บทที่ 22 พบเจอท่านเทพซีห่าว

“งืมมมม”

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง ลู่เสียนที่นอนอยู่ขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ ก่อนจะซุกหน้าลงบนผ้าห่มเพื่อหลบแสงแดด นางถูกใครบางคนจับนางขยับไปมา แต่ลู่เสียนเองในตอนนี้นางไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตา แม้นางไม่พอใจก็ทำได้เพียงปล่อยให้เขาจับต้องร่างกายนางตามใจ

“นางเหนื่อยมาก เห็นทีคราวหน้าคงต้องถนอมนางกว่านี้”

องค์ชายสามพูดออกมา หลังจากเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้ลู่เสียน องค์ชายชายที่เหลือในตอนนี้กำลังช่วยกันใส่เสื้อผ้าให้นางก็พยักหน้าเห็นด้วย หลังจากที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็พากันไปนั่งจิบน้ำชาที่โต๊ะด้านนอกเพราะกลัวว่าจะทำเสียงดังจนรบกวนนาง

“เดือนหน้าก็เริ่มออกเดินทางแล้ว เจ้าต้องดูแลนางให้ดี”

องค์ชายสองพูดขึ้น ก่อนจะปรายตามองไปที่องค์ชายหก ที่ทำหน้าที่นำขบวนนำเจ้าบ่าวของไปเชื่อมสัมพันธ์กับองค์หญิงต่างแคว้น

“ข้าย่อมดูแลน้องหญิงอย่างดี พวกท่านเถิดจัดการเรื่องทางนี้ให้เรียบร้อย”

องค์ชายหกพูดออกมา การที่องค์ชายจะแต่งเข้าตระกูลขุนนางย่อมเป็นเรื่องยากและไม่มีผู้ใดเคยทำ แต่ในตอนนี้องค์ชายทั้งหกต่างไม่สนใจในการแย่งชิงบัลลังก์ แต่กลับจะแต่งเข้าตระกูลจาง นั่นหมายถึง หากพวกเขาแต่งเข้ามาแล้ว ตระกูลจางจะเป็นตระกูลที่มีอำนาจสูงสุดรองจากฝ่าบาทเลยทีเดียว ซึ่งแน่นอนตระกูลจางเป็นตระกูลแม่ทัพมีอำนาจสั่งการทางทหาร ยิ่งทำให้ขุนนางนำเรื่องนี้มาโจมตีใส่ร้ายว่าตระกูลจางคิดก่อกบฏเป็นแน่ ขุนนางพวกนั้นไม่มีทางยอมเสียผลประโยชน์เป็นแน่

“ข้าคิดหาทางไว้แล้ว แต่อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย”

องค์ชายสี่พูดออกมา หากจะตกปลาย่อมต้องใช้เวลาสักนิด

“แล้วชายาของพวกท่านเล่าถึงพวกนางยอมแต่บิดาจิ้งจอกของพวกนางไม่มีทางยอมปล่อยเนื้อเช่นพวกท่านไปหรอก”

องค์ชายสามพูดออก การแต่งในครั้งนี้จะต้องไม่มีสิ่งใดผิดพลาด เมื่อเห็นสีหน้าของพี่น้องที่ไม่สู้ดี เขาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา คนโง่ย่อมโง่ตลอดไปหรือไง....

“ข้าจะช่วย ไม่ใช่เพราะความเป็นพี่น้องของเรา แต่เป็นเพราะข้าอยากแต่งเข้าจวนนางโดยเร็วแล้ว”

“เจ้าช่างน่าสงสารนักน้องสาม”

ทันทีที่องค์ชายสองพูดจบ เขาก็ตบที่ไหล่ขององค์ชายสามเป็นการปลอบใจ ก็ใช่นะสิมีเพียงเขาคนเดียวที่ต้องถือพรหมจรรย์!!!

ลู่เสียนที่นอนอยู่ด้านใน พรือตาขึ้นมาช้า ๆ นางพยายามขยับตัวนั่งแต่ก็ยากลำบากยิ่งนัก นางรู้สึกปวดไปทั้งร่างกาย โดยเฉพาะตรงกลางดอกไม้

“เป็นอย่างไรหญิงชั่ว....”

