MasukShare
บทที่ 16 การกลับมา...
Terakhir Diperbarui:
2026-01-24 22:16:15“เจ้าคงไม่คิดวางยาข้าเหมือนเช่นวันนั้น ใช่หรือไม่....”
“.........”
“หยู่ถง......ดูไม่เหมาะกับเจ้านัก”
ลู่เสียนมององค์ชายสี่ด้วยแววตาสับสน เขาจำได้งั้นหรอ
“จำไม่ได้หรอก หญิงชั่วอย่าได้เพ้อฝัน”
เสียงท่านเทพซีดังขึ้น ลู่เสียนมองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบตัว และทุกคนในงานก็ยังปกติดี
“ไม่ต้องหาหรอกข้าไม่ได้ไป และมีเพียงเจ้าได้ยินเสียงข้า ตอนนี้ข้าพบวิธีให้เจ้ากลับเข้าร่างแล้ว ตอนนี้ข้ามีหน้าที่มาพาวิญญาณเจ้าไปเข้าร่าง”
แล้วท่านเทพฟางเซียนเล่า.....
“นางในตอนนี้กำลังรับโทษที่ตนเองก่อ เอาล่ะถึงเวลาแล้ว”
ลู่เสียนมองไปที่องค์ชายสี่อย่างอาลัยอาวรณ์ นางในตอนนี้มีโอกาสใกล้ชิดเขา แล้วหากนางกลับไปเป็นลู่เสียนคงยากที่จะเจอกัน....
“หากอาลัยนัก ก็กลับไปเป็นดังเดิมเถิด จะฝืนใจเพื่อคนอื่นไปใย ข้อตกลงของข้าเพียงแค่ให้พวกเขามีบุตร ส่วนเจ้าบ้านั้นข้าจัดการเอง บังอาจมายุ่งกับชะตามนุษย์!!!”
ท่านหมายถึง.....
“เอาล่ะ ถึงเวลาแล้ว....”
ขวับ!!!
เสียงกระบี่ที่กำลังเข้ามา หมายจะทำร้ายองค์ชายสี่ ทำให้ลู่เสียนที่ จู่ ๆ ก็โดนใครบางคนผลักไปรับกระบี่แทน เจ็บ เจ็บจัง....ความรู้สึกเหมือนตอนนั้นเลย...
องค์ชายสี่ที่มองเหตุการณ์ตรงหน้า รีบเข้าไปพยุงลู่เสียนทันที หญิงโง่นี่ทำอะไรกัน ทำไมต้องช่วยข้า เดิมที่นี่เป็นแผนลองใจ ไม่คิดว่านางจะเผลอมารับกระบี่แทนเขาจริง ๆ
“เจ้าเป็นบ้าอะไร...ต้องการอะไรกันแน่”
“อาเฉิงของข้า.....รอข้านะ...”
ลู่เสียนที่ตอนนี้หายใจรวยริน ใช้มือที่เปื้อนเลือดของนางสัมผัสใบหน้าองค์ชายสี่ นางต้องกลับมา กลับมาหาเขา นางสัญญา ครั้งนี้นางจะไม่ทำผิดพลาดเช่นครั้งที่แล้วอีกแล้ว
“เจ้า.....”
“ครั้งหน้า เจ้าต้องจำลู่เสียนของเจ้าให้ได้นะ....”
แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป.......
ตำหนักองค์ชายสอง
“ควรแจ้งข่าวแกพ่อของนาง...”
“เจ้าไร้สติหรือองค์ชายสอง นางมาตายในตำหนักเจ้า เจ้าคิดว่าแม่ทัพจะเชื่อหรือไม่ว่านางป่วยตาย”
“เสด็จแม่ แต่ลูกมิอาจทำลายศพนางอย่างไร้เกียรติได้”
“นางนะหรือมีเกียรติ องค์ชายสอง แม่จะไม่ยอมให้หญิงเช่นนางมาทำแผนที่สร้างมาของเราพังหรอกนะ”
“ไม่ว่ายังไง ลูกก็ไม่ยินยอม”
เสียงถกเถียงของพระสนมและองค์ชายสองดังขึ้น โดยมีร่างบางที่โดนปิดด้วยผ้าขาว องค์ชายสองมองไปที่นางด้วยแววตาเศร้าหมอง พร้อมทั้งโทษตัวเองที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้ หากไม่ปล่อยปละละเลยนาง นางคงไม่โดยยาพิษจนตายแบบนี้....
