บทที่ 14 แซนวิชอร่อยกว่า NC

“ความสุขของข้าคือเจ้า ลู่เสียน”

องค์ชายสี่โอบกอดที่เอวลู่เสียนแน่น เขาไม่มีวันปล่อยนางไป ลู่เสียนก้มมองบุรุษตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมา เป็นเช่นนี้แล้วนางควรทำเช่นไร นางทำได้เพียงลูบหัวองค์ชายสี่เบา ๆ เป็นการปลอบใจ หรือบางทีนางอาจจะเปลี่ยนชะตาระหว่างนางกับเขาได้.....

"ข้าจะไม่แต่งหญิงน่ารังเกียจนั้นเข้าตำหนัก"

องค์ชายสี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาตัดสินใจจะสังหารนางตั้งแต่ที่นางทำให้ร่างกายของเขาแปดเปื้อนสิ่งสกปรกเช่นนางแล้ว นางบังอาจใช้กำยานทำให้เขาเห็นภาพนางเป็นลู่เสียน แล้วเสพสมกับนาง

“แล้วคุณหนูหลง กับ ฝ่าบาทจะทรงยอมหรอเพคะ” 

“คนตายไม่อาจแต่งงานได้....”

“องค์ชาย หม่อมฉันว่า.....”

“คุณหนูหลงเข้าไม่ได้นะเจ้าคะ องค์ชายสี่รับสั่งไว้ คุณหนู คุณหนู!!!”

เสียงนางกำนัลดังขึ้นหน้าห้องหนังสือ ทำให้ลู่เสียนผละออกจากองค์ชายสี่ทันที

“คุณหนูหลง???”

“อย่าไปสนใจนาง มาให้ข้ากอดเจ้าอีกหน่อย”

ลู่เสียนที่ได้ยินดังนั้น จึงรีบดีดตัวออกห่างองค์ชายทันที ก่อนจะไปทำหน้าที่ฝนหมึกให้องค์ชายเช่นเดิม

“ท่านพี่ ข้านำของว่างมาให้เจ้าค่ะ”

เสียงหวานใสดังขึ้น สาวงามในชุดสีสีฟ้า ถือห่อผ้าเดินเข้ามาหาองค์ชายสี่ด้วยรอยยิ้ม ลู่เสียนที่มองคุณหนูหลงพลางคิดในใจ คุณหนูหลงในตอนนี้แต่งตัวคล้ายลู่เสียนยิ่งนัก หากมองไกล ๆ คงคิดว่านางคือลู่เสียนเป็นแน่

“ใครสั่งให้เจ้าเข้ามา....ออกไป”

“หม่อมฉันแค่อยากมาคุยกับท่านพี่ พระสนมเรียนข้าเข้าวังและมอบหมายให้ข้าดูแลท่านพี่นับแต่นี้.....”

คุณหนูหลง พูดด้วยรอยยิ้มซึ่งต่างกับลู่เสียนและองค์ชายสี่ยิ่งนัก ใบหน้าทั้งสองตอนนี้ได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ...

“เจ้าออกไปได้แล้ว เดี๋ยวข้าจะดูแลท่านพี่เอง”

คุณหนูหลงพูดออกมา นางหันไปตวาดสายตาให้ลู่เสียนเป็นการเตือน

“เพคะ”

ลู่เสียน วางแท่นฝนหมึกลง ก่อนจะยิ้มสมเพชออกมานางกับองค์ชายสี่คงหมดหวังแล้วจริง ๆ ลู่เสียนมองไปที่ด้ายแดงตรงหน้า ด้านหนึ่งผูกกับข้อมือของคุณหนูหลง ส่วนอีกข้างก็ผูกอยู่กับข้อมือขอองค์ชายสี่ นี่นางหวังอะไรอยู่กัน เปลี่ยนชะตาอะไรกัน....

“เจ้าไม่ต้องไป..ส่วนเจ้าไสหัวออกไปได้แล้ว”

“ท่านพี่!!! ข้าเป็นชายาของท่านนะ!!!”

“จะไสหัวออกไปหรือเจ้าจะเป็นศพแล้วถูกหามออกไป จงเลือกเอา”

องค์ชายสี่พูดเสียงเย็น ก่อนจะองครักษ์เงา จะปรากฏตัวขึ้นพร้อมชักกระบี่ชื้มาที่คุณหนูหลง คุณหนูหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ นางมองไปที่นางกำนัลที่อยู่เบื้องหน้า ก่อนจะเดินออกจากห้องไป คอยดูเถอะ หากนางได้เป็นชายา นางชั้นต่ำผู้นั้นจะต้องชดใช้เรื่องในวันนี้ให้นาง!!!!

ลู่เสียนมององค์ชายสี่น้ำตาคลอ นางไม่อยากปล่อยเขาไปอีกแล้ว....แต่นางมีสิทธิ์อะไรมาเลือก ไม่ว่าอาเฉิงหรือองค์ชายสี่ นางก็ไม่มีสิทธิ์....

“ละ...ลู่เสียน...เจ้า....”

ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไรนางเข้าไปสวมกอดองค์ชายสี่แน่น ก่อนจะปล่อยโฮ ออกมาอาจจะเพราะความรู้สึกผิดต่ออาเฉิงและความผิดหวังที่กำลังก่อตัว นางกำลังเสียคนที่รักไปอีกครั้งจึงทำให้นางเป็นเช่นนี้

“อย่าร้องสิ....ยะ..อย่าร้อง....”

องค์ชายสี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางเป็นอะไร เขาทำผิดต่อนางอีกแล้วใช่ไหม....หรือเป็นเพราะ.....

“ข้าจะฆ่านาง เจ้าไม่ต้องกลัวนาง นางไม่มีวันทำอะไรเจ้าได้...”

จริงสิหากฆ่าคุณหนูหลง จะเกิดอะไรขึ้น.... นางและเขาจะได้ครองคู่กันใช่หรือไม่ นางเองก็หาใช่คนดี นางเองก็อยากมีความสุข แล้วทำไมนางต้องเสียสละ หากนางกับเขารักกัน เป็นคุณหนูหลงไม่ใช่หรือที่เข้ามาแทรกระหว่างนางและเขา

“จงหยุดความคิดนั้น หญิงชั่ว เจ้ากำลังทำลายชะตาของผู้อื่น!!!!”

เสียงทรงอำนาจดังก้อง ตอนนี้ทั้งห้องหยุดนิ่ง มีเพียงลู่เสียนเท่านั้นที่ขยับหรือได้ยินเสียงนั้น ลู่เสียนถอยออกห่างจากองค์ชายสี่ก่อนจะเช็ดน้ำตาลวก ๆ นางมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นผู้ใด

“ข้าขอเตือน จงทำหน้าที่ของเจ้า อย่าได้เข้ามายุ่งในชะตาของผู้อื่น.....มิเช่นนั้นเจ้าเองก็จะทุกข์ทรมาน อยากตายก็มิได้ตาย!!!”

“ท่านเป็นใคร!!!”

“ชั้นต่ำเช่นเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเอ่ยนามข้า คำเตือนสุดท้ายของข้าจงอย่ายุ่งกับชะตาของผู้อื่นมิเช่นนั้น ข้าจะมิเกรงใจเทพหน้าไหนทั้งสิ้น!! และมิใช่แค่เจ้าที่จะทรมานพวกเขาเองก็จะต้องตาย!!! หากคิดได้ก็จงนำสิ่งนี้ให้องค์ชายสี่ดื่ม องค์ชายผู้นี้มีใจยึดมั่นเพียงเจ้าหากอยากให้ทุกอย่างเป็นไปตามชะตา ทำได้เพียงให้ชายผู้นี้ลืมเลือนเจ้า จงตัดสินใจเถิด”

สิ้นเสียงทรงอำนาจ ขวดหยกสีขาวใบเล็กก็อยู่ที่มือของลู่เสียน และทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ ลู่เสียน นั่งลงทรุดที่เก้าอี้อย่างใช้ความคิด นางควรทำเช่นไรดี.... องค์ชายสี่เดินเข้ามาหาลู่เสียนด้วยความเป็นห่วง ลู่เสียนมององค์ชายสี่นิ่ง นางมิได้กลัวการทรมาน เพียงแต่เขาผู้นี้มิได้ผิดอะไร นางมิอาจให้เขาตายได้ ลู่เสียนยิ้มจาง ๆ ออกมาก่อนจะลูบไปที่ใบหน้าขององค์ชายสี่ ที่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงหน้านาง

“ลู่เสียนเจ้าเป็นอะไร”

“คุณหนูหลง นางเป็นคู่ชะตาของท่าน”

“คู่ชะตาแล้วอย่างไร หากมิใช่เจ้าข้าก็จะไม่แต่ง!!!! เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะฆ่านางเอง”

“ข้ามีวิธี ที่สามารถกำจัดนาง เพียงแค่ต้องขอให้ท่านช่วย”

“บอกวิธีมาเถิดข้าจะทำขอแค่เจ้าสั่ง”

องค์ชายสี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ลู่เสียนได้แต่ยิ้มจาง ๆ และส่งขวดสีขาวให้องค์ชายสี่

“หากท่านดื่ม จะทำให้ท่านสลบไม่ได้สติเพียงสามวัน ข้าจะแจ้งว่าในขนมของคุณหนูหลงมีพิษ เช่นนี้คุณหนูหลงจึงจะโดนโทษวางยาพิษท่าน...”

“เจ้าฉลาดยิ่งนัก เอามาให้ข้าเถิด”

ลู่เสียนกำขวดหยกสีขาวในมือแน่น นางกำลังจะเสียเขาไปจริง ๆ แล้วสินะ

“องค์ชายสี่ เพคะ...”

“ว่าอย่างไร”

องค์ชายสี่ยิ้มมาให้นางอย่างเอ็นดู ลู่เสียนที่เห็นแบบนั้นก็น้ำตาคลออีกครั้ง นางวางขวดหยกสีขาวในมือองค์ชายสี่อย่างแผ่วเบา องค์ชายสี่ที่สังเกตความผิดปกติในการกระทำของนางได้แต่ขมวดคิ้ว

“หม่อมฉันรักพระองค์นะเพคะ”

“รู้ไหมลู่เสียน แม้มันคือยาพิษแต่เจ้าบอกให้ข้าดื่มข้าก็จะดื่ม..เพราะถึงแม้ข้าตายเจ้าก็จะไม่ทิ้งข้าไปไหนใช่ไหม.”

“....เพคะ...”

องค์ชายสี่ดื่มยาในขวดหยกจนหมด ก่อนจะรู้สึกเห็นภาพเบื้องหน้าเลือนราง ภาพของลู่เสียนได้เลือนรางยิ่งนักเหมือนเขากำลังจะลืมเลือนนาง!!! แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป.......

ห้าวันต่อมา

องค์ชายสี่นั่งอยู่ที่ศาลาริมสระน้ำ หลายวันมานี้เขาเหมือนลืมเลือนไปหลายสิ่ง เขารู้เพียงว่า คุณหนูหลงนำสูตรยาลับประจำตระกูลมาให้เขา เพื่อพิสูจน์ความรักที่มีต่อเขานางขอร้องให้เขาเก็บความลับนี้ไว้ ทุกคนจึงเข้าใจว่าเป็นคุณหนูตระกูลจางเป็นผู้รักษา และเขาเองเมื่อหลายวันก่อนเมาจนไปบังคับขืนใจคุณหนูหลง จนทำให้ต้องแต่งนางในเร็ววัน แต่ทำไม....ถึงได้รู้สึกลืมเลือนเรื่องสำคัญไป

“องค์ชายทรงกังวลเรื่องใดพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าแค่ รู้สึกกำลังลืมบางอย่างที่สำคัญไป”

“หากลืม กระหม่อมว่าอาจจะไม่สำคัญก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายสี่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เขารู้สึกได้ว่ามันสำคัญมาก ๆ

“พรุ่งนี้จะแต่งพระชายาเข้าตำหนักแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม.....”

แล้วความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง องครักษ์เงาได้เพียงแต่มององค์ชายสี่ด้วยแววตายากคาดเดา เขาควรบอกดีหรือไม่ว่า สิ่งที่ลืมนั้นคืออะไร.....หากมิรับปากนางไว้ และกลัวองค์ชายจะเป็นอันตรายตามที่นางว่า เขาคงบอกทุกอย่างที่เหตุในทันที ที่องค์ชายฟื้น.....

หลายชั่วยามต่อมา

“ให้ข้าทำยังไงกับนางขอรับ...”

ผู้ชายชุดดำพูดขึ้นก่อนจะมองไปที่กระสอบด้านล่าง ที่ตอนนี้มีผู้หญิงถูกจับมัดอยู่ด้านใน

“คุณหนู ให้พานางไปไว้ในห้องนอนรวมบ่าวชาย บอกเจ้าพวกนั้นว่า คุณหนูซื้อตัวนางโลมมาให้พวกเขา เพื่อเป็นการฉลองที่คุณหนูจะแต่งออกเรือนไป”

“เจ้าบ้าหรือไง หากปล่อยนางไว้ที่นั่น นางไม่รอดแน่”

ชายชุดดำพูดออกมาอย่างตกใจ ไม่คิดว่าคุณหนูหลงผู้นี้จะโหดเหี้ยมเช่นนี้

“แล้วอย่างไร เจ้าเป็นบิดานางหรือยังไงถึงได้ห่วงนาง”

คุณหนูหลงเดินออกมาจากเงามืด นางปรายตามองคนในกระสอบเบื้องล่าง ก่อนจะใช้เท้าเหยียบลงไปเต็มแรง

“สุนัขของข้า นางยังกล้าคิดที่จะแย่ง แล้วยังคิดกลัวสิ่งใดเล่า จะแย่งสุนัขของข้าย่อมต้องรู้ถึงผลที่จะตามมา เอานางไปไว้ที่นั่น ให้เจ้าพวกนั้นเล่นสนุกกับนางสักหน่อย ค่อยขายนางให้หอนางโลมนอกเมือง”

“หอนางโลมนอกเมือง แต่ว่าที่นั่นมีแต่แขกทหารเดนตาย ข้าเกรงว่านางจะรับไม่ไหว บางทีนางอาจฆ่าตัวตายตั้งแต่เจอเจ้าพวกนั้นแล้ว”

“เจ้ามีหน้าที่รักษาชีวิตนาง ข้าอยากให้นางอยู่เหมือนตายทั้งเป็น ไปเอานางไปได้แล้ว”

คุณหนูหลงยืนมอง ชายชุดดำอุ้มกระสอบออกไป นางได้แต่ยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ นางเอกก็เสียไปไม่น้อยกว่าองค์ชายสี่จะยอมแต่งนางเป็นชายา นางจะไม่ยอมให้อะไรผิดพลาดอีกเด็ดขาด อย่าได้โทษข้าเลย จงโทษที่เจ้าหมายตาสุนัขที่ข้าเลี้ยงเถิด.....

