บทที่ 27 ตามหาพี่นานา

  ในมุมมองของน่านฟ้า  ก่อนหน้านั้นหนึ่งชั่วโมง

  ฉันได้วันหยุดหนึ่งวัน  หลังจากที่โหมงานมาตลอดทั้งเดือน  ใบหน้าอิดโรยถูกปกปิดด้วยเครื่องสำอางชั้นดี  ฉันแต่งตัวทะมัดทะแมง  พกของขวัญมากว่ายี่สิบกล่อง  ไม่รู้จะพอไหม  แต่ดีกว่ามามือเปล่า

  ตรงโค้งที่คุ้นเคย  ฉันหยุดก่อนถึงกว่าร้อยเมตร  เดินเท้าลงมาสำรวจว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่  พลันสายตาก็เงยไปสบกับกล้อง CCTV 

  ไม่มีอะไรผิดปกติ

  ฉันจึงขับรถไปต่อ  จนกระทั่งถึงตึกหลังใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นไม้  แต่บัดนี้เปลี่ยนเป็นอิฐสีส้มทั้งหลัง  ตั้งโดดเดี่ยวอยู่หน้าภูเขาที่ฉันคุ้นเคย

  “โดนัท!”

  ครูดอกปีบเรียกฉัน  ก่อนเดินเชื่องช้าเข้ามากอด  ตอนนี้ครูคงอายุราวๆ ห้าสิบปี  ผมสีดอกเลาทั่วทั้งศีรษะ  แววตาครูอ่อนโยนขึ้น  ประดับประดาเครื่องหน้าด้วยรอยยิ้ม

  วันนี้ครูเปลี่ยนตัวเองจากครูที่เคยถือไม้เรียว  มาเป็นครูที่มีเด็กๆ กอด  และแอบดูฉันอยู่ข้างหลังครูมากมาย

  “ครูคะ  หนูคิดถึงครูจังเลย”

  “ที่นี่ยินดีต้อนรับโดนัทเสมอ” 

  น้ำเสียงนั้นอาทร  จนฉันรู้สึกเหมือนได้นั่งใต้ร่มไม้ใหญ่

  “เด็กๆ มีกันยี่สิบคนใช่ไหมคะ?”

  “ใช่แล้ว  เอ้าเลิกแอบหลังครูได้แล้ว  พี่เขาชื่อโดนัท”

  “ไม่จริง  พี่เขาชื่อน่านฟ้า  เป็นนักร้องดัง  หนูเคยเห็นพี่เขาทางทีวี”

  เด็กผูกผมเปียเดินออกมา   เธอพูดเสียงเจื้อยแจ้ว

  “บ้านเรามีทีวีแล้วเหรอคะ  ครู?”

  “นานาเขาซื้อมาให้”

  “พี่นานา!  พี่นานาของหนูเหรอคะ?”

  ฉันเบิกตาโพลง  รู้สึกว่านี่คือข่าวดีที่สุดในชีวิตของฉันเลย

  “ไหนใครๆ ก็บอกว่าเธอตายแล้ว”

  “ครูยังไม่เคยพูดสักคำ  ว่านานาตายแล้ว”

  “แต่ครูก็ไม่เคยบอกหนู  ถ้ารู้หนูอยากจะคุยกับพี่เขา”

  ครูดอกปีบยิ้ม  แล้วส่ายหน้า

  “ความรักครั้งแรก  มักไม่ค่อยสมหวัง  เชื่อครูเถอะ”

  ฉันกำมือแน่น  แม้ว่าจะมีความรักครั้งใหม่กับพี่ลูกศร  แต่ฉันไม่เคยลืมพี่นานาที่แสนอบอุ่นได้เลย  ในใจก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่า  หรือฉันไม่มีสิทธิ์จะได้รับความรัก  ไม่ว่าจะกับใครทั้งนั้น  ฉันอดนึกถึงพ่อไม่ได้

  “เดี๋ยววันนี้ก็จะได้เจอกันแล้ว”

  ฉันดีใจจนรอยยิ้มกว้างปรากฏทั่วใบหน้าโดยไม่รู้สึกตัว

  “เธอกำลังขับรถมา  แต่น่าจะมาถึงตั้งนานแล้วนะ  ไม่รู้ว่าหายไปไหน  ครูดูโลเคชั่นที่นานาส่งมาให้แล้ว  สัญญาณหยุดอยู่กับที่ตรงโค้งนั้นพอดี”

  ฉันยิ้มที่ครูดูทันสมัย  ก่อนกังวลต่อว่าอาจเกิดอะไรขึ้นกับพี่นานาของฉันได้

  “โค้งที่พี่นานา  เกิดอุบัติเหตุเหรอคะ?”