“เจ้าลูกโง่!!!! ข้าหวังพึ่งเจ้า แต่เจ้ากับทำแบบนี้”
“เสด็จแม่ลูกขอร้อง ลูกเองก็คิดจะตายตามนางไป”
องค์ชายสองคุกเข่าขอร้องต่อหน้าพระสนม ไม่ว่ายังไงเขาก็จะทำเพื่อนาง
“องค์ชายสองเจ้าเสียสติไปแล้ว”
เพล้ง!!!!
พระสนมปัดแจกันที่อยู่ข้าง ๆ ตกแตก ก่อนจะหยิบเศษแจกันขึ้นมาถือไว้
“ข้าจะทำให้เจ้าได้สติ ถอดเสื้อออก!!!”
องค์ชายสองถอดเสื้อออกมา จนเห็นแผ่นหลังที่มีรอยแผลมากมายจนน่ากลัว พระสนมเห็นแบบนั้นยิ่งพอใจ ก่อนจะค่อย ๆ ใช้ เศษแจกันอันแหลมคมกรีดลงบนแผ่นหลังขององค์ชายสอง องค์ชายสองไม่แม้แต่จะเอ่ยปากร้องเขาเพียงกัดฟันเพื่อทนความเจ็บไว้ ราวกับว่าทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ
“คนโง่เช่นเจ้าจะเป็นองค์รัชทายาทได้ยังไง”
“เห้อ...ตอนแรกว่าจะแค่นอนฟังเฉย ๆ นะ แต่ทนไม่ไหวแล้ว”
ลู่เสียนที่นอนอยู่ จริง ๆ นางได้สตินานแล้ว เพียงแค่อยากฟังคำสองแม่ลูก แต่ไม่คิดเลยว่าองค์ชายสองเองก็มีชะตากรรมอาภัพเช่นนี้ แม่พวกนี้เป็นอะไร ทำแต่ใช้ความรุนแรงกับลูกตัวเอง เหอะ ส่วนลูกก็ประสาท ยอมโดนรังแก
“จะ....เจ้า”
“เพคะ หม่อมฉันฟื้นแล้ว ทรงหยุดการกระทำที่ป่าเถื่อนแบบนั้นได้แล้วเพคะ มิเช่นนั้นหม่อมฉันจะเอาไปพูดเอง ว่าพระองค์ทรงสั่งสอนองค์ชายสองด้วยวิธีเช่นไร”
“เจ้ากล้า!!!!”
“เพคะ หม่อมฉันกล้า ใครอยู่ข้างนอกเข้ามาหน่อย พระสนมบาดเจ็บ!!!”
ลู่เสียนตะโกนออกไป พระสนมทำสีหน้าแตกตื่นหากมีคนเข้ามาตอนนี้ คงรู้เป็นแน่ว่านางมิได้บาดเจ็บ แต่นางเองต่างหากที่ทำร้ายลูกตัวเองจนบาดเจ็บ พระสนมโยนเศษแจกันในมือทิ้งก่อนจะเช็ดเลือดในมือ นางต้องออกไปก่อนที่จะมีใครเข้ามาเห็นสภาพองค์ชายสอง
“จะรีบไปไหนล่ะเพคะ ท่านเป็นมารดาเช่นไร ที่เห็นลูกเจ็บแล้วเดินหนี”
“องค์ชายสอง หากเจ้าแต่งนาง ข้าก็จะไม่เป็นมารดาเจ้าอีกต่อไป”
“ทำได้หรอเพคะ.... ไหนว่าต้องพึ่งองค์ชายสองไง”
ลู่เสียนยิ้มยก ก่อนจะมองไปที่พระสนมที่ตอนนี้มองนางอย่างโกรธแค้น ก่อนนางจะเดินออกไป หึ ลู่เสียน เอ่ย ลู่เสียน เห็นทีเจ้าจะอยู่ยากแล้วล่ะ ลู่เสียนปรายตาไปมององค์ชายสองที่มองมาทางนางไม่วางตา
“แล้วท่านเล่า ข้ากับมารดาท่าน ท่านจะเลือกผู้ใด”
ลู่เสียนยิ้มออกมา แต่ก็ต้องชะงักเมื่อองค์ชายสองเข้ามาสวมกอดนางโดยไม่ทันตั้งตัว
“เลือกเจ้า....ข้าเลือกเจ้า...”
“เพคะ” ???
เลือกผู้หญิงแทนที่จะเลือกแม่เนี่ยนะ......
“แต่นั่นมารดาท่าน...”
“นางมิใช่......”
