LOGINShare
บทที่ 10
Latest chapter
แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า บทที่ 10
“หากเจ้าอายุเพียงพันปี แต่ข้าอายุหมื่นปี ช่วงชีวิตที่เหลืออันยาวนานนี้ มิกลายเป็นบทลงโทษอันแสนทรมานสำหรับข้าเพียงลำพังหรอกหรือ?”ไม่นานหลังจากนั้น หลี่จื่อเกอก็ฝ่ากระแสคัดค้านจากทุกฝ่าย ยืนกรานที่จะแต่งตั้งเฉาหวงขึ้นเป็นรัชทายาทหญิงทว่าครั้งนี้กลับไม่ได้ราบรื่นนัก ทั่วทั้งราชสำนักต่างเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม เหล่าขุนนางเก่าแก่ที่นำโดยอัครมหาเสนาบดีต่างก้าวออกมาคัดค้าน โดยอ้างว่าตั้งแต่โบราณกาลมา การตั้งรัชทายาทล้วนต้องเป็นบุตรชายสายตรงและมีลำดับอาวุโส ไม่เคยมีธรรมเนียมการตั้งสตรีขึ้นเป็นรัชทายาทมาก่อนหลังจากเลิกประชุมขุนนาง หลี่จื่อเกอก็ตรงมาที่ตำหนักฟ่งอี๋ทันที หว่างคิ้วของเขายังคงมีร่องรอยแห่งโทสะที่ยังไม่จางหาย “พวกตาแก่หัวรั้นพวกนั้นทำเอาข้าแทบกระอักเลือด โดยเฉพาะหานจ้านหมิงกับกงซุนซิ่น หลายปีมานี้คอยขัดใจข้าในทุกๆ เรื่อง”เขาดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก จึงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า: “เมื่อก่อนพวกเขาเคยเป็นที่ปรึกษาของตระกูลซูของเจ้าไม่ใช่หรือ? แถมยังเคยเป็นรองแม่ทัพของเจ้าด้วย” “เอาอย่างนี้ดีไหม พรุ่งนี้เจ้าตามข้าเข้าประชุมขุนนาง นั่งหลังม่านบริหารราชการด้
แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า บทที่ 9
ตระกูลจ้าววางแผนการลับชั่วข้ามคืน วางแผนการสลับตัวองค์หญิงสิ่งที่พวกเขาต้องการคือองค์หญิงที่สามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์ ตอนที่นางขึ้นครองราชย์ แผ่นดินนี้จะได้ตกเป็นของตระกูลจ้าวอย่างชอบธรรม พวกเขาตามรอยเส้นทางหลบหนีภัยสงครามของข้าในตอนนั้น จนพบกับหมอชาวแม้วที่เคยช่วยชีวิตข้าไว้ คนผู้นี้เชี่ยวชาญวิชาแปลงโฉมอย่างหาตัวจับยาก และเขาก็มีบุตรสาวคนหนึ่งที่มีอายุไล่เลี่ยกับเฉาหวง ซึ่งก็คือรุ่ยเฟิ่งในตอนนี้ ในอดีต เพราะข้าสงสารที่บุตรสาวเพิ่งเกิด ไม่อยากให้นางต้องเจ็บตัวจากการสักแบบดั้งเดิม จึงใช้สีย้อมจากพืชชนิดพิเศษวาดรูปหงส์ทองลงไป ความรักและความเมตตาของผู้เป็นแม่นี้เอง กลับกลายเป็นช่องโหว่ให้พวกมันนำไปใช้ประโยชน์ ซินแสพยากรณ์ผู้นั้นใช้น้ำยาชนิดพิเศษ ลบรอยปานบนแขนของเฉาหวงออกได้อย่างง่ายดายแผนการร้ายที่วางไว้เนิ่นนานถึงสิบปี ก้าวเดินอย่างแยบยลในทุกฝีก้าว หากไม่ใช่เพราะข้าฟื้นคืนจากความตาย เฉาหวงก็คงต้องแบกรับชื่อเสียว่าเป็นตัวปลอม และใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างอัปยศอดสูไปตลอดกาลหลี่จื่อเกอลงมือรวดเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้มาก สามวันต่อมา กรมอาญา ศาลยุติธรรมสูงสุด และกรมตรวจการ ร่
แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า บทที่ 8