องค์ชายหกและองค์ชายเจ็ด ที่มองเหตุการณ์อยู่บนหลังคา ตอนแรกพวกเขาแค่จะหนีออกจากวังไปเที่ยวหอนางโลมแต่ดันบังเอิญมาเจอเหตุการณ์ลักพาตัว หญิงผู้นั้นเป็นผู้ใดกันเหตุใดว่าที่ชายาพี่สี่ถึงได้กระทำโหดเหี้ยมต่อนางเช่นนี้

“จะตามไป หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“น้องเจ็ดว่าอย่างไร”

“ข้าถูกใจนางกำนัลของพี่สี่อยู่ หากช่วยหญิงผู้นี้แล้วนำไปแลกนางกำนัลผู้นั้น ดีหรือไม่”

“ตามใจเจ้า”

องค์ชายหกผู้ตามใจน้อยชายฝาแฝดเสมอ ใจจริงถึงแม้น้องเจ็ดจะไม่พูดเขาก็ต้องไปช่วยอยู่ดี การกระทำของ ชายาสี่นั้นถือว่าการกระทำเกินควร เขาตามชายชุดดำไป แต่ชายชุดดำกับหายไป.....เขาคาดกับนางเสียแล้ว

ชายชุดดำพาลู่เสียนมาถึงหอนอนบ่าวชาย ก่อนวางนางลงอย่าแผ่วเบา บ่าวชายมองมาที่เขาด้วยความสงสัย

“คุณหนูซื้อตัวนางโลมมาให้พวกเจ้า เพื่อเป็นการฉลองที่คุณหนูจะแต่งออกจวนไป พวกเจ้าจงถนอมนาง มิเช่นนั้นคุณหนูจะเอานางคืน”

“ขอรับ คุณหนูหลงชั่งมีเมตตา”

“พรุ่งนี้ข้าจะมารับนาง”

พูดจบชายชุดดำก็เปิดกระสอบ แล้วนำลู่เสียนที่สลบอยู่ออกมา เขามองนางด้วยความสงสารจับใจ แต่ไม่อาจขัดผู้มีพระคุณได้

“ส่งนางให้ข้าเถอะขอรับ ท่านจะได้พักผ่อน นางงดงามนัก”

บ่าวคนหนึ่งยื่นมือออกมา ชายชุดดำมองไปรอบ ๆ พบบ่าวชายเกือบ ยี่สิบคนมองมาที่ลู่เสียนอย่างหื่นกระหาย เขาก้มมองนางด้วยแววตาสงสาร เขาตัดสินใจจะวางนางลงอย่างเบามือ ก่อนจะหยิบขวดยาบางอย่างออกมาป้อนนาง

“พวกเจ้าพานางไปได้....”

“ขอรับ พวกเจ้าพานางเข้าไป”

ลู่เสียนถูกอุ้มเข้าไปในห้อง บ่าวชายต่างพากันเดินตามเข้าไป เสียงดังฮือฮาก้องไปทั่ว ชายชุดดำหันหลังเดินออกมา เขาได้แต่บอกตัวเอง ยาปลุกกำหนัดที่เขาป้อนให้นางมีฤทธิ์แรง นางคงทรมานน้อยลง........

“ให้ข้าก่อน”

“ข้าต้องได้นางก่อนสิ”

“ข้าเป็นพี่ใหญ่ ต้องได้เชยชมนางเป็นคนแรก”

ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าพี่ใหญ่ กระชากเสื้อลู่เสียนออก จนเห็นผิวที่ขาวดังหยกและเนินอก เรียกเสียงฮือฮา

“นางช่างงดงาม ผิวขาวดังหยก ถอดเสื้อออกเลย”

เสียงคนรอบข้างและมือที่ลูบคลำร่างกายนางทำให้ลู่เสียนรู้สึกตัว ลู่เสียนปรือตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะเบิกตากว้าง ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้านางมองนางด้วยแววตาหื่นกระหาย

“นางตื่นแล้ว!!!”

“พวกเจ้าเป็นใคร ออกไปนะ อย่ามาแตะต้องข้า!!! ออกไป!!!!”

ลู่เสียนปัดมือที่ยื่นออกมาหานาง เกิดอะไรขึ้นนางนอนหลับอยู่ในตำหนักองค์ชายสี่ไม่ใช่หรอ ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าพี่ใหญ่กระชากแขนลู่เสียนให้เข้าหาตัว

“อย่ามาเล่นตัว เป็นนางโลมไม่ใช่หรือไง คุณหนูเสียเงินซื้อเจ้ามา ก็ทำหน้าที่ให้คุ้มเงินสิวะ”

ลู่เสียนที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของพี่ใหญ่ นางมองไปรอบ ๆ นางโดนเล่นแผนสกปรก ใครกันที่ทำกับนางแบบนี้

“ท่านพี่ทั้งหลาย ใจเย็น ๆ นะเจ้าคะ ข้าไม่ทำให้เงินของคุณหนูเสียเปล่าแน่ ข้าแค่ตกใจไม่คิดว่าท่านจะเยอะแบบนี้ โดยเฉพาะพี่ใหญ่ แค่มองหน้าข้าก็รู้แล้วว่าท่านมีท่อนเอ็นใหญ่แค่ไหน แต่หากข้ากับพี่ใหญ่เสร็จสม ท่านพี่ท่านใดจะเป็นคนต่อไปหรือเจ้าคะ แต่ข้าบอกก่อนนะเจ้าคะ หากผู้ที่มาท้ายๆ ข้าคงเหนื่อยจนไม่อาจปรนนิบัติพวกท่านได้เต็มที่....”

