บทที่ 15 ไหน้ำส้มแตก

ตำหนักองค์ชายห้า

องค์ชายห้ามองลู่เสียนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ก่อนจะใช้มือลูบไล้สำรวจใบหน้าที่เขาไม่คุ้นเคย นี่หรือร่างที่แท้จริงของเจ้า นางมารน้อย องค์ชายห้าสำรวจใบหน้าของลู่เสียนอย่างพอใจ ก่อนสายตาจะมองลงไปสะดุดรอยแดงจาง ๆ ที่บริเวณลำคอของลู่เสียนอยู่หลายจุด จากที่หมอหลวงบอก นางโดนยาปลุกกำหนัด หากไม่มีการร่วมรัก นางอาจตายได้.....

“ข้าจะให้มันชดใช้ ไม่ต้องห่วงนางมารน้อย”

องค์ชายห้าพูดออกมาอย่างแผ่วเบา เขารู้ว่านางมีบุรุษมากมาย และนางเองก็มิคิดจริงจังกับผู้ใด ซึ่งนางก็ได้บอก อย่างชัดเจนแล้ว แต่คนเช่นนางมิสมควรโดนบังคับเช่นนี้

“องค์ชาย คุณหนูลี่ถัง มาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์เงาพูดขึ้น องค์ชายห้าที่ได้ยินดังนั้นได้แต่ถอนหายใจ หลายวันมานี้ลี่ถังมาหาที่ตำหนักทุกวัน ยิ่งนานวันเขายิ่งแน่ใจ ความรู้สึกที่เคยมีให้นางไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แล้วเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและนาง เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมา นางมิได้มีพ่อแม่ยากจน มิได้มีครอบครัวที่ขายนางให้หอนางโลม แต่นางเป็นถึงลูกสาวเสนาบดีฝ่ายซ้าย ช่างต่างจากนางมารน้อยตรงหน้า ถึงแม้นางจะมิใช่หญิงที่ดีพร้อม แต่นางกับซื่อตรง....

“องค์ชาย...”

“ข้ารู้แล้ว”

องค์ชายห้ามองลู่เสียนอีกครั้ง ก่อนจะจับที่มือนาง พร้อมจูบลงหลังมือของนางอย่างแผ่วเบา

“ข้าจะไม่ยอมให้ใคร ทำร้ายเจ้าได้อีก”

พูดจบก็วางมือนางลง พร้อมทั้งห่มผ้าให้นาง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป...หลังจากองค์ชายห้าออกไปแล้ว ลู่เสียนที่แกล้งทำตัวเป็นคนหลับเมื่อสักครู่ก็ลืมตาขึ้นมา นางลุกขึ้นมานั่งก่อนจะถอดหายใจออกมา องค์ชายห้าก็ล่วงรู้แล้วว่านางคือลู่เสียน

“จะกังวลไปไย น้องห้าก็บอกแล้วว่าจะไม่ให้ผู้ใดมาทำร้ายเจ้า”

องค์ชายสามที่ไม่รู้เข้ามาตอนไหน เอ่ยขึ้น เขาเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะน้ำชากลางห้องก่อนจะรินน้ำชาอย่างสบายใจ

“ข้าเองก็พึ่งรู้ว่าเจ้า เป็นสตรีมักมากเพียงไร”

“อะไรของท่าน”

“องค์ชายสี่ องค์ชายห้า องค์ชายหก องค์ชายเจ็ดไหนบอกข้าหน่อยเจ้าจะแต่งให้ผู้ใด”

องค์ชายสามมองลู่เสียนนิ่ง เดิมทีเขาแค่จะติดตามนางเพื่อตอบแทนที่นางช่วยไว้จึงคิดช่วยยามนางคับขัน แต่เห็นทีนางเองก็สร้างสัมพันธ์กับเหล่าองค์ชายมิใช่น้อย นางเป็นคนที่เขาอ่านไม่ออกเลยสักนิด จริง ๆ แล้วนางอยากจะเป็นฮองเฮาหรือสนมของฮ่องเต้คนต่อไป หรือเพราะนางเป็นหญิงร่านราคะที่ไม่คิดอะไรเลยกันแน่