“ท่านเทพซี”

ท่านเทพซีที่นั่งรอนางตื่น ทันทีที่เห็นนางตื่นก็รีบมายืนยิ้มทักทายนางข้าง ๆ เตียงทันที โดยมีท่านเทพฉิน ยืนอยู่ข้าง ๆ

“เจ้าดูไม่ดีนัก”

“ใครใช้ให้นางใจกล้านอนกับบุรุษทีเดียวหกคนกัน หญิงชั่วแม้ร่างเจ้าจะเป็นดอกบัวสวรรค์ แต่ใช่ว่าจะไม่เจ็บไม่ตาย และยิ่งเจ้าใช้เลือดรักษาคนมามากมาย ร่างกายเจ้ายิ่งอ่อนแอ”

หลังจากบ่นนาง ท่านเทพซีก็จับมือนางมากุมไว้ เขาหลับตาลง แสงสีทองปรากฏขึ้น ลู่เสียนรู้สึกว่านางไม่เจ็บอีกแล้ว ร่างกายที่เคยเหนื่อยก็ไม่มีอาการนั้นอีกแล้ว แสงสีทองได้หายไปท่านเทพซีมองลู่เสียนอย่างตำหนิ

“เหอะ หญิงดื้อด้านเช่นเจ้าไม่ควรช่วยเลยจริง ๆ ใครใช้ให้เจ้าทรมานร่างกายนี้ขนาดนี้ รู้หรือไม่ดอกบัวสวรรค์หายากเพียงใด...”

ลู่เสียนที่โดนตำหนิ ก้มหน้าสลดลง ท่านเทพฉินที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ยิ้มออกมา เขาอยากจะหัวเราะให้กับอาการปากแข็งของเทพซี ดูก็รู้ว่าเป็นห่วงหญิงสาวตรงหน้าเพียงใด

“เจ้าอย่าคิดมากเกินไป ส่วนท่านห่วงนางไม่ใช่หรือไง ในตอนนั้นใครกันที่ทำท่าทีร้อนรนเมื่อเห็นว่านางกลายเป็นวิญญาณแทบจะรื้อตำหนักข้าเพื่อหาตำราช่วยนาง แล้วนี่ยังสละตบะสิบปีที่บำเพ็ญมาเพื่อรักษานาง”

“ท่าน....ห่วงข้าหรือเจ้าคะ....”

ลู่เสียนยิ้มจาง ๆ ไปทางท่านเทพซี ที่ในตอนนี้ทำเป็นหันหน้าไปทางอื่นเพื่อกบเกลื่อนสีหน้าที่แดงจัดของตัวเอง ลู่เสียนจับมือของท่านเทพซีมากุมที่แก้มนาง นางชั่ง....น่าเอ็นดู

“ขอบคุณนะเจ้าคะ ที่ห่วงหญิงชั่วเช่นข้า...”

“ข้าเปล่า”

แม้จะพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้ดึงมือกลับไป เขาลูบไปที่แก้วเนียนขาว มองใบหน้าที่คิดถึงมานาน

“ข้าก็ไม่อยากขัดจังหวะหรอกนะ แต่พวกเรามีเรื่องต้องทำ เราต้องไปได้แล้ว”

ท่านเทพฉินพูดออกมา หากไปช้าแกร่งว่าจะได้ตกเป็นเป้าสายตาอีกคราแน่

“ข้าต้องไปแล้ว....”

“ท่านจะมาหาข้าอีกใช่ไหมเจ้าคะ ครั้งหน้าข้ามีของจะมอบให้ท่าน”

“ข้าต้องมาแน่นอน...”

ลู่เสียนมองท่านเทพทั้งสองที่จางหายไป ก่อนจะถอนหายใจออกมา นางไม่รู้ว่าความรู้สึกกับท่านเทพซีเป็นเช่นไร แต่นางแค่รู้สึกอบอุ่นราวกับอยู่ใกล้พระอาทิตย์ แค่เพียงมีท่านเทพอยู่นางก็ไม่กลัวสิ่งใด แม้จะด่าว่านางว่า หญิงชั่ว แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะไม่คิดช่วยเหลือนาง.....

“หญิงชั่วเช่นข้า อยากมีท่านอยู่ข้างกายตลอดไปนะเจ้าคะ...”