บทที่ 25 แค่ขอดูแลพี่นานาก็พอ

  ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน

  ครูดอกปีบโทรตามรถพยาบาลมารับตัวพี่นานาที่บ้านสุขใจ  โดยมีฉันคุกเข่าพนมมือต่อหน้าครู  เหล่าเด็กๆ ออกมามองดูเราสองคนอย่างสนใจ  ส่วนพี่นานาหลับไม่ได้สติบนโซฟา

  “ครูบอกเลยว่า  การลงโทษครั้งนี้  ต่อให้ใช้เวลาหนึ่งเดือนก็ไม่หมด”

  ไม้เรียวในมือครูกำลังกระทบมือครูเป็นจังหวะ  ฉันนึกถึงพ่อขึ้นมาทันที  แต่ในใจมีเรื่องสำคัญกว่านั้น

  “หนูยอมทุกอย่าง  แต่ขอให้หนูได้ดูแลพี่นานานะคะ”

  “เธออายุสิบสองปีแค่นี้  ทำอะไรเป็นบ้าง  แล้วถ้านานาตาย  เธอจะรับผิดชอบไหวไหม?”

  “หนู...”

  ฉันเอ่ยอะไรไม่ออก  ได้แต่นิ่งอยู่อย่างนั้น  ชั่วครู่ความคิดก็ผุดขึ้นมาราวกับสายน้ำ

  “อย่างน้อยๆ หนูก็ดูพี่เขา  ตอนครูไปทำธุระก็ได้”

  ครูดอกปีบถอนหายใจ  ส่ายหัวไปมา

  “นะคะ  หนูไม่เอาค่าขนม  หนูจะทำความสะอาดบ้านเรา  หนูจะดูแลน้องๆ นะคะ  ครู”

  ฉันแสดงความจริงใจออกมา  ผ่านทางคำพูดและแววตา  จนครูใจอ่อนลง

  “ไม่มีโอกาสครั้งที่สองแล้วนะ  โดนัท”

  “ค่ะ  ครู”

  รถพยาบาลมาถึงในเวลาไม่นาน  เราเคลื่อนย้ายพี่นานาที่หน้าแดงจัด  ด้วยความเร่งร้อน  หลังจากหมอดูอาการแล้วตัดสินใจแอดมิดพี่นานา  พยาบาลคนหนึ่งเดินมาหาเรา  หลังจากที่หมอออกไปแล้ว

  “เช็ดตัวให้คนไข้ด้วยนะคะ”

  ครูดอกปีบพยักหน้า  ก่อนหายไปเอาอุปกรณ์เช็ดตัวในห้องน้ำ  ฉันเอื้อมมือไปกุมมือพี่นานา  แต่เธอไม่รู้สึกตัว  และยังทำท่าทรมานจนน่าเป็นห่วง

  ครูเห็นฉันทำท่าเก้ๆ กังๆ จึงออกปากไล่

  “ไปข้างนอกสักพัก  ครูจะได้เช็ดตัวนานา  ยืนอย่างนี้เกะกะ

  พูดจบ  ครูก็รูดม่านปิดจนครบทุกด้าน

  “ให้หนูช่วย...”

  “โดนัท  เธอคิดว่าครูไม่รู้เรื่องอะไรเลยเหรอ?  ครูไม่อนุญาตให้เธอดูนานาเปลี่ยนเสื้อผ้าหรอก  ยกเว้นเธอจะเต็มใจ  แล้วตอนนี้นานาก็อนุญาตไม่ได้ด้วย”

  ฉันเดินลากขาออกมาจากตรงนั้น  ใช้บันไดหนีไฟ  เพราะนึกเบื่อการรอลิฟท์ทั้งที่เดินแค่ชั้นเดียว  แถมลิฟท์ตอนกลางคืนยังน่ากลัวด้วย

  ฉันเตร็ดเตร่มาเจอทีวีของโรงพยาบาล  หน้าจอแสดงข่าวสำคัญของวันนี้  ฉันไม่มีที่ไป  จึงนั่งมองด้วยความสนใจ  สำหรับพวกเราทีวีถือเป็นของฟุ่มเฟือยนี่นา