“ข้าจะแต่งให้ผู้ใดแล้วเกี่ยวอะไรกับท่าน”

“เพราะหากเจ้าจะแต่งให้พี่สี่เห็นทีจะไม่ทันเสียแล้ว เพราะวันนี้ตำหนักองค์ชายสี่กำลังจะมีชายาสี่แล้ว”

ลู่เสียนที่ได้ยินว่าองค์ชายสี่กำลังจะแต่งชายาในวันนี้ก็นิ่งค้างตึง หลังจากวันนั้นนางก็มิได้เจอเขาอีกเลยแม้จะได้ยินอยู่บ้างว่าคุณหนูหลง เขาเฝ้าองค์ชายทุกวัน แล้วอย่างเล่าคุณหนูหลงเองก็มีจิตใจดี ก็คู่ควรกับองค์ชายสี่แล้วมิใช่หรือ...

“หากเจ้าอยากไปดูหน้าพี่สี่ข้าก็จะพาไป”

พูดจบองค์ชายสามก็อุ้มลู่เสียนทันที โดยไม่รอคำตอบใด ๆ ลู่เสียนเองในใจตอนนี้ก็แอบดีใจที่อย่างน้อยก็ได้เห็นใบหน้าที่นางคิดถึงมาหลายวัน แต่หากไปแล้วนางจะทำใจจริง ๆ งั้นหรอ

องค์ชายสามพาลู่เสียนมาแอบองค์ชายสี่บนหลังคาตำหนัก งานเลี้ยงฉลองเริ่มขึ้น ลู่เสียนมองไปที่องค์ชายสี่เองที่ตอนนี้มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาสวมใส่ชุดสีแดงสง่า แต่กับมีสีหน้าบึ้งตึง

“ชั่งเป็นหินที่ซื่อตรงจริง ๆ ”

“ท่านหมายถึงอะไร”

“แค่ดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือไง ว่าโดนบังคับ ส่วนเจ้านั้นก็ไม่ได้ความ”

พูดจบองค์ชายสามก็ชี้ไปที่องค์ชายห้าที่นั่งอยู่ในงานแต่ใบหน้ากับขมวดคิ้วและบึ้งตึงไม่ต่างจากองค์ชายสี่ ข้าง ๆ องค์ชายห้าเองก็มีลี่ถังที่นั่งอยู่

“ทำไมน้องข้าถึงมีแต่พวกไม่ได้ความ ตาแก่นั่นเอาแต่ปั้นตัวอะไรออกมา”

“นี่ท่านเรียกพ่อตัวเองว่าตาแก่งั้นหรอ”

“บุรุษไม่ได้ความ เช่นเขามีสิทธิ์อะไรมาเป็นพ่อข้า.... ช่างเรื่องของข้าเถิด ว่าแต่เจ้าเถอะจะยอมให้คนที่ลักพาตัวเจ้าเช่นนางมีความสุขงั้นหรอ”

“อะไรของท่าน”

“เจ้าว่าผู้ใดเล่าที่เกลียดแค้นเจ้าจนต้องจับตัวไปให้ บ่าวรุมข่มขืน และยังมีแผนส่งตัวเจ้าไปเป็นนางโลมที่นอกเมือง ทั้งที่นางก็รู้ว่าที่นั่นมีแต่ทหารเดนตาย”

“......”

“ชายาสี่ ช่างโหดเหี้ยมยิ่งเจ้าว่าหรือไม่....”