ยังไม่ทันที่จะพูดจบองค์ชายสองก็สติดับวูบไป ลู่เสียนเองก็เสียหลักจนเกือบโดนองค์ชายสองล้มลงมาทับร่าง นางลุกขึ้นมององค์ชายสองที่ไม่ได้สติอยู่บนพื้น
“องครักษ์เงา...ถ้าพวกเจ้าไม่ออกมา ข้าจะปล่อยเขาให้ตายตรงนี้จริง ๆ ด้วย”
ลู่เสียนตะโกนออกไป นางรู้ดีว่าองค์ชายทุกพระองค์ต้องมีองครักษ์เงา ไม่นานชายชุดดำสี่คนก็ปรากฏตัวขึ้น
“ช่วยพยุงองค์ชายไปที่เตียงหน่อย ส่วนเจ้าไปหาน้ำสะอาดกับผ้าพันแผลและยา”
“......”
ไม่มีเสียงตอบรับออกมา แต่พวกเขาก็ทำตามที่นางสั่ง ตอนนี้องค์ชายสองถูกย้ายไปที่เตียง
“องค์ชายของพวกเจ้าช่างอ่อนแอนัก”
“หากมิใช่เพราะท่าน องค์ชายคงมิต้องตรอมใจจะ....”
ชายชุดดำหยุดคำพูดไว้แค่นั้น พวกเขาไม่พูดอะไรอีกเลย หลังจากทำตามที่นางบอกเรียบร้อยแล้วก็ออกไปจากห้องทันที ลู่เสียนหันมาสนใจองค์ชายสองที่นอนคว่ำอยู่ ตามแผนหลังของเขามีบาดแผลมากมาย ทั้งใหม่และเก่า ลู่เสียนถอดหายใจออกมา นางได้ยินทุกคำพูดที่องค์ชายผู้นี้พูดออกมา
“ท่านช่างโง่ยิ่งนัก เหตุใดจึงได้รักปักใจ จนยอมตายไปพร้อมนาง....”
ลู่เสียนใช้ผ้าทำความสะอาดบาดแผล พลางคิดองค์ชายผู้นี้คงจะโดนมารดาทรมานมานานไม่น้อยดูจากบาดแผลแล้ว คงจะเจ็บปวดมาก ลู่เสียนตัดสินใจกรีดฝ่ามือของนาง ก่อนจะปล่อยให้เลือดให้ไหลลงบนแผ่นหลังขององค์ชาย แผลขององค์ชายที่เคยมีค่อย ๆ เลือนหายไป
“ข้าตอบแทนท่านที่ดูแลร่างนี้มาอย่างดี”
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยลู่เสียนก็นั่งจิบชาอย่างใจเย็น นางมองไปที่องค์ชายสองที่ตอนนี้นอนไม่รู้สึกตัว หากเขารู้ว่าลู่เสียนในตอนนี้มิใช่ลู่เสียนคนนั้นแล้ว ผู้ชายคนนี้จะเป็นอย่างไร คงไม่ตรอมใจจนตายหรอกนะ แต่นางในตอนนี้ก็มีเรื่องที่ต้องทำ....
“ข้าจะไปแล้ว พวกเจ้าก็ดูแลองค์ชายของพวกเจ้าด้วย”
ลู่เสียนพูดออกมา นางรู้ว่าองครักษ์เงานั้นฟังนางอยู่ ลู่เสียนมององค์ชายสองอีกครั้งก่อนจะเตรียมเดินออกไปจากห้อง
สวบ!!!
“เจ้าจะไปไหน....”
องค์ชายสองที่ฟื้นตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ เข้ามาสวมกอดนางจากด้านหลัง
“อย่าไป....”
“ข้าว่าถึงเวลาที่เราต้องคุยกันจริงจังแล้ว”
ลู่เสียนพูดออกมา ทั้งสองไปนั่งที่โต๊ะกลางห้อง
“ข้ามิอาจแต่งเข้าตำหนักท่านได้”
“ทำไม...”
