LOGINตรัสสา สว่างรักษ์ ...น้ำขิงลูกแม่และในวินาทีนั้นเอง หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นมา จนนัยน์ตาสีน้ำตาลทองสบเข้ากับดวงตาของหญิงวัยกลางคนที่จ้องมองมาอยู่เต็ม ๆตรัสสาชะงักกับสายตาของคนที่จ้องมองมาไม่วางตาใบหน้านี้… เธอจำได้ดีแม้นี่จะเป็นเพียงการเจอกันครั้งที่สองหลังจากทิ้งเธอไป แต่มันไม่ใช่แค่ผ่านตาเหมือนครั้งก่อน เพราะต่างฝ่ายต่างมองสบตากันด้วยความตกตะลึงครั้งที่แล้วที่เจอกัน มารดาของเธอดูเร่งรีบ คงไม่ทันได้สังเกตเภสัชกรที่ทำหน้าที่จ่ายยาให้ ส่วนครั้งนี้... จากสายตาที่มองมา แม้ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองแต่เธอรู้สึกว่า… แม่อาจจะจำเธอได้ แต่เธอก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะเจ็บใบหน้าสวยหลุบตาลงช้า ๆ ซ่อนบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในอกหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเดินผ่านประตูห้องฉุกเฉินออกไป สองขาเล็กก้าวผ่านหน้าแม่ผู้ให้กำเนิดด้วยท่าทีสงบ เด็กสาวไม่เอ่
ตรัสสายืนมองประตูห้องยาชั้นหนึ่งแล้วถอนหายใจยาวอย่างอดไม่ได้…หมดเวรหมดกรรมเสียที ร่างกายเธอแทบแหลกกับการควงเวรมาราธอนมาตลอดสองเดือนเต็ม ๆตรัสสาพาตัวเองเปิดประตูห้องยาเข้าไปด้านใน ห้องยาชั้นหนึ่งเป็นห้องยาประจำแผนกฉุกเฉิน เป็นห้องยาขนาดเล็กที่มีเภสัชกรเข้าเวรเพียงช่วงละสองคน กับผู้ช่วยเภสัชกรอีกหนึ่งคนที่ผลัดเวรกันอยู่ แผนกนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ณัฐวัชร เพื่อนรักของเธอเคยฝึกงานมาก่อนเธอเดินตรงเข้าไปหาหัวหน้าห้องยาก่อนเป็นอันดับแรก“สวัสดีค่ะพี่หญิง” เสียงหวานเอ่ยทักยุวเรจ หัวหน้าห้องยาที่เคยเจอกันตอนงานเลี้ยงส่งมาแล้วรอบหนึ่งตอนนั้นเธอกับพี่ ๆ จากห้องยาทั้งสามก็เข้ากันได้ดี แต่ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ของเธอกับผู้อำนวยการที่หล่อเกินเบอร์อย่างณณณ ไม่รู้ว่าตอนนี้สายตาที่พวกเขามองมาจะเปลี่ยนไปไหม…แต่ความกังวลนั้นก็สลายทันทีเมื่อยุวเรจยิ
“หืม… ยังพอมีเวลาสักชั่วโมง ต้องไถ่โทษให้พี่ก่อนสิ”“ไม่อาวววววว น้ำขิงง่วงงงงงงง” เสียงเบะปากนั้นน่าฟัดจนเขาเผลอยิ้มที่มุมปาก ร่างเล็กพูดจบก็ปิดตาหลับไปทันทีแบบไม่สนอะไรอีก…ทว่าเสียงนั้นไม่มีผลกับเขาเลยแม้แต่น้อย เมื่อคนตัวโตตั้งใจไว้แล้วว่าคืนนี้จะจัดการลงโทษยัยเด็กดื้อให้เข็ดหลาบณณณรีบวางไอแพดลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วพลิกตัวคร่อมร่างบอบบางเอาไว้ เขามองแพขนตางอนยาวของภรรยาที่หลับปุ๋ยด้วยแววตาร้อนแรง ลูกกระเดือกเคลื่อนขึ้นลงเป็นจังหวะยิ่งยามที่ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอเล็ก