  “ข่าวการหายไปของเด็กหญิงรักณหทัย  จิตโอภาส  ยังคงได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวจิตโอภาสอย่างสม่ำเสมอ  ตลอดเวลาสองเดือน  ที่เด็กหญิงคนดังกล่าวหายตัวไป  ถ้าท่านผู้ชมเห็นเด็กผู้หญิงคนนี้ที่ไหน  สามารถแจ้งมาที่เบอร์ที่ขึ้นอยู่นี้ได้นะคะ”

  ฉันตกตะลึง  นั่นมันพี่นานานี่นา  แต่ในรูปเธอกำลังยิ้มสดใส  สวมเสื้อผ้าราคาแพง

  เธอรวย  เป็นลูกคุณหนูเหมือนที่ฉันเดาเอาไว้

  ฉันเดินกลับไปกลับมา  ไม่รู้จะทำอย่างไรดี  ฉันไม่อยากคืนพี่นานาให้พ่อแม่เธอ  และเรารักกัน  ก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ

  เอาล่ะ  ฉันตัดสินใจแล้ว  ฉันจะพาพี่นานาหนี  หนีไปคืนนี้แหละ  หนีไปให้ไกล  ไปอยู่กันแค่เราสองคนก็พอ

  ฉันรออยู่ครู่ใหญ่  ให้ครูดอกปีบเช็ดตัวพี่นานาจนเสร็จ  ดูเหมือนยังไม่มีใครเอะใจ  เรื่องเด็กหญิงรักณหทัย  ชื่อเธอเพราะจัง  ความหมายดีด้วย  แปลว่า  รักที่หัวใจหรือเปล่านะ

  แต่ถ้าพี่นานาจำได้  ฉันก็ต้องเสียพี่นานาไปตลอดน่ะสิ

  พี่นานาหลับอยู่บนเตียง  คืนนี้ห้องรวมมีแค่เราและเตียงข้างๆ อีกเตียง  พยาบาลจึงเดินมาตรวจโดยใช้เวลาไม่นานนัก

  ในระหว่างที่ครูดอกปีบไปเข้าห้องน้ำ  เราจึงมีเวลาอยู่ด้วยกันสองคน  ฉันปลุกพี่นานา  เธอลืมตาอย่างช้าๆ หันมามองฉัน  แล้วยิ้มแสนสวย

  ฉันนึกอยากให้รอยยิ้มนี้  เป็นของฉันคนเดียว

  “มีคนร้ายกำลังตามจับพี่  พี่ต้องหนีไปกับโดนัท!”

  พี่นานากะพริบตา  ดูครึ่งหลับครึ่งตื่น

“เราต้องไปแล้ว”

  ฉันดึงพี่นานาให้นั่ง  ก่อนพยุงเธอออกจากเตียง  แล้วเดินไปทางบันไดหนีไฟ  แอบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ  ซึ่งเป็นชุดที่ครูดอกปีบเตรียมมาด้วย  ฉันปิดตาตอนเธอถอดเสื้อ  สัญญากับตัวเองว่าจะไม่เอาเปรียบเธอ 

  “เราจะไปไหนคะ?”

  พี่นานาพยายามเปิดเปลือกตาขึ้นถาม

  “พวกผู้ร้ายเป็นใคร?”

  “โดนัทจะเล่าให้ฟังระหว่างทาง”

  เราลอบออกทางหลังโรงพยาบาล  จับมือกันแน่น  ฉันไม่อยากปล่อยมือคู่นี้ไปไหน  และจะไม่ปล่อยด้วย

  พี่นานาเดินอย่างเชื่องช้า  ดูเหมือนฤทธิ์ยาที่ทำให้ง่วงนอนยังทำงานได้ดี  เธอส่ายหัว  กะพริบตาถี่ๆ  ไล่อาการง่วงนั้นอยู่หลายครั้ง

  แต่ฉันจะใจอ่อนปล่อยมือคู่นี้ไปไม่ได้!