ลู่เสียนยิ้มหวานออกมา นางทำเป็นใจดีสู้เสือ ให้พวกเขาตายใจ เพื่อหาทางหลบหนี ลู่เสียนกวาดตามองไปรอบ ๆ เพื่อหาทางออก

“ก็ต้องเป็นข้าสิ”

“ต้องเป็นข้าต่างหาก”

“เจ้ามีสิทธิ์อะไร ข้ากว่า ต้องเป็นข้า!!!”

เสียงถกเถียงกันดังขึ้น ก่อนจะเกิดความชุลมุน พวกเขาต่างถกเถียงกันแย่งนาง จนตอนนี้ไม่มีใครสนใจนาง ลู่เสียนในตอนนี้รู้สึกหายใจติดขัดนางรู้สึกร้อนจนแทบทนไม่ไหวนางรู้สึกถึงสติเลือนราง ลู่เสียนใช้เล็บจิกตัวเองเพื่อเรียกสติก่อนจะใช้จังหวะที่พวกเขาเผลอ วิ่งไปที่ประตู นางวิ่งออกมาแต่ก็รู้สึกถึงแรงปรารถนาที่เพิ่มขึ้น

ตุบ!!!!

ลู่เสียนวิ่งชนบางอย่าง จนล้มลงไปกองกับพื้น นางในตอนนี้ตัวสั่นเครือด้วยความต้องการ นางรู้ดีอาการแบบนี้คืออะไร คนชั่วนั้นกล้าวางยานาง!!!!

“เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า มาข้าช่วย”

องค์ชายหกที่มองเหตุการณ์อยู่ เขากำลังจะเข้าไปช่วยนางแต่นางก็บังเอิญวิ่งหนีออกมาได้ องค์ชายเจ็ดช่วยพยุงลู่เสียน ก่อนจะมองสำรวจใบหน้าของนาง ก็ต้องนิ่งค้าง นางคือนางกำนัลคนนั้น คนที่ช่วยชีวิตเขา!!!!

“ข้า.....ขะ...ขะ...ข้า”

ลู่เสียนบิดร่างกายไปมา นางรู้ดีว่า ยากำลังจะออกฤทธิ์ นางมองไปที่บุรุษคู่แฝดสองตรงหน้าอย่างชั่งใจ

“นางไปไหน พวกเจ้าไปตามทางโน้น ตามหานางให้เจอ!!!!”

เสียงผู้ชายที่นางเจอรอบแรกดังขึ้น พวกเขากำลังตามหานาง ลู่เสียนในตอนนี้มีทางเลือกเพียงชายพวกนั้นหรือ บุรุษสองคนตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจได้ นางเคยผ่านตาวิชาแพทย์ ยาปลุกกำหนัดนี้แรงยิ่งนัก หากไม่ได้ร่วมรัก นางจะต้องตาย ข้าขอโทษนะองค์ชายสี่ ผิดต่อท่านแล้ว

“ช่วยข้า....”

ลู่เสียนพูดจบองค์ชายเจ็ดก็อุ้มนางทันที เขาต้องช่วยนางไม่ว่ายังไง ลู่เสียนในตอนนี้สติเลือนรางเต็มทน นางใช้มือลูบไล้ไปทั่วแผงอกขององค์ชายเจ็ด

ณ.หอนางโลมไป๋หลาน

ลู่เสียนในตอนนี้มีสติอยู่เพียงน้อยนิด นางนอนราบอยู่บนเตียง มือทั้งสองโดนมัดยึดติดกับเตียงไว้ โดยมีองค์ชายหกและองค์ชายเจ็ดยืนมองนางอยู่

“ทำเช่นไรดีพี่หก นางเป็นเช่นนี้แล้วท่านหมอที่มาก็บอกหากปล่อยนางไว้แบบนี้นางอาจตายได้”

“แต่หากเจ้าทำ แล้วนางเป็นผู้หญิงของพี่สี่เล่า เรื่องนี้เราต้องคิดให้รอบคอบ”

“อืมมมมมม.......ช่วยด้วย...ขอร้อง....”

ลู่เสียนบิดตัวไปมาอย่างทรมาน นางมองไปที่องค์ชายทั้งสองด้วยสายตาหวานซึ้ง

“แต่นางกำลังจะตาย ถ้าเราไม่ช่วย”

“เจ้าอยากช่วยนาง หรือหวังในตัวนางกันแน่”

“พี่หก!!!!”

“ข้าขอร้อง!!!!”

ลู่เสียนใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะโกนออกไป องค์ชายหกถอนหายใจออกมาอย่างลำบากใจ

“หากจะร่วมรัก เจ้าจะต้องร่วมรักกับข้าทั้งสองคนพร้อมกัน เจ้าจะไหวหรือ แม่นางจงคิดดีดีเถิด”

“ข้าต้องการพวกท่าน แก้มัดให้ข้าเถิดหนา...”

