บทที่ 2 เธอเป็นใคร

ณ งานคอนเสิร์ต เรม่อน

“ เร็วแก ”

แตงโมจับมือฉันวิ่งเข้าไปในงาน พอเข้าไปในงานฉันกวาดสายตามองงานรอบๆ แสง สี เสียง อลังการมาก ฉันแอบคิดในใจว่ายัยแตงโมมันกดบัตรมาราคาเท่าไหร่เนี่ย มันคงกดบัตรแถวหลังสุด ไม่ก็แถวกลางๆ บัตรคงไม่ถึงหมื่นหรอกมั้ง ฉันคิดในใจแต่ก็แอบกังวลว่าเพื่อนจะกดบัตรราคาหลักหมื่นมาจริงๆ ฉันคิดยังไม่ถึง 5 วินาที ยัยแตงโมก็ลากฉันมายังโซน VIP ซึ่งเป็นแถวหน้าสุด ฉันถึงกลับตกใจและพอนั่งลงฉันกำลังจะอ้าปากด่ามันที่ใช้เงินฟุ่มเฟือย ถึงบ้านยัยแตงโมจะรวยแค่ไหนก็เถอะ แต่จะใช้เงินฟุ่มเฟือยแบบนี้ไม่ได้

“ แกหยุด ห้ามด่าฉันนะ ฉันขอวันหนึ่งน๊าาาา พลีสสสส ” แตงโมพูดดักฉันขึ้นมาก่อนที่ฉันจะด่ามัน และทำท่าทางบีบน้ำตาคลอ เห่อะ การแสดงชัดๆ ฉันรู้ดี แต่ฉันก็ใจอ่อนทุกทีที่แตงโมทำท่าทางบีบน้ำตาใส่ฉันแบบนี้ คงรู้จุดอ่อนของฉันหมดแล้วสินะ ฉันไม่พูดอะไรแล้วได้แต่นั่งเงียบๆ เอามือกอดอกทำท่างอนแตงโมกลับ

“ แก แกกกก อย่างอนฉันเลยน๊า ” แตงโมจับแขนฉันโยกไปโยกมาอย่างน่ารัก พร้อมเอาปากแดงๆของเธอมาหอมแก้มฉันจนฉันแอบยิ้มตาม แต่ก็เก๊กทำท่าไม่สนใจ จนแตงโมทำหน้าตาบูดบึ้งคิดว่าฉันคงจะโกรธนางจริงๆ

“ โอเคๆ ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ” พอฉันพูดไปแบบนั้น ยัยแตงโมถึงกลับยิ้มแก้มแทบแตก

เหลือเวลาประมาณอีกครึ่งชั่วโมงกว่างานจะเริ่ม ฉันเลยกะว่าจะไปเข้าห้องน้ำก่อน กว่างานจะจบคง 2-3 ชั่วโมง คนที่กินน้ำเยอะๆแบบฉันกลั้นฉี่เอาไว้ไม่ไหวพอดี

“ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ”

ฉันบอกแตงโมไปพร้อมกับลุกขึ้นออกจากที่นั่งทันที เพราะฉันกลัวแตงโมจะตอบกลับมาและพาฉันไปน่ะสิ เพราะฉันยิ่งเป็นคนโก๊ะๆ ไม่รู้ทางหลงผิดหลงถูกไปเรื่อยยัยแตงโมเธอก็คงจะเป็นห่วง

แต่ที่ฉันไม่อยากให้แตงโมไปด้วยเพราะฉันจะออกไปสูดอากาศข้างนอกด้วย ก่อนที่งานจะเริ่ม ฉันไม่ชอบคนเยอะๆและที่เสียงดังๆแบบนี้เท่าไหร่

ฉันเดินออกไปยังประตูที่เขียนว่าทางออก และยืนหันซ้ายหันขวาคิดว่าจะไปทางไหนดีทำไมไม่มีป้ายบอกเลยนะว่าห้องน้ำไปทางไหน ฉันเลยเลือกที่จะเดินไปที่ทางขวามือ เพราะทางขวามือมีบันไดขึ้นไปชั้นบน ห้องน้ำอาจจะอยู่ด้านบนก็ได้ และฉันก็เดาถูก ห้องน้ำอยู่ชั้นบนจริงๆ

พอฉันทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ และหยุดยืนมองไปที่บันไดชั้นบน มันก็คงจะเป็นดาดฟ้าสินะ ฉันคิดได้ดังนั้นฉันเลยเดินขึ้นไปทันที เพราะฉันคิดว่าจะออกมาสูดอากาศข้างนอกอยู่แล้ว

พอฉันเดินขึ้นมาก็เห็นประตูบานหนึ่งมันคงจะเป็นประตูเข้าไปที่ดาดฟ้า พอฉันเปิดประตูเข้าไปและลมก็พัดมากระทบใบหน้าของฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นขึ้นมาเป็นอย่างมาก พอเดินเข้าไปด้านในก็เห็นวิวด้านนอกสวยมากๆ จนฉันอดใจไม่ไหวที่เห็นบรรยากาศสวยๆแบบนี้ ก็เลยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูป ฉันเดินถ่ายไปๆมาๆ และฉันก็เกือบลืมไปแล้วว่าต้องรีบเข้างาน แตงโมคงรอนานแล้วและคิดว่าแตงโมคงจะเป็นห่วง พอฉันหันหลังจะเดินไปที่ประตูทางออกหัวของฉันก็ชนเข้ากับอะไรแข็งๆเข้าอย่างแรง

ตึกกกก!

" โอ๊ย " ฉันร้องอุทานออกมาเบาๆ

“ เธอเป็นใคร ” ฉันได้ยินเสียงผู้ชายพูดขึ้นมา น้ำเสียงดูเรียบๆนิ่งๆ แต่ให้ความรู้สึกน่ากลัวออกมาจากน้ำเสียงนั้น เหมือนเขาไม่สบอารมณ์ที่เจอฉันบนนี้ และแถมฉันยังเดินชนเขาเข้าอย่างแรงอีกด้วย

“ ขะ ขอโทษค่ะ ” ฉันพูดขอโทษออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ มันก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที