บทที่ 24 โครงการท่านเทพซีห่าวชนะ

“ดียิ่ง ดียิ่ง เช่นนี้ก็แต่งนางได้แล้ว เจ้าแน่ใจใช่ไหมที่พูดมานั้นเป็นความจริง”

“เจ้าค่ะ บ่าวอยู่ในจวนมาหลายวัน บ่าวเห็นคุณหนูซื้อของเข้าจวนแจกบ่าวไพร่ในจวน แต่ล่ะชิ้นมีค่ายิ่งนักเจ้าค่ะ”

“ดี.... เจ้าจงเอาเทียบเชิญนี่ไปให้นาง อีกสามวันข้าจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่านางจะแต่งเข้าตระกูลหลงแล้ว เช่นนี้จะได้ตัดปัญหาผู้อื่นมาแย่งนางไป”

“เจ้าค่ะ”

อามู่รับเทียบเชิญก่อนจะออกไปจากห้อง นางกำเทียบเชิญในมือแน่น ดูแล้วคุณหนูลู่เสียนผู้นี้จะหัวอ่อน หากวันข้างหน้านางยั่วยวนคุณชายอี้ คุณหนูลู่เสียนผู้นี้คงไม่มีปากเสียงถ้าคุณชายอี้จะรับนางเอามาเป็นอนุ.....

โรงหมอตระกูลจาง

ลู่เสียนมองสมุนไพรที่อยู่ในถาดที่นางตั้งใจเลือกและบดอย่างตั้งใจเพื่อที่จะนำไปทำถุงหอม นางตั้งใจเลือกสมุนไพรที่ช่วยทำให้จิตใจสงบผ่อนคลาย และยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ช่วยทำให้หลับสบาย

“เจ้าจะทำยาให้ผู้ใดกัน เจ้าป่วยหรือ”

องค์ชายสามเข้ามาสวมกอดลู่เสียนจากทางด้านหลัง ถิงถิงที่เห็นดังนั้นก็เดินออกจากห้องไป ถิงถิง แม่นม และพ่อบ้านโยวต่างรู้ดีที่คุณหนูนางและเหล่าองค์ชายต่างมีความสัมพันธ์ เช่นไร ตอนแรกพวกเขาต่างตกใจแต่พอนานไปเมื่อเห็นว่าคุณหนูของพวกเขาเองมีความสุข พวกเข้าจึงเปิดใจและเห็นว่าองค์ชายนั้นใส่ใจคุณหนูของพวกเขาเพียงใด

“ท่านพี่สาม...ข้าไม่ได้ป่วยเจ้าค่ะ ข้าจะนำไปทำถุงหอม”

“จริงสิ...ใกล้ถึงวันซ่างซื่อแล้ว ข้าเองก็คงต้องหาของขวัญให้เจ้าเช่นกัน”

องค์ชายสามพูดจบก็หอมลงที่แก้มของลู่เสียนฟอดใหญ่ก่อนจะขอตัวออกไป ลู่เสียนเองก็ไม่ได้สงสัยอะไรในคำพูดนางหันกลับมาสนใจสมุนไพรที่อยู่ตรงหน้า

“คุณหนู”

ลู่เสียนหันไปทางต้นเสียงพบว่าเป็นอามู่ ลู่เสียนขมวดคิ้วอย่างสงสัย ไม่ใช่ว่านางขอตัวกลับไปตระกูลหลงเพราะเป็นห่วงฮูหยินหลงหรอกหรือ

“ฮูหยินให้ข้านำเทียบเชิญมาให้ท่านเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนรับเทียบเชิญมา ลู่เสียนครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะยิ้มออกมา นางเดินไปเขียนบางอย่างและส่งให้อามู่

“นำไปให้ด้านล่าง นี่เป็นยาบำรุง ข้าได้ยินว่านายท่านหลงสุขภาพไม่ดีจึงไม่อาจมีค่ำคืนที่ดีกับท่านอาได้ ยาบำรุงนี้ต้มให้ดื่มทุกคืนจะช่วยได้ ฝากบอกท่านอาถึงความหวังดีของข้าด้วย”

อามู่รับและเดินจากห้องไป ลู่เสียนยิ้มยกอย่างพอใจ นางเองก็ยังไม่เคยเห็นนายท่านหลงเช่นเดียวกัน แต่จากที่ให้ถิงถิงไปสืบกับคนใช้ตระกูลหลง ได้เรื่องว่านายท่านหลงมิได้หลับนอนกับฮูหยินมาเป็นเวลานาน โดยอ้างปัญหาสุขภาพ ด้านฮูหยินเองก็พยายามหาหมอมารักษาแต่ไม่เป็นผล หากนางยื่นมือไปช่วยสักหน่อยคงไม่เป็นไร

“เจ้ากำลังบอกว่า ที่นางตั้งใจเย็บปักอยู่หลายวันนั้นคือถุงหอม”

“ใช่ นางบอกข้าว่าจะทำถุงหอม นี่ก็ใกล้วันซ่างซื่อแล้ว”

“น้องหญิงช่างใส่ใจพวกเรายิ่งนัก”

“ข้าเองก็คงต้องหาของแทนใจให้นางเช่นกัน....”

