บทที่ 23 คู่หมั้น ???

“คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินหลงนางบอกว่าจะรอท่านจนกว่าท่านจะออกมาเจ้าค่ะ”

ถิงถิงสาวใช้ข้างกายลู่เสียนพูดออกมาอย่างลำบากใจ นางใช้มือกุมใบหน้าที่แดงก่ำไว้เหตุเพราะโดนบ่าวคนสนิทของฮูหยินหลงตบระบายโทสะที่ลู่เสียนไม่ยอมมาพบนาง ลู่เสียนเงยหน้าจากการปักผ้า หันไปมองถิงถิง ก็จะขมวดคิ้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เหอะ ดียิ่ง กล้าลงโทษสาวใช้ของข้า”

“คุณหนู ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

“ในเมื่อนางอยากพบข้า จะให้นางผิดหวังได้อย่างไร เจ้าไม่ต้องตามมาไปทำแผลเถิด”

“แต่คุณหนู....”

ลู่เสียนไม่พูดอะไรต่อนางเดินออกจากห้องไป เดิมทีฮูหยินหลงผู้นี้จงใจตีสนิทมารดานางเมื่อยามมารดานางมีชีวิต จนทั้งสองตระกูลตกลงให้เกี่ยวดองกันจึงจับนางและบุตรชายของฮูหยินหลงหมั้นหมายกัน แต่ก่อนงานแต่ง 3 วันลู่เสียนตัดสินใจกระโดดน้ำ นางรอดชีวิตมาแต่ล้มป่วย การแต่งงานจึงไม่ได้ถูกเอ่ยถึงอีก พอมารดานางเสียชีวิตกิจการของตระกูลก็ขาดทุนจนตระกูลจางแทบจะไม่มีเงินจ้างบ่าวไพร่ ฮูหยินหลงผู้นี้ก็ตีตัวออกห่าง ไม่แม้แต่จะมาเยี่ยมนางที่ล้มป่วย ลู่เสียนได้ข่าวว่านางไปทาบทามการหมั้นหมายกับลูกสาวของพ่อค้าที่ร่ำรวยให้บุตรชาย เห็นทีครั้งนี้ที่มาหานางคงเป็นเพราะได้ยินข่าวว่าตระกูลจางค้าขายเปิดโรงหมอจนร่ำรวย

“ฮูหยินข้าว่ากลับจวนดีไหมเจ้าคะ”

บ่าวคนสนิทเอ่ยขึ้น

“ข้าไม่กลับ เหตุใดต้องกลับ ขนาดมารดานางยังต้องเกรงใจข้าอยู่สามส่วน”

เสียงฮูหยินหลงดังขึ้น ลู่เสียนถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปด้วยท่าทางสง่างาม

“ฮูหยินหลงมีธุระอะไรกับข้าหรือ”

“ลู่เสียนเจ้าอย่าพูดจาเหินห่างเช่นนี้สิ ฮูหยินหลงอะไรกัน เรียกท่านอาเถิด”

ลู่เสียนไม่พูดอะไร นางปรายตาไปมองคนตรงหน้า

“เชิญพูดธุระของท่านมาเถิดเจ้าค่ะ”

“อีกไม่นานพี่อี้ของเจ้าก็กลับมาจากชายแดนแล้ว เจ้าเองในตอนนี้ก็สุขภาพแข็งแรงดี เรื่องแต่งงานก็ถึงเวลาแล้ว”

“แต่งงานหรือเจ้าคะ แต่งกับใครล่ะเจ้าคะ เพราะท่านพี่อี้ก็กำลังจะหมั้นหมายกับบุตรสาวพ่อค้าไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“จะ...เจ้าเอาเรื่องไร้สาระมาจากไหนกัน พี่อี้ของเจ้ารักเพียงแต่เจ้า นี่ยังส่งจดหมายมาว่าอยากเร่งกลับมาแต่งเจ้าแล้ว”

ลู่เสียนไม่ได้พูดอะไร นางเพียงยิ้มออกมา ฮูหยินหลงที่เห็นเช่นนั้นนึกดีใจพลางคิดไปว่าลู่เสียนนั้นทำท่าเขินอายที่บุตรชายของตนใส่ใจนางถึงเพียงนี้ เมื่อแต่งนางเข้ามาแล้วสมบัติของนางคงเอามาเป็นของตระกูลหลงได้ไม่ยาก

“ท่านอามีอะไรอีกหรือไม่เจ้าคะ”