องค์ชายหกได้ยินดังนั้นได้แต่พยักหน้า หากพี่สี่จะโกรธ ข้าก็จะยอมรับ และแต่งนางตามประเพณี...เขาเอื้อมมือไปแก้มัดให้ลู่เสียน ทันทีที่มือของลู่เสียนเป็นอิสระ นางก็ใช้แรงที่มีโน้มคอขององค์ชายหกมาจูบทันที ก่อนมืออีกข้างของนางจะกวักมือเชิญชวนองค์ชายเจ็ดที่ยืนอยู่

“เจ้า ยินยอมจริง ๆ ใช่ไหม”

ลู่เสียนถอนจูบออกก่อนจะยิ้มออกมา

“เปลื้องผ้าแล้วขึ้นมาหาข้าได้แล้ว ท่านเองก็ด้วย”

ลู่เสียนพูดจบก็จัดการเสื้อผ้าของนาง จนตอนนี้ทั้งสามต่างเปลือยกาย องค์ชายทั้งสองมองลู่เสียนที่อยู่เบื้องหน้าก่อนจะกลืนน้ำลายออกมา นางชั่งยั่วยวนแม้พวกเขาจะเที่ยงหอนางโลมมาเยอะแต่พอมาเจอนาง นางโลมอันดับหนึ่งของที่นี่ยิ่งเทียบไม่ติด ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือกิริยาที่ยั่วยวน

“ท่านพี่ ขึ้นมาบนเตียงได้แล้วเจ้าค่ะ”

องค์ชายทั้งสองขึ้นไปบนเตียงทันที พร้อมคุกเข่าประกบแนบข้างจับท่อนเอ็นถูที่หน้าอกไปมา ก่อนจะจ่อท่อนเอ็นมาจรดริมฝีปากเรียวงามของเธอ ลู่เสียนอ้าปากงับส่วนปลายท่อนเอ็นขององค์ชายเจ็ดเบา ๆ ก่อนจะใช้มือทั้งสอง รูดท่อนเอ็นทั้งสองขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ องค์ชายหกที่เห็นดังนั้น ก็ได้เอาท่อนเอ็นไปถูที่ริมฝีปากที่กำลังดูเลียท่อนเอ็นขององค์ชายเจ็ดอยู่

“น้องหญิง เจ้าอ้าปากกว้างกว่านี้ได้หรือไม่”

พูดจบก็กดท่อนเอ็นลงไปในปากของลู่เสียนอย่างเอาแต่ใจ กลายเป็นตอนนี้ลู่เสียนกำลังมีท่อนเอ็นสองลำอยู่ในปาก ลู่เสียนใช้สกิลแม่เล้าที่เคยมีดูดเลียปลายลำทั้งสองอย่างเต็มที่ จนทั้งสองหลับตาพริ้มเมื่อลิ้นโดนส่วนปลาย

“ซู้ดด…พี่ชอบนักดียิ่ง..อยากกระแทกปากของเจ้านัก....”

องค์ชายหกเผลอหลุดครางออกมา ลู่เสียนที่ได้ยินก็คายท่อนเอ็นทั้งสองออกมาใชมือชักขึ้นลง ก่อนจะคว้าท่อนเอ็นขององค์ชายหกมากำเอาไว้เต็มมือ จ่อลงที่หน้าของนาง ก่อนจะผงกหัวขึ้นอ้าปากอมท่อนเอ็น จมหายเข้าไปในลำคอ ลู่เสียนกดลงไปจนสุดโคน ส่วนมืออีกข้างก็ยังคงชักให้องค์ชายเจ็ด

“ซี๊ดดดดดด.......คอเจ้าลึกชะมัด.....”

ลู่เสียนดูดท่อนเอ็นเอาออกอย่างชำนาญ นางทำแบบนี้สลับไปมากับองค์ชายเจ็ดเสียงองค์ชายทั้งสองครางออกมาอย่างแผ่วเบา พร้อมกดหัวลู่เสียนอย่างเอาแต่ใจ ลู่เสียนในตอนนี้เองก็พร้อมแล้ว อาจจะเพราะฤทธิ์ของยานางเลยไม่ต้องเล้าโลมอะไร

“ท่านพี่เจ็ดข้าพร้อมแล้ว...”

ลู่เสียนในตอนนี้อยู่ในท่าคลาน ปากและมือของนางยังดูดเลียท่อนเอ็นขององค์ชายหกอยู่ ส่วนด้านหลังเป็นองค์ชายเจ็ดที่กำลังจับท่อนเอ็นถูไถ่ไปที่รูสวาทของนาง องค์ชายเจ็ดมองรูสวาทอย่างพอใจ ยิ่งเห็นน้ำใสใสที่ซึมออกมามันทำให้รู้ว่านางพร้อมแล้ว ก่อนจะกดท่อนเอ็นลงไป เขารู้สึกถึงแรงบีบรัดจนปวด จึงตัดสินใจกดลงไปทีเดียว ลู่เสียนรู้สึกแน่นจนจุก เจ็บข้างในเพราะส่วนหัวของท่อนเอ็นนั้นกระทุ้งปากมดลูกอย่างจัง

“ซี๊ดดดดดดดด แน่นยิ่งนัก/อะ....อ๊า....”