  “โดนัท  ให้พี่พักก่อน”

  ดูเหมือนพี่นานาจะถึงขีดจำกัดแล้ว

  “เล่ามาให้หมด  พี่อยากฟังแล้ว”

  พี่นานาสูดหายใจลึก  หลังออกคำสั่งกับฉัน

  “พี่โดนลักพาตัว  คนที่ขับรถเป็นผู้ร้าย  เพราะพี่เป็นพยานการฆาตกรรม  ดังนั้นถ้าเมื่อไหร่ที่พวกนั้นเจอพี่  มันจะฆ่าพี่ปิดปาก”

  ฉันเพิ่งโกหกคำโตออกมา  พี่นานาฟังอย่างเงียบเฉียบ

  “ทำไมตำรวจไม่ปกป้องพี่ล่ะ?  ทำไมเหรอน้องโดนัท?”

  “เพราะคนใหญ่คนโตอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

  พี่นานาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น  หอบหายใจ  ทำท่าจะล้มตัวลงนอน  แต่ฉันจับเธอพิงไหล่  มองฟ้ากว้างประดับประดาด้วยดวงดาว

  ฉันรู้ว่าฉันเห็นแก่ตัว  ฉันรู้ว่านี่จะทำให้เราแยกจากกันตลอดไป  และถ้าเธอรู้ความจริง  เธอจะโกรธและเกลียดฉัน  แต่ฉันก็อยากรั้งเธอเอาไว้  ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า  ฉันนึกถึงพี่นานาขึ้นมา  ฉันจะได้รู้ว่า  ฉันพยายามรั้งเธอไว้อย่างเต็มที่แล้ว

  “พี่หนาว”

  พี่นานาบอกเสียงสั่น  กระชับอ้อมกอดตัวเองให้แน่นขึ้น  ฉันเคลื่อนตัวไปโอบพี่สาวคนสวย  เธอยิ้มบางๆ ก่อนเอียงคอซบไหล่ฉัน

  อาการของพี่นานาไม่ดีขึ้นเลย  เธอไข้ขึ้นตลอดคืน

  ฉันพาเธอลัดเลาะไปตามทุ่งหญ้า  หลบแสงรถที่สาดมาจากถนน  แล้วใช้แสงจันทร์มองไปรอบๆ  ฉันตื่นตัวเต็มที่  ค่อยๆ รุกคืบเข้าใกล้ภูเขา  ที่เป็นที่ตั้งของบ้านสุขใจขึ้นทุกที

  พี่นานาเดินไม่ไหวอีกต่อไป

  “ขึ้นหลังโดนัทมา”

  ตัวเราสูงพอๆ กัน  แต่สภาพร่างกายฉันดีกว่ามาก  และพี่นานาก็รู้เช่นกัน  เธอจึงยอมอย่างว่าง่าย  ตอนที่ฉันเดินไปได้ไม่นาน  เธอก็หลับอยู่บนหลังฉัน

  ฉันร้องเพลงกล่อมเด็ก  เป็นเพลงที่ฉันเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง  แต่ก็บอกตัวเองว่า  ฉันได้ยินแม่ร้องเลยจำได้  ทุกครั้งที่ฮัมเพลงนี้  ฉันจะอบอุ่นใจเสมอ

  “แม่จ๋า”

  พี่นานาครางออกมา  ไหล่ฉันเปียก  น่าจะเพราะน้ำตาเธอไหลออกมา  นับจากนี้  ฉันจะเป็นทุกอย่างให้เธอ  เป็นเพื่อน  เป็นพี่  เป็นน้อง  เป็นพ่อ  เป็นแม่  หรือคนรักที่ดีที่สุด

  แต่ฉันหาอาหารในป่าไม่ได้เลย  ความกังวลเกาะกุมใจฉัน  ไม่รู้ว่าเราจะอยู่กันได้อีกนานแค่ไหน  หรือฉันเพียงแค่อยากใช้เวลาตอนนี้  เพื่อบอกลาเธอเท่านั้น

  นะคะ  พี่รักณหทัย  จิตโอภาส