Mag-log inShare
บทที่ 25 กลับไปโลกที่เคยจากมา
Huling Na-update:
2026-01-24 22:21:56“น้องหญิง เจ้าอยากแต่งข้าเข้าจวนหรือไม่”
“.......”
ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ท่านเทพซียิ้มสมเพชตัวเอง จริงสินางมิเคยรักผู้ใด นางเพียงแค่ทำภารกิจเพื่อต้องการไปเกิดใหม่....หากเป็นเช่นนั้นเขาทำผิดต่อเทพฉินซีสักครั้งดีหรือไม่ หากยอมปล่อยนางไปสักครั้ง....
“ดึกแล้วข้าจะพาเจ้ากลับ”
ลู่เสียนถูกอุ้มในท่าเจ้าสาว ก่อนจะมีแสงสีขาวแสบตาเกิดขึ้น ลู่เสียนหลบตาลง พลางคิดเรื่องที่เกิดขึ้น นางแต่งท่านเทพได้จริง ๆ นั้นหรือ มนุษย์และเทพสามารถอยู่ร่วมกันได้จริง ๆ งั้นหรือ หากนางทำตามใจท่านเทพจะเป็นเช่นไร จะถูกลงโทษหรือไม่.....
“ลืมตาได้แล้ว...”
ลู่เสียนลืมตาขึ้นพบว่านางอยู่ในห้องนอนของนาง เดี๋ยวนะ นี่มันห้องนอนของนางก็จริง แต่เป็นห้องในโลกก่อน!!!ที่นี่มันคอนโดที่นางเคยอยู่ก่อนที่จะพบกับไอ้ชั่วนั่น!!!นางมาเช่าคอนโดอยู่ในตอนเลิกกับอาเฉิง.....
“กลับไปใช้ชีวิตของเจ้าเถิด ครั้งนี้ก็อย่าทำพลาดล่ะ”
ท่านเทพซีอุ้มลู่เสียนเดินไปที่เตียงก่อนจะวางนางลงที่เตียงอย่างแผ่วเบา
“ครั้งนี้ก็จงใช้ชีวิตให้ดี”
ท่านเทพซี ลูบที่หัวนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะยิ้มออกมา เห็นทีข้าคงต้องห่างนางเพื่อตัดใจแล้ว การฝ่าฝืนกฎสวรรค์ย้อนเวลาเช่นนี้คงโดนโทษหนักเป็นแน่ คงทำเช่นนี้กับนางไม่ได้แล้ว ลู่เสียนมองท่านเทพซี เขาในตอนนี้ดูเศร้าและเปลี่ยนไปจนนางรู้สึกได้
“ข้าไม่เข้าใจ”
“ข้าคืนชีวิตนี้ให้เจ้า เจ้ามิต้องทำแล้ว เจ้ามันน่าปวดหัวเกินไปจนข้าต้องส่งกลับ”
ท่านเทพซีแสร้งหัวเราะออกมา ลู่เสียนขมวดคิ้วกับการกระทำของคนตรงหน้า หากทำเช่นนี้เขาจะไม่เป็นอะไรงั้นหรือ....
“ท่านพี่ซีเป็นอะไรเจ้าคะ บอกข้ามาเถิด ไม่พอใจอะไรข้า แล้วการที่ท่านทำเช่นนี้จะไม่ส่งผลต่อท่านหรือเจ้าคะ”
“.......”
“นะเจ้าคะ ข้าไม่ชอบที่ท่านเป็นเช่นนี้เลย”
ลู่เสียนกระตุกแขนเสื้อคนตรงหน้าก่อนจะมองด้วยสายตาอ้อนวอน
“จงอย่ามองข้าเช่นนี้ มันจะทำให้ข้าตัดใจปล่อยเจ้าไปไม่ได้”
“ก็ไม่ต้องปล่อยสิเจ้าคะ ข้ามิได้ขอร้องให้ท่านปล่อย”
“..........”
“ข้าพูดจริง ๆ นะเจ้าคะ..หากการที่ทำเช่นนี้แล้วท่านเดือดร้อน ข้าขอยอมทำตามเงื่อนไขเดิมเจ้าค่ะ”
ตุบ !!!
ลู่เสียนโดนท่านเทพซีผลักให้นอนราบกับเตียง ก่อนเขาจะขึ้นมาคล่อมนางไว้ด้านบน มือของท่านเทพบีบลงที่ปลายคางของลู่เสียน
“เจ้าจะให้ข้าทำเช่นไร ในเมื่อเจ้ามิได้ต้องการข้า เจ้าต้องการที่จะกลับไปยังโลกที่เจ้าเคยอยู่”
“........”
