บทที่ 13 เจ้าพอใจหรือไม่เล่า

ตำหนักองค์ชายสี่

เหมยที่อยู่ในร่างวิญญาณตอนนี้นั่งคิดทบทวนเหตุการณ์ ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ก่อนหน้านี้ระหว่างทางที่นางเดินมาตำหนักองค์ชายสี่ได้ยินเรื่องราวซุบซิบมากมายที่เกี่ยวกับคนที่นางรู้จัก พวกเขากำลังจะแต่งชายาเข้าตำหนักในเร็ววัน…..

“หญิงชั่ว เหตุใดเป็นเช่นนี้!!!”

เทพซีห่าวพูดออกมาด้วยความตกใจ ดอกไม้ในมือของเขาร่วงลงกับพื้น ทันทีที่เห็นเหมยในร่างวิญญาณ เกิดอะไรขึ้นกับนาง

“ท่านมาได้สักทีข้าเรียกท่านทั้งสอง แต่ก็ไม่มีใครมาสักคน”

“ข้าถามว่าทำไมเจ้าเป็นแบบนี้!!!!”

เทพซีพูดออกมา ก่อนเขาจะเข้าไปคว้าแขนนาง แต่ก็ไม่เป็นผล มันว่างเปล่า มือของเขาทะลุผ่านร่างของนางไป เทพซีขมวดคิ้วทันที

“เจ้าออกจากร่างมานานแค่ไหนแล้ว”

“ตั้งแต่เมื่อวาน แต่ท่านเทพซี ไม่ใช่ความผิดของข้านะ เป็นแม่นางฟางเซียนที่อยากได้ร่างคืน”

“ฟางเซียน??? นางทำให้เจ้าเป็นแบบนี้หรอ”

เทพซีมีอาการแปลกใจ ฟางเซียนนางไม่ใช่อยู่หุบเขากับฉินซีหรือ เหตุใดนางมาเอาร่างคืน เห็นทีเขาต้องตรวจสอบ….แต่ระหว่างนี้ต้องหาร่างให้นางก่อน วิญญาณที่ออกจากร่างยิ่งนานเท่าไหร่โอกาสที่วิญญาณจะแตกสลายยิ่งมีมาก หากเป็นเช่นนั้นนางจะกลับไปเข้าร่างไม่ได้อีก

“ข้าจะคืนร่างเดิมให้เจ้าชั่วคราว”

“เจ้าค่ะ???”

“ร่างนี้ของเจ้าจะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา จงอยู่ในร่างนั้นจนกว่าข้าจะกลับมา”

ท่านเทพซีสะบัดมือหนึ่งครั้งก่อนร่างของเหมยจากที่เคยเป็นร่างโปร่งใส ตอนนี้กลายเป็นร่างมีเนื้อหนัง เหมยในตอนนี้อยู่ในชุดนางกำนัล นางมองเทพซีก่อนจะเข้าไปกอด

“ข้าคิดอยู่แล้วว่าท่านไม่มีทางให้ข้าเป็นวิญญาณเช่นนี้หรอก แล้วข้าต้องทำอะไรต่อไปเจ้าคะ”

“ข้าจะไปปรึกษาฉินซีก่อน การที่นางทำแบบนี้เป็นไปได้ว่าจะแอบใช้ตำราต้องห้าม แล้วนางในตอนนี้อยู่ที่ไหน”

“ตำหนักองค์ชายสอง”

เหมยพูดออกไป นี่เป็นเรื่องที่นางไม่เข้าใจ ฟางเซียนเดิมเป็นภรรยาของท่านเทพฉินแล้วทำไมถึงดูลุ่มหลงในองค์ชายสองเช่นนั้น นางมิใช่หญิงงามที่จิตใจดีหรอกหรือ

“นางก็ยังคงเป็นหญิงชั่ว แม้ทำตัวสูงส่งเพียงใด”

ท่านเทพซีนั่งลง ก่อนจะครุ่นคิดบางอย่าง เหมยเองก็นั่งข้าง ๆ เขา ก่อนจะมองเขาตาแป๋วเหมือนอยากรู้คำที่เขาเอ่ยเมื่อครู่นั้นหมายความว่าอย่างไร

“ทำให้ข้าพอใจสิแล้วข้าจะเล่าให้ฟัง”

“ข้าไม่มีอารมณ์นะเจ้าคะ ข้าพึ่งรู้สึกเหมือนถูกทรยศมาเอง”

“ข้าบอกเจ้าแล้วไง ว่าพวกเขาต่างมีคู่ชะตา”

ซีห่าวลูบหัวนางเป็นการปลอบใจ เขาเองใช่จะไม่รู้เรื่องของนางกับเหล่าองค์ชายพวกนั้น

“ข้าแค่ใจหายเพราะเขาหน้าเหมือนอาเฉิงของข้า ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รอยยิ้ม กลิ่นกาย หรือแม้แต่อ้อมกอด ก็เลยทำให้ข้าเผลอไปรู้สึก….”