ลู่เสียนทำเป็นใจเย็นไม่ตอบทันที นางรินชาให้องค์ชายอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยออกไปเสียงเรียบ
“ข้าตั้งใจจะแต่งบุรุษเข้าจวน”
Bab terbaru
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อมNC [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]
ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อม [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]“ฟางเซียน เหตุใดนางทำกับข้าเช่นนี้”ลู่เสียนเท้าคางมองท่านเทพฉินซีที่เมามายด้วยฤทธิ์ของสุรา เขาเอาแต่พร่ำเพ้อหาแม่นางฟางเซียน ตลอดสองวันที่อยู่ที่นี่ในยามที่เขาเมาก็มักเป็นเช่นนี้ นางอยากรู้จริง ๆ ผู้หญิงแบบไหนถึงทิ้งคนที่รักนางได้“ลู่เสียน ข้าดีไม่พอหรือ”“ท่านดีพอแล้ว”“แล้วเหตุใดนางถึงทำเช่นนี้ล่ะ นางไม่อยู่แล้ว นางมักนั่งดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าในยามนี้ไม่มีนางแล้ว”“งั้นวันนี้ข้าจะเป็นฟางเซียนให้ท่านเอง มาเถิดข้าจะเมาเป็นเพื่อนท่านเอง”ลู่เสียนยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบจอกสุรามาดื่ม ทั้งสองดื่มสุราและพูดคุยเรื่องต่าง ๆ มากมาย อาจจะเพราะไม่ชินในฤทธิ์ของสุราของแดนสวรรค์ เลยทำให้ลู่เสียนเกิดอาการเมาอย่างรวดเร็ว นางดื่มสุราจอกสุดท้ายก่อนฟุบหลับกับโต๊ะทันที“เหตุใดจึงคออ่อนเช่นนี้”ท่านเทพฉินที่ยังพอมีสติมองไปที่ลู่เสียน เขาวางจอกเหล้าลง ก่อนเดินไปอุ้มนางทันที กลิ่นดอกบัวที่เขาคุ้นเคยลอยโชยขึ้นมาจนได้กลิ่น แม้จะเป็นดอกบัวสวรรค์เหมือนกันแต่ กลิ่นกับต่างกันโดยสิ้นเชิง กลิ่นดอกบัวของลู่เสียนในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย สบายใจ“เจ้า
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 ตอนพิเศษ คืนเข้าหอNC [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]
ตอนพิเศษ คืนเข้าหอ [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]“ฝ่าบาทเสด็จ”เสียงดังจากหน้าประตูตำหนักดังขึ้น ฮองเฮาที่กำลังยืนรออยู่ได้แต่กลอกตามองบน นางมองบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาในตำหนักด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับไม่ต่างจากนาง เมื่อทั้งสองสบตากันก็แสร้งยิ้มออกมา“ฮองเฮาของข้า มาเถิดเข้าไปด้านใน ข้าเกรงว่าเจ้าจะป่วย”“เพคะ”ทั้งสองโอบกอดกันด้วยรอยยิ้มก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตำหนัก บรรดานางกำนัลและขันที ต่างมีสีหน้ายิ้มแย้ม ที่ทั้งสองรักกันเช่นนี้ แต่ใครเลยจะรู้ความจริง“พวกเจ้าออกไปให้หมด ข้าต้องการอยู่กับฮองเฮารักของข้า”ฮองเฮาที่ได้ยินเช่นนั้นก็แสร้งทำสีหน้าเขินอาย เมื่อนางกำนัลและขันทีออกไป ทั้งสองก็ผละออกจากกันทันที“อี๋ ออกไปห่าง ๆ ข้าเลย”“แหวะ ข้าอยากจะอ้วก”ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้งก่อนจะเกิดอาการคลื่นไส้ ให้ตายเถอะอย่างไรก็ไม่ชิน ไม่ใช่ว่านางไม่ชื่นชอบบุรุษ แต่ว่าให้มากอดจูบบุรุษตรงหน้ามันช่าง......“ให้ตายเถอะรีบทำให้มันจบ ๆ ”ทั้งสองพยักหน้า ฮองเฮาเดินไปจุดกำยานที่ลู่เสียนเคยให้มา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ ตรงข้ามฝ่าบาท“เจ้ารักลู่เสียน”“ใช่”ฮองเฮาพูดออกมา ก่อนจะจิบน้ำชาที่ผสมยาบำรุงสำหรับการมีบุตร“ท