“ในเมื่อจวนนี้ไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแล อาก็กังวลใจเจ้าเองก็ยังเด็กคงดูแลในจวนได้ไม่ทั่วถึง เห็นแก่ที่อาเป็นเพื่อนของแม่เจ้าและในอนาคตจะได้เกี่ยวดอง อาเลยจะยกอามู่ให้อยู่ช่วยเจ้าเรื่องในจวนไปก่อน อามู่เป็นคนสนิทของอาเรื่องในจวนมีเพียงนางที่อาวางใจได้ มีนางอยู่ในจวนเจ้าคงจะเป็นระเบียบขึ้นได้”

ลู่เสียนยกยิ้มขึ้น ทำไมนางจะไม่รู้ว่านี่คือแผนการส่งคนของนางมาสืบเรื่องในสกุลจาง หากข่าวลือเรื่องที่สกุลจางร่ำรวยเป็นจริงนางก็จะรีบจัดพิธีแต่งงานทันทีที่อาอี้กลับมา แต่กลับกันหากเรื่องร่ำรวยเป็นเพียงข่าวลือนางคงจะถอนหมั้นในทันที ถ้าเช่นนั้นวางแผนตกคนโลภสักหน่อยดีหรือไม่.....

“เอาตามท่านอาว่าก็ได้เจ้าค่ะ ข้าเองก็ยังเด็กมีเรื่องต้องเรียนรู้อีกมาก”

“อามู่เจ้ารีบมาคารวะคุณหนูลู่เสียนสิ”

“เจ้าค่ะ”

อามู่ผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูเคร่งขรึมแต่ยังมีใบหน้าสะสวย ทำความเคารพลู่เสียน ลู่เสียนยิ้มรับ พลางวางแผนทุกอย่างไว้ในใจ ถิงถิงมิต้องกลัวข้าจะแก้แค้นผู้ที่ตบหน้าเจ้าอย่างสาสมแน่ ๆ ฮูหยินหลงจับมือลู่เสียนก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

“เจ้าอย่าได้เกรงใจอา วันหน้าเจ้าก็ต้องแต่งเข้าจวนตระกูลหลง คนของอาย่อมเหมือนคนของเจ้า”

หลังจากพูดคุยกันอยู่นานฮูหยินหลงก็ขอตัวกลับโดยอามู่จะมาที่จวนตระกูลจางพรุ่งนี้ ลู่เสียนเคาะนิ้วบนโต๊ะอย่างใช้ความคิด แม่นมชุน ถิงถิง และพ่อบ้านโยว มองลู่เสียนนิ่ง พวกเขารู้เรื่องทั้งหมดและไม่พอใจที่ฮูหยินหลงทำเช่นนี้ คุณหนูของพวกเขานั้นแสนดี เพียบพร้อมเพียงใด ทำไมต้องแต่งให้ลูกชายที่ไม่เอาไหนเช่นคุณชายอี้ ตอนคุณหนูล้มป่วยชายผู้นั้นมิเคยแม้แต่จะมาเยี่ยม 

“คุณหนู....”

“ข้ารู้พวกเจ้าจะพูดอะไร ข้าไม่ได้ดูพวกเขาไม่ออก"

“แล้วทำไมท่านถึงยอมให้ อามู่มาที่นี่ล่ะขอรับ หรือว่าข้านั้นจัดการบ้านได้ไม่ดีพอคุณหนูได้โปรดลงโทษข้าเถิดขอรับ”

พ่อบ้านโยวคุกเข่าลง เขาเป็นพ่อบ้านตระกูลจางมาหลายปี เห็นตั้งแต่คุณหนูยังเด็กจนตอนนี้โตขึ้น ในวันที่นายหญิงจากไปเขารับปากนางว่าจะดูแลตระกูลจางและคุณหนูลู่เสียนเป็นอย่างดี หากการที่เขาทำผิดพลาดกำลังนำพาคนมาทำร้ายคุณหนู เขานั้นก็สมควรโดนลงโทษ

“ท่านลุงโยว....ข้ามิได้ตำหนิท่าน ท่านเองทำดีมากแล้ว หากไม่มีท่านข้าเองก็คงเหนื่อยมาก การที่ข้าให้นางมาที่นี่ ข้าเพียงอย่างเล่นสนุกเท่านั้น...”

“.....” ???

ทั้งสามมองคุณหนูด้วยความไม่เข้าใจ ลู่เสียนยิ้มออกมา นางจิบน้ำชาอย่างแผ่วเบา

“หากนางอยากจัดงานแต่งข้าย่อมสนับสนุน”

“คุณหนูจะแต่งหรือเจ้าคะ”

ลู่เสียนยกยิ้มก่อนจะเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ 

“เจ้าว่านายท่านหลงอยากได้อนุหรือไม่ ในเมื่ออามู่หน้าตาสะสวยและยังพึ่งพาได้ ข้าย่อมส่งเสริมให้นางเป็นอนุเพื่อแบ่งเบาภาระฮูหยินหลง พวกท่านว่าดีหรือไม่...”