  “ใช่จ้ะ”

  ฉันประมวลความคิดอย่างรวดเร็ว  ก่อนเอ่ยกับครูต่อ

  “หนูจะตามหาพี่เขา  แต่หนูไม่รู้ว่าพี่เขาหน้าตาเป็นอย่างไรแล้ว”

  “แน่นอนครูมีอยู่แล้ว”

  ครูดอกปีบยกมือถือออกมา  โชว์ภาพพี่นานาที่ฉันแสนคิดถึง  เธอกลายเป็นหญิงสาวหน้าสวย  แววตามุ่งมั่น  ผมสีดำสนิท

  แต่นี่มัน!

  รูปพี่ลูกศรนี่นา

  ทำไมสองคนนี้ถึงกลายเป็นคนคนเดียวกันไปได้  เธอหน้าเปลี่ยนไปจนฉันจำไม่ได้ขนาดนี้ได้อย่างไร  หรือเป็นเพราะใจฉันไม่เชื่อว่าพี่นานายังมีชีวิตอยู่  ฉันจึงตัดความน่าจะเป็นที่เธอยังอยู่ออกไป

  “หนูว่าหนูรู้ว่าพี่เขาอยู่ไหน  เราโทรแจ้งตำรวจดีกว่าค่ะ”

  ฉันขับรถไปยังอู่ที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี  ที่นี่ดูเก่า  โทรม  แต่กลิ่นน้ำมันและกลิ่นอ่อนๆ จากจารบียังคงโชยออกมา

  รถพี่ลูกศรจอดอยู่  ฉันจำป้ายทะเบียนได้  ทำไมเธอไม่ชวนฉันมา  ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันครบรอบวันที่ฉันคิดว่าเราตายจากกัน  ถ้าฉันรู้  เธอคงไม่ต้องมาที่นี่  แล้วตอนนี้  เธอเป็นอย่างไรบ้าง  หวังว่าพวกนั้นจะไม่ทำอะไรเธอนะ  ขอให้พี่นานาของฉันยังคงปลอดภัย

  “พี่ลูกศร!  พี่ลูกศรอยู่ไหนคะ?  ได้ยินเสียงฟ้าไหม?”

  ฉันไม่รอให้ตำรวจมา  ฉันรอไม่ไหวอีกต่อไป  จึงเตะประตูเข้าไปในโรงรถ  เตะย้ำๆ  จนประตูหลุดออกจากกัน  ฉันเห็นเงาคนนั่งไขว้หลังบนเก้าอี้  ข้างในโรงรถมืดสนิท  ไม่มีกระทั่งช่องว่างให้แสงส่องเข้ามาถึง  มีเพียงนาฬิกาสะท้อนแสง  นั่นเธอ  พี่นานาของโดนัท!

  “พี่ลูกศร  นี่ฟ้าเอง”

  ฉันคุกเข่าลงมองเธอที่สะลืมสะลือ  แล้วเห็นว่ามีเลือดไหลจากข้อมือพี่ลูกศร

  เธอตาลอย  ใบหน้าซีดเซียว  ไม่พูดกับฉัน  ไม่สบตามฉัน  เหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูด  ฉันสัมผัสหน้าเธอเบาๆ

  “นี่โดนัทเองนะ  พี่นานา”

  เธอเงยหน้ามองตาฉัน  ราวกับได้ยินมาจากที่ไกลแสนไกล

  “อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ  โดนัทจะพาพี่ไปโรงพยาบาลเอง”

  “คิดถึงโดนัท  คิดถึง...ฟ้า”

  เธอเพ้อออกมา  มากกว่าที่จะคุยกับฉัน

  “ไว้ใจครอบครัวไม่ได้...ไม่ได้เลย”