ลู่เสียนในตอนนี้กำหมัดแน่น นางอุตส่าห์เลือกทำตามชะตาให้ได้ครองคู่กัน หากเป็นเช่นนี้นางเองจำเป็นต้องใจดีด้วยหรอ ตายแล้วอย่างไร ทรมานแล้วอย่างไร แล้วสิ่งที่นางโดนกระทำในตอนนี้มันต่างอะไร

“ไปเถอะ ข้าอยากดูอะไรสนุกสนุกแล้ว”

ยังไม่ทันที่ลู่เสียนจะตั้งตัวองค์ชายสามก็อุ้มนางอีกครั้ง ก่อนจะพานางลงไปหน้าตำหนัก

“ท่านจะทำอะไร”

“บังเอิญว่าน้องสี่กับข้าเป็นมิตรที่ดีต่อกัน ข้าเลยได้เทียบเชิญ เจ้าเองก็ไปกับข้าเถิด”

“เดี๋ยว วางข้าลงก่อน ข้าแต่งกายเช่นนี้จะเข้าไปได้เช่นไร”

ลู่เสียนโวยวายดิ้นไปมา แต่องค์ชายสามยังคงอุ้มนางเข้าไปองครักษ์ที่เห็นองค์ชายสามก็ก้มหัวให้

“นั่นผู้ใดอุ้มสตรีมา”

“พี่สาม.....”

องค์ชายสี่พึมพำเบา ๆ เขามององค์ชายสามที่อุ้มสตรีมาก่อนจะวางนางลงตรงหน้าเขา พี่สามมาจริง ๆ งั้นหรอ แล้วทำไมสตรีนางนั้นเขารู้สึกคุ้นตายิ่งนัก

“นางมาได้ยังไง”

เสียงนางกำนัล ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่งองค์ชายสี่ก็ได้ยิน เขาหันไปมองพวกนางทันที

“พวกเจ้ารู้จักนาง??”

“เพคะ....นางเป็นนางกำนัลตำหนักองค์ชาย...องค์ชายทรงเรียกหานางในวันที่องค์ชายไม่ได้สติ แล้วนางก็หายไป...”

แล้วเหตุใดนางมากับพี่สามกัน

“เห็นว่าเป็นงานมงคลเจ้า พี่สามเลยมา แต่ข้าไม่อยากให้หญิงงามของข้าเหนื่อยจึงอุ้มนางมา เจ้าคงว่าพี่ใช่ไหม”

องค์ชายสามพูดจบก็วางลู่เสียนลงยืนข้าง ๆ ลู่เสียนมองไปยังองค์ชายสี่ก็รู้สึกได้แววตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไป มันว่างเปล่า จนไม่เหลืออะไรเลย

“หญิงงามของท่านนางเป็นใครเล่า เหตุใดข้าคุ้นหน้านางนัก”

“นางชื่อ หยู่ถง เป็นนางกำนัลตำหนักเจ้าไง แต่นางงามนักข้าเลยจะเอานางไปตำหนัก”

องค์ชายสี่ไม่พูดอะไรได้แต่มองลู่เสียนนิ่ง ยั่วยวนข้าไม่สำเร็จเลยไปยั่วยวนพี่สามงั้นหรอ หึ...ในเมื่อพี่สามสติไม่ดี แถมดีกับข้า หากกำจัดสตรีไม่ดีเช่นนางออกไป คงจะดีกับพี่สามมากกว่า

องค์ชายห้าที่มองเหตุการณ์เบื้องหน้า นางมากับพี่สามได้อย่างไร ทำไมถึงรู้สึกว่านางกำลังหลุดมือไปอีกแล้ว...องค์ชายห้ามอง องค์ชายสามและลู่เสียนที่นั่งตรงหน้าไม่วางตา องค์ชายสามเองก็ยิ้มให้เขา

“น้องห้า เจ้าก็ชื่อชอบสาวงามงั้นหรอ สตรีข้างเจ้าก็งามยิ่งนัก”

“......”

“สาวงามคนนี้ ข้าชื่นชอบนางยิ่งนัก ข้าคิดว่าจะแต่งนางเป็นชายา”

“ไม่ได้/ไม่ได้”

องค์ชายสี่และองค์ชายห้าพูดพร้อมกัน

“เช่นนั้นหรือ น้องสี่เจ้าจะเอาหญิงงามคืนหรอ...”