ๆ เหมือนลูกพีชสุกฉ่ำที่ยั่วให้อยากลิ้มลอง มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นลูบไล้แก้มนวลเนียน ก่อนจะเลื่อนลงมาจับคางเรียวสวย บีบเบา ๆ ให้ตากลมโตลืมขึ้นมาสบตาเขาเสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยแรงปรารถนา “เมียจ๋า… ลืมตามามองหน้าพี่หน่อย”เสียงที่เอ่ยเรียกเธอช่าง
หลังจากแม่นางเอกเดินสะบัดตูดกลับไป ปรางทิพย์ก็อยู่พูดคุยต่อกับณัฐวัชรอีกไม่นานก่อนลุกขึ้นจากโต๊ะ ให้เหตุผลว่ายังเพลียจากการเป็นลมในช่วงกลางวัน ถึงแม้ตรัสสาจะรู้ทัน แต่ก็ไม่คิดเปิดโปง ส่งยิ้มหวานรับทั้งยังเดินไปส่งแม่สามีถึงห้องนอน“ฉันเดินไปเองได้”“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำขิงเต็มใจดูแลคุณป้า หลับฝันดีนะคะ คริคริ”คืนนี้พ่อสามีต้องไปงานเลี้ยงของคู่ค้า ณิภพไม่ได้จงใจทิ้งภรรยาให้เฝ้าบ้านแต่อย่างใด แต่ทุกคนในบ้านรู้กันดี... ปรางทิพย์ไม่ชอบออกงานสังคม และติดบ้านยิ่งกว่าอะไร ถ้าไม่ใช่งานสำคัญอย่าหวังว่าจะงัดออกจากบ้านไปได้บรรยากาศในห้องอาหารคล้ายได้ปลดปล่อยความอึมครึม แก๊งสามสาวเพื่อนซี้ก็เริ่มเมาท์มอยกันสนั่น เสียงหัวเราะดังคิกคักจนห้องอาหารกลายเป็นเวทีตลก ส่วนคุณหมอปัธนัยกับศรุตก็ตามมาสมทบหลังจากนั้นไม่นาน“สวัสดีค่า พี่หมอเอก พี่หมอก้อง” ณัฐวัชรส่งเสียง
ตรัสสาหนังตากระตุกยิก ๆ คล้ายลางสังหรณ์กำลังบอกเธอว่า มื้อเย็นนี้คงไม่สงบ เธอก้าวไปถึงหน้าประตูกระจกของห้องอาหาร เมื่อเห็นภาพตรงหน้าแล้วก็ต้องกลอกตาแทบหลุด ลางสังหรณ์แม่นยำจริง ๆ...ว่าแล้วเชียว คุณป้าเถียงสู้ไม่ได้ เลยต้องตามเพื่อนร่วมรบมาอย่างนั้นสิแม่นางเอกสาวดาวรุ่งชื่อดังนั่งยิ้มจนหน้าบาน ในชุดแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หน้าผมเป๊ะจนเหมือนหลุดมาจากปกนิตยสารแฟชั่น ปั้นยิ้มหวานคุยเจื้อยแจ้วกับแม่สามีเธออย่างสนิทสนมตรัสสาถอนหายใจเฮือกใหญ่ กรอกตามองบนอีกรอบ ก่อนเปิดประตูเข้าไป ...มาก็มาสิ กลัวที่ไหน ขนาดเราไม่ได้แต่งหน้า ใส่แค่เสื้อยืดกางเกงยีนขาสั้นเอวสูง ก็ยังสวยกว่าอยู่ดี เชอะ!“สวัสดีค่ะน้องน้ำขิง มื้อเย็นนี้พี่ขอรบกวนด้วยนะคะ” เสียงหวานหยดมาพร้อมกับรอยยิ้มแสนอ่อนโยนราวนางฟ้าจำแลงมาเกิด ที่หากไม่โง่จนเกินไป ก็มองออกว่าเสแสร้งมากแค่ไหนตรัสสาอดไม่ได้เผลอเบ้ปากใส่แม่นางเอกจอมเสแสร้งไปหนึ่งที “สวัสดีค่ะคุณอ้อมแอ้ม รู้ว่ารบกวนแต่ก็ยังมานะคะ แต่มื้อเย็นแค่มื้อเดียว... น้ำขิงไม่ถือสาหรอกค่ะ” เสียงหวานหยดตอบกลับ ใบหน้าประดับรอยยิ้มกว้างที่ไปถึงดวงตา เพราะมันโค้งลงเป็นรูปสระอิเอาสิ