“หรือจะให้ข้า ฆ่าพวกมันให้หมดแล้วนำเจ้ากลับไป เจ้าจงบอกข้ามาเถิด....”
มือที่บีบปลายคางตอนนี้ค่อย ๆ คลายลง ท่านเทพซีฟุบหน้าลงที่อกของลู่เสียนเขาไม่อยากปล่อยนางไป..ภาพลู่เสียนในตอนนี้เลือนรางนัก เขาส่ายหัวเรียกสติ ลู่เสียนทำเพียงกอดเขาเบา ๆ นางเข้าใจแล้ว....
“ข้าไม่เคยไม่ต้องการท่าน แต่ท่านพี่ซี หากข้าแต่งท่านเข้าจวน ย่อมผิดกฎไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
ท่านเทพที่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วออกมา เขาเข้าใจความหมายของนาง แต่นางเองก็ลืมเรื่องนึ่งไปหรือไม่
“เจ้าเป็นดอกบัวสวรรค์ หาใช่มนุษย์.....”
ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ลู่เสียนได้แต่โทษสมองน้อย ๆ ของตัวเองที่คิดไม่ได้ ว่าจริง ๆ ร่างของนางในตอนนี้มิใช่มนุษย์
“ลู่เสียนแต่งข้าได้หรือไม่”
หลังจากจบประโยคนั้น ท่านเทพซีก็สติดับวูบไปทันที ลู่เสียนที่เห็นคนในอ้อมกอดเงียบไป ก็พยายามดันท่านเทพให้พลิกไปนอนข้าง ๆ
“ท่านพี่ซี ท่านพี่ซี !!!”
ลู่เสียนเขย่าตัวซีห่าวไปมา แต่เขากลับไม่ได้สติ ไม่แม้แต่จะตอบสนองนาง ลู่เสียนหันไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่หัวเตียงเพื่อกดโทรหาโรงพยาบาลอย่างร้อนรน เธอมือสั่นจนกดเลขผิดน้ำตาไหลอาบสองแก้ม ภาวนาให้คนตรงหน้าอย่าเป็นอะไร
“หยุดเถิด ไม่มีประโยค”
โทรศัพท์ในมือลู่เสียนลอยขึ้นกลางอากาศ พอมองไปที่ต้นเสียงพบท่านเทพฉินซี ยืนกอดอกมองนางอยู่
“ท่านเทพฉิน ช่วยท่านพี่ซีด้วยเจ้าค่ะ”
เทพฉินซีถอนหายใจออกมา เขาเพียงเดินไปที่เตียงก่อนจะหยิบยาสีทองออกมาหนึ่งเม็ดป้อนเข้าไปในปากของท่านเทพซี
“ท่านเทพฉินคือว่า.....”
“เหอะ ใครใช้ให้พวกเจ้าทำผิดเช่นนี้ หากข้าไม่รีบมาเกรงว่าเทพซีห่าวคงกลายเป็นผงลอยในอากาศไปแล้ว...”
“ท่านพี่ซีในตอนนี้.....”
“เหมย...ข้าถามเจ้า ชะตาของซีห่าวมีเพียงเจ้าที่ตัดสิน หากเจ้าจะอยู่ที่นี่ข้าจำเป็นต้องรายงานเรื่องนี้ เจ้าจะยังคงใช้ชีวิตที่นี่ต่อไปได้ตามที่ต้องการแต่เจ้ารู้ใช่หรือไม่จะเกิดอะไรขึ้นกับซีห่าว หากเจ้ากลับไปทุกอย่างก็ยังคงเดิม เจ้ายังต้องทำตามข้อตกลงของข้าจึงจะมาเกิดได้ จงเลือกมาเถิด”
เหมยมองซีห่าวที่นอนอยู่บนเตียงน้ำตาคลอ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะต้องเจออะไร แต่เขาก็ยังจะทำเพื่อข้า....
“ข้าจะกลับไปเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี...ส่วนเจ้าเทพโง่นั้นหากตื่นแล้วก็จงให้เขาพาเจ้ากลับไป หากข้าพาเจ้ากลับตอนนี้ภาระที่ต้องดูแลคนโง่ย่อมไม่พ้นข้า.....”
“ท่านพี่ซีปลอดภัยแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ...”
“กินยาที่ข้าใช้เวลาหลอมด้วยตบะมาเกือบพันปีก็อยู่ในท้องแล้วไม่ใช่หรือไง”
“ขอบคุณท่านเทพฉินซีเจ้าค่ะ”
“ข้าจะบอกความลับของซีห่าวให้ จะฟังหรือไม่เล่า”
ท่านเทพฉินซีกวักมือเรียกเหมยเข้าไปใกล้ เหมยขยับเข้าไปใกล้
“วันก่อนข้าเข้าไปในห้องหนังสือของเขา ข้าบังเอิญเห็นภาพของเจ้าที่เปลือยกายเต็มไปด้วยน้ำรัก เกรงว่าเขาจะคิดถึงเจ้าทุกค่ำคืน เห็นทีเจ้าคงต้องยอมเหนื่อยเพื่อตอบแทนคุณเสียแล้ว......”