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้าNC [ลู่จื้อ-ถิงถิง]
ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้า [ลู่จื้อ-ถิงถิง]ถิงถิงวัย 4 ขวบ“ถิงถิง ถ้าโตข้าจะแต่งเจ้าเข้าจวน”“แต่งเข้าจวนคืออะไร”“ข้าเองก็ไม่รู้ ท่านแม่บอกเพียงว่าให้แต่งกับคนที่ข้ารัก”“แล้วคนที่รักคืออะไร”ถิงถิงเด็กสาวเอียงคอถาม คุณชายที่อายุห่างจากนางเพียงสองปี“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ลู่เสียนเคยบอกว่า ต้องเป็นคนที่เห็นแล้วดีใจเมื่อได้เจอ”“ถิงถิงดีใจที่เจอคุณชาย เช่นนั้นถิงถิงก็รักคุณชาย คุณชายชอบเอาขนมอร่อย ๆ มาให้ถิงถิง”ถิงถิงวัย 8 ขวบ“ถิงถิง ข้ารู้มาว่าเจ้าจะไปรับใช้ลู่เสียนเหรอ”“เจ้าค่ะคุณชาย”“คุณชายอะไรกัน ข้าบอกให้เจ้าเรียกว่าพี่ลู่จื้อไง”ถิงถิงยิ้มออกมา ลู่จื้อเองเมื่อเห็นรอยยิ้มนางก็หน้าแดงก่ำ แต่สายตาเหลือบไปเห็นมือนางที่มีรอยแดง“มือเจ้าไปโดนอะไรมา”“ข้าซุ่มซ่ามทำน้ำชาหก ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ โชคดีที่คุณหนูใจดีไม่เอาเรื่องข้า”ลู่จื้อจับมือถิงถิงขึ้นมาประคองก่อนก้มลงเป่าเบา ๆ“หากมือเป็นแผล แล้วท่านแม่ไม่ชอบเจ้าจะทำเช่นไร ข้าก็จะแต่งเจ้าได้ลำบาก ตามข้ามาข้าจะหายาทาให้”“คุณชาย จะแต่งข้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ”“ถิงถิงน้อย ย่อมต้องเป็นเจ้า”ถิงถิงวัย 18 ปี“ถิงถิง ข้าชอบเจ้า”“คือว่าข้า.....”“
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 บทที่ 47 สุรามงคล END
“เจ้าเป็นลูกของถิงถิงหรอ”“อาหญิง ข้าจะเป็นลูกของนางได้อย่างไรกัน ท่านแม่ของข้าคือฮองเฮาส่วนท่านพ่อเป็นถึงฮ่องเต้เชียวนะ”“ลูกของลี่อิน???”ลู่เสียนมองสำรวจใบหน้า ที่มีส่วนคล้ายฝ่าบาทอยู่หลายส่วนพลางยิ้มออกมา“เจ้าคล้ายท่านพ่อของเจ้ามาก”“มีแต่คนบอกว่าข้า รูปงามเช่นท่านพ่อและท่านอา”ลู่เสียนลูบหัวคนตรงหน้า“อาหญิง ท่านงดงามนัก”หลีหมิ่นซบหน้าลงที่หน้าท้องลู่เสียนพลางลูบท้องนางเบา ๆ“ท่านอาหญิง”“หืมว่าไง”ลู่เสียนที่นั่งพิงขอบเตียง ก้มหน้าลงมองเด็กตรงหน้าอย่างเอ็นดู“ข้าอยากมีน้องสาว.....”“น้องสาว???”“ท่านแม่บอกข้าว่านางมีให้ข้าไม่ได้แล้ว เพราะนางป่วย เช่นนั้นอาหญิงช่วยมีให้ข้าได้หรือไม่”ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงครุ่นคิดหากนางมีบุตรจริง ๆ จะเป็นเช่นไร ในเมื่อนางเลือกจะอยู่ที่นี่แล้วย่อมต้องวางแผนสำหรับการใช้ชีวิตในชาตินี้ พลางนึกถึงยามก่อนที่จะเข้าร่าง ท่านเทพฉินซีให้นางเลือก จะกลับมา หรือไปเกิดใหม่ และนางเลือกจะกลับมา....เพล้ง!!!!เสียงของแตกดังขึ้น ลู่เสียนหันหน้าไปมองทางต้นเสียงพบว่าเป็นถิงถิง ที่มองนางอยู่“คะ...คะ..คุณหนู….”ถิงถิงน้ำตาคลอ มองหญิงสาวในชุดสีฟ้าที่นั่งยิ้ม
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 บทที่ 46 องค์ชายหลี่หมิ่น