องค์ชายสามแสร้งทำเป็นคนโง่บีบน้ำตาร้องออกมา ลู่เสียนที่มองเหตุการณ์ก่อนจะประเมินเหตุการณ์ แสร้งทำเป็นคนโง่ไม่รู้ความ มีแต่คำพูดนี้เท่านั้นที่เหมาะกับชายเจ้าเล่ห์ข้าง ๆ นาง ลู่เสียนกลอกตามองบน เมื่อเห็นว่าคนข้าง ๆ นางบีบน้ำตาออกมาได้จริง ๆ

“หญิงงาม ถึงข้าจะไม่ได้แต่งเจ้าแล้ว เจ้าอย่าโกรธนะ เรื่องของเราในคืนนั้นข้าสัญญาจะรับผิดชอบ จะ.....”

ไม่ต้องรอให้องค์ชายสามพูดจบลู่เสียนก็จับองุ่นตรงหน้าป้อนเข้าไปในปากขององค์ชายสามทันที

“อร่อย ข้าจะเอาอีก”

องค์ชายสี่มองภาพตรงหน้า ทำไมรู้สึกไม่พอใจ ไม่อยากให้นางทำเช่นนั้นกับผู้ใด!!!

พลัก!!!

เสียงจอกเหล้ากระแทกบนโต๊ะอย่างแรง

“พี่สาม ยังไงนางก็เป็นนางกำนัลของข้า และนางยังเคยปรนนิบัติข้าอยู่หลายครั้ง ข้าว่าท่านเลือกสาวงามคนอื่นเถิด ตำหนักข้าสาวงามเยอะ”

“ของเจ้าแล้วอย่างไร ข้าจะเอา”

องค์ชายสามกอดที่แขนลู่เสียนทำน้ำเสียงเหมือนเด็กเอาแต่ใจ แต่ภาพนั้นยิ่งทำให้คนตรงหน้าทั้งสองอยู่ไม่สุข

“พี่สาม งั้นสาวงามตำหนักข้าดีหรือไม่”

“น้องห้า เจ้ายอมให้ข้าเข้าตำหนักหรอ”

องค์ชายสามปล่อยแขนลู่เสียนก่อนจะ มององค์ชายหน้าทำตาโต

“หากท่านพี่สามต้องการ ข้าย่อมยอมเสมอ”

“จริง ๆ นะ งั้นไปกันเถอะ ข้ามีของที่อยากได้จากตำหนักเจ้าหลายชิ้น”

องค์ชายสามหันมายิ้มให้ลู่เสียน ก่อนจะโอบกอดนาง พลางกระซิบเบาเบา

“ขอบคุณเจ้า ที่ทำให้ข้าได้ของที่ต้องการ ส่วนข้าเองก็ตอบแทนเจ้าแล้ว ชายาสี่ผู้นั้นมิสมควรอยู่บนโลกนี้ หากเจ้าต้องการ แค่บอกข้า ข้าจะทำให้”

พูดจบแล้วเขาก็ผละออกจากนาง ก็จะตีหน้าเศร้า

“สาวงาม ไว้ข้าจะมาหาเจ้าใหม่นะ”

ลู่เสียนได้แต่นั่งมององค์ชายสามที่ลากแขนองค์ชายห้าโดยมีลี่ถังตามออกไป ในตอนนี้มีเพียงนางและบรรดาขุนนางที่ตอนนี้ต่างเมามายจนแทบไม่ได้สติแล้ว

“หยู่ถง เจ้ามานี่”

“เพคะ” ??

“รินสุรา”

ลู่เสียน เดินไปข้าง ๆ ก็จะรินสุราให้องค์ชายสี่ นางมองใบหน้าที่นางคิดถึงมาหลายวัน

“เจ้าคงไม่คิดวางยาข้าเหมือนเช่นวันนั้น ใช่หรือไม่....”