“หนูน้ำขิง ป้าโดนบังคับ ฮือ...”“โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรค่ะ เราลงไปดูคุณป้ากันดีกว่าเนอะ”ป้าใจพยักหน้ารับคำหงึกหงัก เกาะติดหญิงสาวเดินลงบันไดมา มองเด็กสาวตรงหน้าเป็นเหมือนโล่กำบังชีวิตน้อย ๆ ของตนตรัสสาเดินมาหยุดตรงหน้าโถงนั่งเล่น มองร่างของแม่สามีที่ยามปกติแข็งแรงยิ่งกว่าช้างศึก ตอนนี้นอนทอดร่างปวกเปียกประหนึ่งกำลังจะขึ้นสวรรค์ในอีกไม่กี่วินาที หากลูกชายสุดที่รักยังไม่ยอมมาดูใจหุหุ... เป็นลมแบบนี้ต้องเจอยาดีเธอกระซิบข้างหูป้าใจเสียงเบา “@#$%^#%$^*#^#&%”เรื่องที่กระซิบทำป้าใจตาลีตาเหลือก แต่เธอก็พยักหน้ายืนยัน พร้อมรับคำมั่นเหมาะ ว่าหากคุณป้าจะลงโทษ เธอจะรับโทษทั้งหมดคนเดียวเอง ป้าใจถึงได้ถอยไปทำตามที่บอกไม่กี่นาทีต่อมา...ป้าใจเดินกลับมาพร้อมกับกล่องในมือที่ถูกปิดฝามาอย่างแน่นหนา หญิงชราเดินไปเอามาจากห้องครัวของเรือนแม่บ้าน มือที่มีร่องรอยการเหี่ยวตามอายุ สั่นเล็กน้อยยามยืนกล่องมาให้ ทั้งยังส่งสายตาเว้าวอนมาที่ร่างเล็กวันนี้บรรดาเจ้านายเป็นอะไรกัน หาเรื่องให้หญิงชราอย่างเธอหัวใจจะวายไม่หยุดหย่อนจริง ๆตรัสสาส่งสายตาขอบคุณ ก่อนออกแรงดึงกล่องที่ป้าใจจับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แล้วเดินตรงเข้า
แสงแดดอ่อนจากหน้าต่างเล็ดลอดเข้ามากระทบเปลือกตา ทำให้ร่างเล็กที่กำลังนอนหลับสบายต้องขมวดคิ้วน้อย ๆ เธอพยายามจะพลิกตัวหนีแสง แต่กลับทำไม่ได้ เพราะติดอะไรบางอย่าง พอก้มมองก็เห็นสาเหตุ ท่อนแขนวางพาดอยู่บนเอว ทั้งมือใหญ่ก็กำชายเสื้อนอนของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหนีหายไปไหนดวงตากลมโตเบิกกว
“ปล่อยฉันนะ”มือเล็กพยายามแงะมือที่จับแขนเธอไว้แน่น แต่ยิ่งดึง เขาก็ยิ่งบีบแรงขึ้นจนรู้สึกเจ็บ “เจ็บนะ…” เธอร้องบอกเขาร่างสูงชะงักทันทีที่ได้ยิน เขาคลายแรงบีบลง… แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย“ไม่ดื้อกับพี่… ได้ไหม” เสียงทุ้มฟัง
“ไม่ค่ะ ร้อน” เธอสะบัดเสียงอย่างดื้อรั้นบรรยากาศกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เพื่อน ๆ เห็นท่าไม่ดี จึงค่อย ๆ ทยอยลุกออกจากโต๊ะ ปล่อยให้ทั้งคู่อยู่เคลียร์ใจกันตามลำพัง ร่างเล็กเห็นเพื่อนตัวเองชิ่งหนี ก็เตรียมจะลุกหนีเหมือนกัน“ถ้าลุกขึ้นจากโต๊ะ พี่จะพากลับทันที”“คุณมีสิทธิ์อะไรมา
มือเรียวรีบคว้าแขนเขาลงจากเวทีแบบไม่คิดชีวิต ใบหน้าสวยแดงจัดด้วยความอับอาย เพราะสายตาหลายคู่ในผับจับจ้องมาที่พวกเขา บ้างยิ้มกรุ่มกริ่ม บ้างกระซิบกระซาบกันเบา ๆ แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นตรงกัน คือทั้งคู่ดูเหมาะสมราวกับหลุดออกมาจากพระนางในซีรีส์จีนตรัสสาลากเขากลับมาที่โต๊ะอย่างไว พอถึงปุ๊บก็รีบปล