“ฝ่าบาทไม่ทรงเห็นแก่ความผูกพันเก่าก่อนเลยแม้แต่น้อยหรือเพคะ?!”หลี่จื่อเกอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกที่สุด เผยความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง: “ระหว่างข้ากับเจ้า เคยมีความผูกพันกันตั้งแต่เมื่อไหร่? หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าองค์หญิงยังเยาว์วัย จำต้องมีคนดูแล ข้าหรือจะรับเจ้าเข้าวัง? จนถึงป่านนี้ เจ้ายังมองฐานะตัวเองไม่ออกอีกหรือ?”ใบหน้าของจ้าวเยียนเยว่ซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา แต่ยังคงฝืนข่มขู่ต่อ: “วันนี้พระองค์ทรงกล้าทำเช่นนี้กับหม่อมฉัน ทำกับสตรีตระกูลจ้าว ไม่ทรงกลัวเหล่าตระกูลขุนนางทั่วทั้งราชสำนักจะหมดศรัทธาหรือเพคะ?” “ตระกูลจ้าวแห่งลู่จวิ้น รวมถึงตระกูลใหญ่ทุกตระกูลที่จับตาดูอยู่ จะต้องมีความเห็นต่อการกระทำของฝ่าบาท...”หลี่จื่อเกอแค่นหัวเราะพลางขัดจังหวะคำขู่ของนาง: “ประจวบเหมาะพอดีเลย ข้าอยากจะสะสางพวกตระกูลขุนนางที่หยั่งรากลึกฟอนเฟะพวกนี้มานานแล้ว โดยเฉพาะตระกูลจ้าวแห่งลู่จวิ้นของเจ้า!”เขาไม่ชายตามองใบหน้าอันไร้สีเลือดของนางอีก และไม่เปิดโอกาสให้นางได้ดิ้นรนใดๆ เขาส่งเสียงเรียกทหารองครักษ์เข้ามาทันที “ฝ่าบาท! ฝ่าบาท...!”เสียงกรีดร้องโหยหวนของจ้าวเยียนเ
แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า บทที่ 7
“แต่ท่านล่ะ? ท่านกลับไปเชื่อคำลวงพวกนั้น ปล่อยให้คนอื่นดูหมิ่นและทารุณนาง! หลายปีมานี้ ท่านเคยถามไถ่ห่วงใยนางสักคำบ้างหรือไม่?” “ท่านยังจำได้ไหมว่าตอนที่ตั้งชื่อนางว่าเฉาหวง ท่านเคยพูดไว้อย่างไร? ตอนนี้ ท่านทำได้ตามที่พูดไว้สักเสี้ยวหนึ่งแล้วหรือไม่?!”หลี่จื่อเกออึ้งไปกับคำถามของข้า เขาพยายามอธิบายอย่างร้อนรน: “ตวนหัว เจ้าเข้าใจผิดแล้ว! ตอนนั้นตอนที่เจ้าบาดเจ็บสาหัส เด็กถูกสลับตัวไปแล้ว” “เป็นความผิดของข้าเอง เมื่อวานข้ากลัวว่าเจ้าจะเสียใจ จึงไม่กล้าบอกความจริงกับเจ้าทั้งหมด” เขาชี้ไปยังปานรูปหงส์ทองคำบนแขนของรุ่ยเฟิ่ง: “เจ้าดูสิ นี่คือรอยสักที่เจ้าสักให้ลูกสาวกับมือ มีเพียงรุ่ยเฟิ่งที่มีมัน ข้าไม่มีทางจำหงส์ทองตัวนี้ผิดแน่นอน!”ข้าจ้องมองเขาด้วยความเจ็บปวดร้าวรานถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะถามออกไปทีละคำ: “ใครๆ ต่างก็บอกว่าข้าไม่ใช่ซูตวนหัว เรื่องประหลาดลี้ลับอย่างการฟื้นคืนจากความตายเช่นนี้ ท่านไม่กลัวหรือ... ว่าข้าจะเป็นคนของคนอื่นที่ส่งมาหลอกลวงท่าน?”ปลายนิ้วของหลี่จื่อเกอไล้ไปตามหัวคิ้วและดวงตาของข้าเบาๆ แล้วพึมพำว่า: “ซูเอ้อหยา ต่อให้เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน ข้าก็จำเจ้าได้”
แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า บทที่ 6