เหล่าองค์ชายต่างยิ้มออกมาอย่างชื่นชมที่ น้องหญิงของพวกเขาใส่ใจพวกเขาเช่นนี้ องค์ชายสี่เองเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด เพราะเขานึกบางอย่างได้จึงพูดออกไป

“แต่นางทำเพียงใบเดียว แล้วผู้ใดเล่าที่นางจะให้”

ทั้งหกมีสีหน้าสลดลง จริงสิ นางจะทำให้ดูใด ควรไปถามนางให้รู้แน่ไปเลยดีหรือไม่ ว่าผู้ใดกันที่โชคดีได้ถุงหอมที่นางตั้งใจปักกัน

“นางย่อมให้คนที่นางรักที่สุดเช่นข้า”

องค์ชายสี่พูดขึ้นมา ใช่นางรักเขาที่สุดนั้นย่อมเป็นเขาแน่นอนที่นางจะให้

“นางเอ็นดูข้าที่สุด ย่อมให้ข้าแน่นอน”

องค์ชายเจ็ดพูดขึ้นมา

“แต่นางและข้าใกล้ชิดกันที่สุด ย่อมต้องเป็นของข้า”

องค์ชายสามพูดขึ้น และตามด้วยองค์ชายที่เหลือ พวกเขาต่างถกเถียงกันเรื่องถุงหอมเพียงใบเดียว พ่อบ้านโยวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่ส่ายหัว เห็นทีคุณหนูของเขาจะมีเสน่ห์เกินไปหรือไม่....

“งั้นมาดูกันหรือไม่ว่าน้องหญิงจะให้ผู้ใด”

“ได้หากน้องหญิงให้ผู้ใด พวกเจ้าต้องยกย่องคนผู้นั้นเป็นพี่ใหญ่ คนผู้นั้นย่อมได้แต่เข้าจวนนางก่อนดีหรือไม่”

นี่เป็นอีกปัญหาที่พวกเขาถกเถียงกัน ว่าผู้ใดจะเป็นสามีเอกของลู่เสียน หากเป็นเช่นนี้ก็ใช้ถุงหอมนี่เสี่ยงทายไปเถิด ว่าผู้ใดจะเป็นคนที่นางรักและใส่ใจที่สุด องค์ชายทั้งหกต่างเห็นด้วยกับความคิดนี้

วันเทศกาลซ่างซื่อ ขึ้น 3 ค่ำเดือน 3

ลู่เสียนกำลังแช่น้ำอุ่นที่มีกลิ่นหอมของดอกกล้วยไม้และสมุนไพรต่าง ๆ ที่แม่นมบังคับให้นางแช่ นางหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย เดิมทีวันนี้เหล่าองค์ชายต่างชวนนางไปเที่ยวในงานเทศกาลซ่างซื่อ แต่เป็นเพราะฝ่าบาทเรียกพวกเขาเข้าวังด่วนนางเลยคิดว่าคืนนี้จะไม่ออกไปไหนแล้ว

“แช่น้ำสบายหรือไม่ หญิงชั่ว....”

ลู่เสียนลืมตาขึ้นทันที เสียงนี้นางจำได้

“ท่านเทพซี”

ลู่เสียนพูดออกมาด้วยความดีใจ ท่านเทพซียืนกอดอกมองลู่เสียน

“เจ้าเห็นข้าเป็นผู้ใดเล่า หรือเป็นบรรดาสามีทั้งหกของเจ้า”

“เหอะ ไม่แขวะข้านี่คงไม่ใช่ท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“ไปได้แล้ว”

ลู่เสียนตัวลอยขึ้นกลางอากาศทันทีที่ท่านเทพซีพูดจบ ก่อนนางจะค่อย ๆ ลอยลงมายืนตรงหน้าท่านเทพซีด้วยสภาพเปลือยกาย ท่านเทพซีมองลู่เสียนที่ยืนตรงหน้าด้วยอารมณ์หลากหลาย

“ท่านจะพาข้าไปไหนเจ้าคะ”

“เจ้าควรที่จะตื่นกลัว เขินอายไม่ใช่หรือ ที่ข้าเจอเจ้าสภาพนี้”

“ตื่นกลัว?? เขินอาย?? ทำไมต้องทำเช่นนั้นในเมื่อท่านเห็นข้าทั้งร่างกายแล้ว”

ท่านเทพซีไม่ตอบ แต่กลับเอาไปสวมกอดลู่เสียนจากทางด้านหลัง ก่อนจะก้มลงไปจูบที่ไหล่ด้วยความคิดถึง

“เจ้าเป็นเช่นนี้ไง ข้าถึงไปจากเจ้าไม่ได้...”