“องค์ชายสี่ น่าอิจฉายิ่ง”

“ช่างเถอะ เอาเป็นว่า ท่านจงไปหาทางให้ข้ากลับร่างของลู่เสียน เพื่อทำเรื่องที่ตกลงกันไว้ให้ได้ในเร็ววัน ระหว่างนี้ ข้าจะดื่มด่ำกับการพักผ่อน…”

เทพซีมองเหมยนิ่ง เขาคิดถึงนางแทบบ้า แต่พอเจอนางกลับไม่แม้แต่จะบอกว่าคิดถึงเขาเลยสักนิด เหอะเจ้าจะพักผ่อนงั้นหรอ เทพซีปรายตาไปที่พุ่มไม้ใกล้ ๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เห็นทีจะเป็นวันหยุดที่เจ้าจะปวดหัวแล้วแหละ

“หญิงชั่วข้าหวังว่าเจ้าจะมีความสุขในร่างนี้”

เหมยไม่ได้ตอบอะไร นางแค่กำลังคิดว่าระหว่างที่รอกลับร่าง นางควรจะทำอะไรดี

“ว่าแต่ ร่างของเจ้ารับบุรุษสองคนในคราเดียวไหวหรือไม่เล่า”

เทพซีพูดจบก็หายตัวไป ได้แต่ทิ้งความสงสัยไว้ให้เหมย แล้วเหตุใดนางต้องมารองรับบุรุษถึงสองคนเล่า!!!!

อีกด้าน องค์ชายสี่และองค์ชายห้าที่แอบฟังอยู่ที่พุ่มไม้ใกล้ ๆ พวกเขาได้ยินสนทนาของผู้หญิงตรงหน้าทั้งหมด นางคือลู่เสียน!!!!! นี่คือสาเหตุที่นางเปลี่ยนไปเพราะนางมิใช่นาง นางไม่ได้โกรธข้า..... ที่สำคัญนางเองก็รู้สึกดีกับข้าเช่นกัน

วันต่อมา…

“เจ้า!!! องค์ชายให้เจ้าไปปรนนิบัติ”

เหมยที่กำลังจะก้าวออกจากตำหนักองค์ชายสี่ ก็ต้องชะงัก เมื่อมีนางกำนัลมาเรียกนางให้ไปปรนนิบัติองค์ชาย เหมยขมวดคิ้วอย่างสงสัย ดึกขนาดนี้เหตุใดมาเรียกสาวใช้เช่นนาง หรือว่าพอเดินได้แล้ว เกิดลุ่มหลงในกาม จนต้องหาสาวใช้อุ่นเตียง

“จงรีบไป องค์ชายประทับอยู่ที่ห้องหนังสือ”

เหมยถอนหายใจออกมา ที่ได้ยินว่าเป็นห้องหนังสือ สงสัยนางจะคิดมากไปเอง เขาคงหาคนฝนหมึกให้เฉยๆ

“ไปได้แล้ว “

เหมยเดินตรงไปที่ห้องหนังสือก่อนจะเข้าไปอย่างเคยชิน

“ผู้ใดกล้าเข้ามารบกวนข้า”

องค์ชายสี่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือกลางห้อง เอ่ยออกมาเสียงเย็น เขาไม่แม้แต่จะเงยมองหน้าคนที่เข้ามา เหมยเองก็แทบเข้าทรุดนางลืมไปในตอนนี้นางเป็นเพียงนางกำนัล มิใช่ลู่เสียน การที่นางเข้ามาเองแบบนี้โดยไม่ขออนุญาตจะได้รับโทษโบย

“…”

ความเงียบปกคลุมในห้องอีกครั้ง เหมยได้แต่ถอนหายใจก่อนจะคุกเข่าลง นางเคยเห็นนางกำนัลทำเมื่อทำผิด

“ขอประทานอภัย หม่อมฉันโง่เขลานักเพคะ”

องค์ชายสี่ปรายตามองเหมย ที่ตอนนี้อยู่เบื้องล่าง ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา

“เช่นนั้นสั่งโบยสักสามร้อยที เป็นอย่างไร จักได้มีความคิด”

“หม่อมฉันไม่กล้าแล้วเพคะ ขอองค์ชายประทานอภัย”

เหมยคำนับกับพื้นด้วยความตื่นกลัว นางแค่อยากพัก เหตุใดต้องมาโดนโบยแบบนี้ องค์ชายได้แต่กลั้นขำออกมา นางเองก็มีมุมแบบนี้หรือ เห็นตอนเป็นลู่เสียนนางเอาแต่วางตัวและทำท่ายั่วยวนเขา

“มาฝนหมึกให้ข้าได้แล้ว”

เหมยลุกขึ้นก่อนจะไปยืนข้าง ๆ องค์ชายและใช้แท่งหมึกฝนหมึกอย่างตั้งใจ

“.......”