เมื่อจ้าวเยียนเยว่ได้ยินเสียงขานรับ นางก็รีบเดินไปรับเสด็จที่หน้าประตูตำหนัก และดักหน้าหลี่จื่อเกอที่กำลังจะเดินเข้ามา นางยื่นมือไปคล้องแขนเขา พร้อมส่งเสียงออดอ้อนอ่อนหวานจนแทบจะคั้นออกมาเป็นน้ำได้: “ฝ่าบาททรงเสด็จกลับมาเสียที ในตำหนักของหม่อมฉันเตรียมรังนกน้ำตาลกรวดที่ทรงโปรดไว้ กำลังอุ่นได้ที่เชียว ฝ่าบาทจะทรงเสด็จไปเสวยดีหรือไหมเพคะ?”หลี่จื่อเกอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด: “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” ฝีเท้าของเขาไม่ได้หยุดเลย เขาตั้งท่าจะเดินตรงเข้าไปยังด้านในตำหนักบรรทมทันทีรุ่ยเฟิ่งกวาดสายตามองห้องด้านในที่กระจัดกระจาย บนใบหน้าของนางรีบปั้นรอยยิ้มที่ดูประจบเอาใจแล้วก้าวเข้ามาขวางหลี่จื่อเกอไว้: “เสด็จพ่อ ลูกเพิ่งได้ภาพวาดทิวทัศน์ของปรมาจารย์ยุคก่อนมาเพคะ ลูกรู้ว่าเสด็จพ่อทรงเชี่ยวชาญด้านสุนทรีย์ จึงตั้งใจมาเชิญเสด็จพ่อไปช่วยชี้แนะเพคะ”ข้ามองดูสองแม่ลูกคู่นี้รับส่งบทกันอย่างเย็นชา ก่อนจะเอ่ยขึ้นเรียบๆ: “เมื่อครู่ยังพูดอยู่ปาวๆ ว่าจะทูลเชิญฝ่าบาทให้สั่งขังข้าในตำหนักเย็นไม่ใช่หรือ? ทำไมพอฝ่าบาทเสด็จมาจริงๆ กลับพยายามขัดขวางไม่ให้พระองค์เข้ามาเ
แม่กลับมาแล้ว ใครกล้ารังแกลูกข้า บทที่ 5
“เพียงแค่ข้าเริ่มร่ายคาถา หนอนกู่ลูกก็จะเริ่มแผลงฤทธิ์ ทำให้นางเจ็บปวดแบบตายทั้งเป็น เป็นอย่างไรล่ะ เจ้าอยากจะลองลิ้มรสชาตินี้ดูด้วยไหม?”ข้าโกรธจนตาแทบสติแตก: “นังคนลวงโลก! เจ้าขโมยฐานะของนาง ชิงทุกอย่างไปจากนาง ยังใช้กลอุบายชั่วช้าอำมหิตเช่นนี้ทรมานนางอีก!” “เจ้าไม่กลัวฟ้าผ่าตาย หรือกลัวกฎแห่งกรรมบ้างเลยหรืออย่างไร?!”รุ่ยเฟิ่งทำราวกับได้ยินเรื่องตลกที่น่าขำที่สุดในโลก นางถลกแขนเสื้อเผยให้เห็นปานรูปหงส์ทองคำที่ดูมีชีวิตชีวาตรงต้นแขน “คนลวงโลกงั้นหรือ? ดูให้เต็มตา! ตอนที่ข้าเกิดมา ซินแสพยากรณ์ไว้ว่าดวงชะตาของข้าสูงส่งยิ่งนัก จำต้องสักรูปหงส์ทองคำไว้เพื่อสะกดดวงถึงจะเติบโตมาได้อย่างปลอดภัย” “รอยสักนี้ ทั้งเสด็จพ่อและเสด็จแม่ต่างทรงเป็นพยานตอนที่ช่างลงเข็มด้วยพระองค์เอง!”เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นจริง ทั้งรูปลักษณ์และตำแหน่งของหงส์ทองนั่น ตรงกับรอยที่ข้าเคยลงมือสักให้บุตรสาวกับมือไม่มีผิดเพี้ยน!รุ่ยเฟิ่งก้าวเข้ามาข้างหน้าเพียงไม่กี่ก้าว แล้วกระชากแขนเสื้อของเฉาหวงออกอย่างรุนแรง บนแขนอันซูบผอมนั้น นอกจากรอยแผลเป็นทั้งเก่าและใหม่ที่พาดทับกันไปมาแล้ว กลับว่างเปล่า ไม่มีร่อง
You may also like
หลังคนรักทรยศ ข้าก็ถูกมหาเทพเก็บไปเลี้ยงดู
จอมมึนน้อย2.1K viewsหลังเขี่ยสามีชั่วทิ้ง อ๋องหลินอันก็อ่อยข้าไม่หยุด
หวานไม่หวาน2.0K viewsพอนางจากไป ชายสามคนก็เริ่มเสียใจ
หวูยู5.2K viewsแคว้นฉู่ที่ล่มสลายหลังการจากไปของเทพธิดา
แล่นเรือ2.1K viewsทั่วภูผาแผ่นดิน คะนึงถึงคนไกล
มังกรเร้นรุ้งยาว575 viewsหลังสิ้นชีพสามปี พี่เฝ้าขุดร่างน้อง
หวูยู3.1K viewsหนึ่งฝันหวนคืน ครองคู่กับท่าน
บุปผาเดือนเพ็ญ28.8K viewsหลังถูกคนรักขายไปหอคณิกา ครอบครัวก็คิดจะให้ข้าปลิดชีพตาย
ดุจไหม2.1K views