ทั้งลู่เสียนและองค์ชายเจ็ดต่างครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน แช่ท่อนเอ็นทิ้งไว้พักนึง ก็เริ่มขยับเข้าออกช้า ๆ ส่วนมืออีกข้างก็บีบเคล้นที่สะโพก องค์ชายหกที่เห็นดังนั้น ก็ใช้มือเชยคางของลู่เสียน ก่อนจะเริ่มกดท่อนเอ็นเข้าออกจากปากบางช้า ๆ

“พี่หก นางดียิ่ง...ซี๊ดดดด”

“อืมมมม”

องค์ชายหกเพียงครางออกมาในลำคอ เขาก้มลงมองลู่เสียนที่ตอนนี้ เต็มไปด้วยแรงราคะในด้วยตา นางสื่อชัดเจนว่านางต้องการพวกเขา แบบนี้ยิ่งทำให้นางน่ามอง

พับ พับ พับ พับ!!!!

เสียงเนื้อกระทบกันดังขึ้นเมื่อองค์ชายเจ็ดเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นแรงกระแทกทำให้ตัวลู่เสียนโยกไปข้างหน้า ทำให้รูสวาทในตอนนี้บีบรัดท่อนเอ็นยิ่งกว่าเดิม

อ๊อก อ๊อก อ๊อก

องค์ชายหกเองก็เริ่มเพิ่มแรงกดท่อนเอ็นและจังหวะให้เร็วขึ้น เขาจับหัวลู่เสียนไว้ก่อนจะกระแทกท่อนเอ็นเข้าไปในแกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้องค์ชายหกกดหัวนางลงไปให้อมจนสุดโคน

“รูสวาทของนางรัดแน่นยิ่งนัก..ซี๊ดดดดด”

“ปากนางเองก็นุ่มยิ่ง....อ่าห์.....”

พับ พับ พับ อ๊อก อ๊อก อ๊อก

เสียงครางขององค์ชายทั้งสองและเสียงร่วมรักดังไปทั่วห้อง นางโลมที่เดินผ่านห้องได้แต่สงสัย ว่านางโลมนางใดกันที่ทำให้องค์ชายทั้งสองพึงพอใจถึงเพียงนี้ แต่ก็ทำได้เพียงเดินผ่าน เพราะด้านนอกมีองครักษ์เฝ้าอยู่ ส่วนองครักษ์ก็ได้แต่คิดว่า เห็นทีแม่นางคนนี้ อาจจะเป็นนายหญิงของพวกเขาในอนาคตก็เป็นได้ หาไม่ได้ง่ายที่จะมีสตรีทำให้องค์ชายพึงพอใจแบบนี้

“ท่านพี่นอนลงเถิดเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนกดองค์ชายเจ็ดให้นอนราบลงกับเตียง ก่อนจะนั่งคร่อมค่อย ๆ จับท่อนเอ็นใส่เข้าไปในรูสวาท

“อ่าห์....ซี๊ดดดดด”

ลู่เสียนเองก็เผลอครางออกมา ก่อนรู้สึกถึงท่อนเอ็นขององค์ชายหกที่จ่อที่ปากนาง นางยิ้มยกอย่างเจ้าเล่ห์

“ไม่เจ้าค่ะ ไม่ใช่รูนี้”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

“รูนี้ต่างหากท่านพี่ มามีความสุขพร้อมกันเถิดเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนชี้นิ้วลูบไล้ไปที่รูสวาทอีกรู องค์ชายทั้งสองมองหญิงตรงหน้าอย่างพอใจ นางยอมงั้นหรือ แม้แต่นางโลมอันดับหนึ่งของที่นี่ยังมิยอม พวกนางเอาแต่กลัวว่ารูสวาทของพวกนางนั้นจะฉีกขาด แต่ผู้หญิงคนนี้.....

“เร็ว ๆ สิเจ้าคะ ท่านพี่ไม่อยากทำหรอเจ้าคะ”

องค์ชายหกที่ได้ยินดังนั้น ก็ชักท่อนเอ็น เขาในตอนนี้ตื่นเต้นยิ่งนัก เป็นครั้งแรกที่จะได้ร่วมรักพร้อมกันกับน้องชายแบบนี้ เขาบีบคลึงที่สะโพกก่อนจะค่อย ๆ กดท่อนเอ็นเข้าไปในรูสวาทอีกรู ดันเข้าไปจนสุดโคนแล้วชักออกมากระแทกเข้าไปใหม่ทำให้องค์ชายเจ็ดเองก็เริ่มขยับสะโพก ให้ท่อนเอ็นเข้าไปในรูสวาท องค์ชายทั้งสองรู้สึกถึงท่อนเอ็นของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน การที่ร่วมรักพร้อมกันแบบนี้สร้างความเสียวซ่านให้ทั้งสามเป็นอย่างมาก

“อ่าห์...แรงอีกเจ้าค่ะ......ท่านพี่ไม่ต้องกลัวข้าเจ็บ.......ซี๊ดดดดด.....แรง.....แรง.....ทั้งสองรู.....อร่อยยิ่ง.....อ่าห์...”

“น้องหญิงพี่ทนไม่ไหวแล้ว ซี๊ดดดดดด.....รูสวาท....รัดแน่น....อ่าห์..”

