเลือดคงใกล้หมดตัว  ฉันรู้สึกว่าง่วงผิดปกติ  ภาพตรงหน้าดับวูบลง  แล้วฉันก็หมดสติไป