มือที่กำลังโอบกอดในตอนนี้เลื่อนมาสัมผัสที่หน้าอกลู่เสียน ท่านเทพซีบีบเคล้นหน้าอก ลงหน้าหนักมือย่างเอาแต่ใจ ส่วนใบหน้าก็สูดดมกลิ่นกายของลู่เสียนด้วยความหลงใหล

“อืมมม ท่านจะพาข้าไปไหนไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

ท่านเทพซีหยุดการกระทำ ก่อนจะหายใจออกมาอย่างอยากลำบาก ก่อนจะปล่อยลู่เสียนเป็นอิสระ

“ข้าจะพาเจ้าไปวันเทศกาลซ่างซื่อ”

ท่านเทพพูดจบก็สะบัดมือ ทำให้ลู่เสียนเปลี่ยนมาแต่งกายชุดน้ำเงินที่เป็นชุดคู่กับที่ท่านเทพซีสวมใส่ในตอนนี้ ท่านเทพซียิ้มออกมาอย่างพอใจ

“ไปกันเถิด”

“รอข้าสักครู่นะเจ้าคะ”

ลู่เสียนวิ่งเข้าไปหยิบบางอย่างในห้องมาใส่ไว้ในเสื้อก่อนจะ วิ่งกลับไปหาท่านเทพซี

เทศกาลซ่างซื่อ

ลู่เสียนและท่านเทพซีเดินชมงานเทศกาลซ่างซื่อ ทั้งคู่เป็นที่จับตามองของบรรดาคนโดยรอบ อาจเป็นเพราะรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาของท่านซี และใบหน้าที่งดงามผิวขาวดังหยกของลู่เสียน ยิ่งทั้งสองเดินคู่กันชั่งเป็นคู่ที่น่าอิจฉา

“ท่านเทพข้าขอดูอันนี้สักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ”

ท่านเทพซีเพียงพยักหน้า ลู่เสียนเดินไปที่ร้านขายเครื่องราง นางมองไปรอบ ๆ เพื่อหาสินค้าที่ถูกใจ ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับเชือกถักสีแดง ที่ถูกถักเป็นข้อมือ ลู่เสียนหยิบขึ้นมาก่อนจะตัดสินใจ ซื้อมา วันนี้เป็นวันซ่างซื่อ นางควรมีของแทนใจให้ว่าที่สามีของนาง ท่านเทพซีมองการกระทำของนาง

“ถูกแล้ว เจ้าต้องรักพวกเขาให้เท่าเทียม”

เมื่อซื้อเรียบร้อยลู่เสียนและท่านเทพซีก็เดินไปที่ท่าน้ำเพื่อทำการลอยโคมไฟดอกบัวที่พวกเขาซื้อมา

“ท่านเทพซะ.....”

“ท่านพี่ซี น้องหญิงควรเรียกข้าเช่นนี้..”

“ท่านพี่ซี....”

ท่านเทพซียิ้มออกมาอย่างพอใจ ผู้คนพลุกพล่านทำให้ทั้งสองหลังจากลอยโคมไฟเสร็จก็มาที่ศาลาริมน้ำ ท่านเทพซีมองลู่เสียนด้วยแววตาคิดถึง ลู่เสียนที่เห็นเช่นนั้นเลือกที่จะไม่พูดอะไรนางเพียงยิ้มจาง ๆ ออกมา

“มานี่สิข้ามีของจะให้”

ลู่เสียนเดินเข้าไปหาท่านเทพทันที ท่านเทพซีหยิบปิ่นไม้แกะสลักที่ทำจากต้นท้อสวรรค์ขึ้นมาก่อนจะปักไปที่ผมของลู่เสียน

“ปิ่นไม้นี้ข้าทำเอง”

“ท่านพี่ซีนะหรือเจ้าคะ คนโผงผางเช่นท่านพี่ซีนะหรือเจ้าคะ แกะสลักปิ่น ข้าว่าเชื่อได้ยาก”

ลู่เสียนพูดออกมาด้วยความแปลกใจ ท่านเทพซีที่ได้ยินเช่นนั้นก็ดีดนิ้วไปที่หน้าผากของลู่เสียนเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ ลู่เสียนยิ้มออกมาก่อนจะลูบที่หน้าผากเบา ๆ นางเองก็มีของจะให้เช่นกัน นางหยิบถุงหอมออกมาจากเสื้อ

“ถุงหอมข้าให้ท่านพี่ซี ข้าเย็บปักลายดอกทานตะวันเอง ในโลกก่อนข้าชอบดอกทานตะวันเลยหวังว่าทานเองก็จะชอบเช่นเดียวกัน ข้างในมีสมุนไพรที่ช่วยทำให้ผ่อนคลาย ท่านพกติดตัวไว้นะเจ้าคะ”

ท่านเทพซีรับถุงหอมมา ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ มิใช่เขาจะไม่รู้ว่านางตั้งใจปักถุงหอมนี้เพียงใด นั้นอาจจะหมายถึงว่านางรักเข้าที่สุดใช่หรือไม่ ท่านเทพซีสวมกอดลู่เสียน ก่อนจะจูบลงที่ซอกคอของนาง

“น้องหญิง เจ้าอยากแต่งข้าเข้าจวนหรือไม่”