“อูยยยย น้องหญิง อูยยยย ซี๊ดดด”

ทั้งสามครวญครางออกมาอย่างแทบไม่เป็นภาษาเพราะความเสียว ลู่เสียนเด้งสะโพกขึ้นลงอย่าเอาใจทั้งสอง ก่อนจะก้มลงไปจูบองค์ชายเจ็ดอย่าดูดดื่ม ส่วนองค์ชายหกเองก็จูบลงที่แผ่นหลังของนางอย่างหลงใหล เขาเอื้อมมือมาขยำหน้าอกของลู่เสียน พร้อมใช้นิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือบี้หัวนมลู่เสียนที่เห็นแบบนั้นได้แต่ครางออกมาในลำคอ

“พี่หกไม่ไหวแล้ว....ซี๊ดดดดด”

“ซี๊ดดดดด...พี่เองก็เช่นกัน....”

ทั้งสามครวญครางเสียงดังอีกครั้ง พร้อมเสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้อง ลู่เสียนเองนางในตอนนี้ก็ไม่ไหวเช่นเดียวกัน นางเด้งสะโพกให้รูสวาทอัดกับท่อนเอ็นด้านหน้า ส่วนด้านหลังท่อนเอ็นขององค์ชายหกกระแทกเข้ามาในร่างนางอย่างเอาแต่ใจ

“อ่าห์......ซี๊ดดดดดด......”

ทั้งสองกระแทกท่อนเอ็นอีกสองสามครั้ง ร่างของทั้งสามก็เกร็งกระตุก กระฉูดน้ำกามร้อนผ่าวเข้ามาในตัวของลู่เสียน ลู่เสียนเองก็ทิ้งตัวฟุบลงที่อกขององค์ชายเจ็ดอย่างหมดแรง ทั้งสามหอบหายใจกระเส่า ตอนนี้ทั้งห้องมีเพียงเสียงหายใจของทั้งสาม

บ๊อก!!!

เสียงถอนท่อนเอ็นขององค์ชายทั้งสองออกจากรูสวาทดังขึ้น น้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาจากรูสวาททั้งสอง องค์ชายทั้งสองมองรูสวาทตรงหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะช่วยกันเช็ดทำความสะอาดให้นาง เมื่อเสร็จพวกเขาอุ้มนางไปนอนระหว่างกลางของทั้งสอง ก่อนจะลงไปนอนโอบกอดนางอย่างหลงใหล

“ข้าไม่ไหวแล้ว หากพวกท่านจะทำต่อไปหาผู้หญิงคนอื่นเถิด”

ลู่เสียนพึมพำออกมาอย่างอ่อนแรง วันนี้นางเหนื่อยมากจริง ๆ ทั้งวิ่งหนี ไหนจะโดนร่วมรักกับบุรุษถึงสองคนอีก องค์ชายหกและองค์ชายเจ็ด มองตากันอย่างสื่อความหมาย

“นางเหมาะสมยิ่ง ท่านว่าหรือไม่พี่หก”

“เดิมทีข้าจะเลือกแม่นางไป๋ที่เป็นนางโลมอันดับหนึ่งที่นี่ แต่เห็นทีข้าคงต้องเปลี่ยนใจ แต่อาจมีปัญหาได้หากพี่สี่ไม่ยินยอม”

“แล้วอย่างไร นางเป็นของพวกเราแล้ว ข้าจะทูลขอนางกับเสด็จพ่อ นางเหมาะสมยิ่งที่จะให้กำเนิดบุตร ท่านก็รู้สตรีที่ยอมมีบุรุษสองคนในคราเดียวมิใช่หาง่าย”

“ก็จริงของเจ้า........อีกอย่างแต่งกับองค์ชายมีหรือนางจะไม่ยินยอม..”

ปัง!!!!

“นางไม่มีทางยินยอม!!!!”

เสียงแกร่งดังขึ้นหน้าประตู พร้อมด้วยองครักษ์ขององค์ชายเจ็ดและองค์ชายหกที่ลงไปกองกับพื้น

“พี่ห้าท่านมาได้อย่างไร ท่านจะทำเกินไปหรือไม่!!!!”

องค์ชายหกพูดออกมา เอาใจผ้าห่มปิดบังร่างกายของร่างบาง ก่อนจะเดินเข้าไปหาองค์ชายห้าอย่างเอาเรื่อง

“ข้ามาพาคนของข้ากลับ”

“นางเป็นนางกำนัล ของพี่สี่มิใช่ของท่าน!!!!”

องค์ชายห้าไม่พูดต่อ เขาเดินไปหาลู่เสียนที่เตียง ไม่ต้องบอกก็รู้สภาพนางในตอนนี้เจออะไรมา เขากำหมัดแน่น แต่พยายามควบคุมอารมณ์ไว้

“อาจารย์ ข้ามาพาท่านกลับ...”

“.....ศิษย์รัก...”

ลู่เสียนที่ยังตื่นไม่เต็มตา พูดออกมาอย่างัวเงีย องค์ชายห้าถอดผ้าคลุมมาคลุมร่างนางไว้ ก่อนจะอุ้มนางอย่างเบามือ

“ท่านจะทำอะไร จะพานางไปไหน”

“นางมิใช่หญิงที่จะยอมแต่งให้ผู้ใดง่าย ๆ จงอย่าคิดเพ้อฝัน!!”

“การนางไม่แต่งให้ท่าน มิใช่ว่านางจะปฏิเสธพวกข้า!!!”