ความเงียบกลับมาปกคลุมในห้องอีกครั้ง เหมยมองไปที่ราชโองการที่วางอยู่เบื้องหน้าของนาง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเนื้อความด้านในมีความหมายเช่นไร ก่อนจะปรายตามองไปที่องค์ชายสี่ที่ตอนนี้ก็มองมาที่นางอยู่เช่นกัน

“เจ้าพอใจหรือไม่เล่า”

“เพคะ???”

องค์ชายสี่ไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่ยิ้มตอบนาง ก่อนจะหยิบราชโองการมาอ่านต่อหน้านาง

“ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง องค์ชายสี่หายจากพระอาการประชวรนับว่าเป็นมงคล มงคลเช่นนี้ จึงช่วยคนให้ครองคู่ ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง องค์ชายสี่ มีคุณธรรม รอบรู้ ยังมิมีคู่ครองกับคุณหนูหลงฮุ่ยเหอ ผู้มีเมตตา กริยางดงามเป็นคู่ครองที่เพียบพร้อม ประทานอภิเษกสมรสในเจ็ดวัน ให้ทั้งสองครองคู่ จบราชโองการ....”

“......”

“แบบนี้พอใจเจ้าหรือไม่เล่า ลู่เสียน.....ข้าแต่งชายาตามที่เจ้าต้องการแล้ว...พอใจเจ้าหรือยัง..”

“องค์ชาย....รู้ได้ยังไง...”

“เจ้ายังไม่ได้ตอบข้าเลย ลู่เสียนเจ้าพอใจหรือไม่ หรือต้องให้ข้ามีเจ้าก้อนแป้งให้เจ้าดูก่อน เจ้าจึงจะพอใจ....”

เหมยเม้นปากแน่น ในหัวได้แต่คิดว่าควรตอบอย่างไรดี นางควรปฏิเสธไปเลยดีหรือไม่.....

องค์ชายสี่ที่เห็นเหมยยืนนิ่งเขาจึงได้โอกาสจังหวะที่เหมยไม่ระวังตัว อุ้มนางขึ้นมานั่งบนตัก

“แค่ตอบข้าว่าพอใจหรือไม่...พอใจที่ข้ากำลังจะแต่งชายาให้เจ้าหรือเปล่า”

องค์ชายสี่จับปลายคางนางเงยขึ้นมา ทั้งสองผสานสายตากันก่อนจะเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง เหมยที่มองใบหน้าที่นางโหยหามานาน พอนึกว่าเขากำลังจะไปหาคนอื่น ทำให้ความน้อยใจ เสียใจ จนน้ำตาคลอ

“ถ้าเจ้าไม่พอใจก็บอกข้าว่าไม่พอใจ....ข้าจะไม่แต่ง...”

“หม่อมฉันไม่อยากให้พระองค์แต่งให้ผู้ใดเพคะ....”

องค์ชายสี่ยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจในคำตอบ มือที่จับปลายคางค่อย ๆ จับปลายคางเหมยให้เงยขึ้น ก่อนองค์ชายสี่จะโน้มใบหน้า บรรจงจูบที่ริมฝีปากของเหมยอย่างแผ่วเบา ทั้งสองบรรจงจูบกันเนิ่นนาน เป็นจูบที่นุ่มนวลและเต็มไปด้วยความรัก เหมยที่เหมือนจะขาดอากาศ ก็ได้ผลักองค์ชายสี่เบา ๆ เป็นการส่งสัญญาณ

“ข้าคิดถึงเจ้า....”

องค์ชายสี่ดึงนางเข้ามากอด ก่อนจะซุกที่ซอกคอเหมย สูดดมกลิ่นกายนาง

“คือว่าข้า......”

“ข้ารู้ว่านั่นไม่ใช่เจ้า แล้วผู้ชายคนนั้นก็ไม่ใช่คนธรรมดา เจ้าบอกข้าเถอะนะลู่เสียน.....”

เหมยถอนหายใจ ก่อนจะตัดสินใจเล่าทุกอย่างให้องค์ชายสี่ฟัง องค์ชายสี่ที่ฟังจนจบก็ได้แต่ขมวดคิ้ว

“รังเกียจหญิงเลวเช่นข้าใช่หรือไม่......”

“เจ้าจะกลับไปในที่ที่มีแต่คนเลว ที่คอยจะทำร้ายเจ้างั้นหรอ....อยู่กับข้าเถอะนะ”

“ไม่ได้เพคะ....หม่อมฉันเองก็มีเส้นทางของตัวเอง ขอพระองค์อภัย....”

เหมยลุกขึ้นจากตัก ก่อนจะยืนข้าง ๆ องค์ชายสี่ จริงอยู่ว่าที่นี่มีแต่คนรักนาง แต่ที่นี่มิใช่ที่ของนาง

“เช่นนั้นข้ามีบุตรก็พอใช่ไหม....”

“หม่อมฉันอยากให้พระองค์มีความสุข จึงอยากให้แต่งกับคู่ชะตาของพระองค์”

“ความสุขของข้าคือเจ้า....ลู่เสียน....”