1 ปีต่อมา“หนึ่งคำนับฟ้า.....ลุกขึ้น”“สองคำนับดิน.....ลุกขึ้น”“สามคำนับบุพการี......ลุกขึ้น”“สามีภรรยาคำนับกันและกัน.”ชายในชุดสีแดงที่มีผ้าคลุมหน้าทั้งเจ็ดคน ต่างโค้งคำนับหญิงสาวชุดสีแดงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม่นมได้แต่มองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา เหตุใดงานแต่งของคุณหนูจึงเป็นเช่นนี้ คุณหนูที่แสนดีของนางสมควรมีความสุขที่สุดในวันนี้สิ“รับป้ายหยกประจำตัว..จากท่านแม่ทัพจาง..”“เสร็จสิ้นพิธี”เหล่าแขกที่มางานและบรรดาขุนนาง ต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความสมเพช เหตุใดเหล่าองค์ชายถึงเลือกที่จะแต่งเข้าจวนสกุลจาง แล้วยังแต่งกับสตรีที่มีสภาพไม่ต่างจากศพเช่นนี้ หรือว่าแม่ทัพจางกุมความลับอะไรของพวกเขาอยู่ องค์ชายโดนบังคับงั้นหรือ...“ส่งตัวบ่าวสาว เข้าหอ”ท่านเทพซีห่าวอุ้มลู่เสียนขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินออกไปตามด้วยเหล่าองค์ชาย ซีห่าวเดินเข้าไปในห้องหอที่มีเตียงอยู่กลางห้อง เขาวางลู่เสียนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปิดผ้าคลุมหน้าของเขาออก พลางมองไปที่ลู่เสียนด้วยความสีหน้าไม่ดีนัก นางในตอนนี้ซูบผอมกว่าที่เขาเจอเมื่อครั้งที่แล้วนัก ร่างของลู่เสียนในตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่จิตวิญญาณของนาง“เจ้าอย
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 บทที่ 45 พวกมันตายอย่าทรมาน
ลู่เสียนที่ตอนนี้แทบจะไม่มีแรงขัดขืนฮุ่ยเหอที่กำลังฉีกเสื้อผ้าของนางออก นางทำได้เพียงยิ้มสมเพชตัวเอง นางในตอนนี้ช่างไม่ต่างกับนางในชาติที่แล้วเลย ชาตินี้มีสามีหลายคนแล้วอย่างไร เป็นเทพแล้วอย่างไร เวลาผ่านไปหลายวันเช่นนี้ไม่เห็นมีผู้ใดตามหานางพบ.... ลู่เสียนเห็นทีชาติหน้าเจ้าคงต้องพึ่งแต่ตัวเองแล้ว“เจ้ายิ้มโง่อะไร”“..........”ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไรนางเพียงหลับตาลงช้า ๆ ผ้าจากเสื้อด้านบนชิ้นสุดท้ายของลู่เสียนถูกฉีกออก ตอนนี้ลู่เสียนเพียงแค่เอี๊ยมและกระโปรงเท่านั้น คุณชายอี้มองสำรวจลู่เสียนก่อนจะบีบคางของลู่เสียนแน่น“นี่นะหรือหญิงงาม ไม่ต่างอะไรกับศพที่ยังมีชีวิต สวะ”“..........”“เหตุใดจึงเงียบเล่า อ้อนวอนสิ เหมือนตอนที่แม่ข้าอ้อนวอนต่อฝ่าบาทให้ไม่ส่งข้าไป”“ถุย” !!!ลู่เสียนถ่มเลือดในปากของนางลงบนหน้าของคุณชายอี้ ก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนคนเสียสติเพี๊ย!!!!หน้าของลู่เสียนหันไปตามแรงตบของคุณชายอี้ ก่อนคุณชายอี้จะเข้ามาบีบคอของนางด้วยโทสะ ฮุ่ยเหอที่เห็นลู่เสียนกำลังจะตาย ก็รีบผลักคุณชายอี้ออกทันที“ท่านจะบ้าหรือไง นางจะตายไม่ได้ ข้ายังต้องใช้เลือดนางหากิน”“แต่มันหยามข้า!!!”“ข้าบอกแล้ว
Anda juga akan menyukai
ท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ123.2K Dibacaหวนคืนอีกครา ไม่ขอเป็นพระชายาที่โง่เขลา Ver.01
ชาไทยเย็น19.8K Dibacaทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน123.3K Dibacaบุตรีอนุผู้ถูกทอดทิ้ง
หิมะที่ปลิดปลิว73.4K Dibacaคำสัญญาของท่าน ใยจึงไร้ค่า
เย่ ไหลเซียง202 Dibacaฮูหยินแม่ทัพมากวาสนา
ประดับดิน8.1K Dibacaสามพิศวาส
บุษบาหนึ่งหรัด402 Dibacaหวนคืนพลิกลิขิตชะตารัก
เพลงมีนา5.4K Dibaca