Pinakabagong kabanata
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อมNC [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]
ตอนพิเศษ เหตุเกิดเพราะความจำเสื่อม [ท่านเทพฉินซี-จางลู่เสียน]“ฟางเซียน เหตุใดนางทำกับข้าเช่นนี้”ลู่เสียนเท้าคางมองท่านเทพฉินซีที่เมามายด้วยฤทธิ์ของสุรา เขาเอาแต่พร่ำเพ้อหาแม่นางฟางเซียน ตลอดสองวันที่อยู่ที่นี่ในยามที่เขาเมาก็มักเป็นเช่นนี้ นางอยากรู้จริง ๆ ผู้หญิงแบบไหนถึงทิ้งคนที่รักนางได้“ลู่เสียน ข้าดีไม่พอหรือ”“ท่านดีพอแล้ว”“แล้วเหตุใดนางถึงทำเช่นนี้ล่ะ นางไม่อยู่แล้ว นางมักนั่งดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าในยามนี้ไม่มีนางแล้ว”“งั้นวันนี้ข้าจะเป็นฟางเซียนให้ท่านเอง มาเถิดข้าจะเมาเป็นเพื่อนท่านเอง”ลู่เสียนยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบจอกสุรามาดื่ม ทั้งสองดื่มสุราและพูดคุยเรื่องต่าง ๆ มากมาย อาจจะเพราะไม่ชินในฤทธิ์ของสุราของแดนสวรรค์ เลยทำให้ลู่เสียนเกิดอาการเมาอย่างรวดเร็ว นางดื่มสุราจอกสุดท้ายก่อนฟุบหลับกับโต๊ะทันที“เหตุใดจึงคออ่อนเช่นนี้”ท่านเทพฉินที่ยังพอมีสติมองไปที่ลู่เสียน เขาวางจอกเหล้าลง ก่อนเดินไปอุ้มนางทันที กลิ่นดอกบัวที่เขาคุ้นเคยลอยโชยขึ้นมาจนได้กลิ่น แม้จะเป็นดอกบัวสวรรค์เหมือนกันแต่ กลิ่นกับต่างกันโดยสิ้นเชิง กลิ่นดอกบัวของลู่เสียนในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย สบายใจ“เจ้า
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 ตอนพิเศษ คืนเข้าหอNC [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]
ตอนพิเศษ คืนเข้าหอ [องค์ชายใหญ่-ลี่อิน]“ฝ่าบาทเสด็จ”เสียงดังจากหน้าประตูตำหนักดังขึ้น ฮองเฮาที่กำลังยืนรออยู่ได้แต่กลอกตามองบน นางมองบุรุษที่กำลังเดินเข้ามาในตำหนักด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับไม่ต่างจากนาง เมื่อทั้งสองสบตากันก็แสร้งยิ้มออกมา“ฮองเฮาของข้า มาเถิดเข้าไปด้านใน ข้าเกรงว่าเจ้าจะป่วย”“เพคะ”ทั้งสองโอบกอดกันด้วยรอยยิ้มก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตำหนัก บรรดานางกำนัลและขันที ต่างมีสีหน้ายิ้มแย้ม ที่ทั้งสองรักกันเช่นนี้ แต่ใครเลยจะรู้ความจริง“พวกเจ้าออกไปให้หมด ข้าต้องการอยู่กับฮองเฮารักของข้า”ฮองเฮาที่ได้ยินเช่นนั้นก็แสร้งทำสีหน้าเขินอาย เมื่อนางกำนัลและขันทีออกไป ทั้งสองก็ผละออกจากกันทันที“อี๋ ออกไปห่าง ๆ ข้าเลย”“แหวะ ข้าอยากจะอ้วก”ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้งก่อนจะเกิดอาการคลื่นไส้ ให้ตายเถอะอย่างไรก็ไม่ชิน ไม่ใช่ว่านางไม่ชื่นชอบบุรุษ แต่ว่าให้มากอดจูบบุรุษตรงหน้ามันช่าง......“ให้ตายเถอะรีบทำให้มันจบ ๆ ”ทั้งสองพยักหน้า ฮองเฮาเดินไปจุดกำยานที่ลู่เสียนเคยให้มา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ ตรงข้ามฝ่าบาท“เจ้ารักลู่เสียน”“ใช่”ฮองเฮาพูดออกมา ก่อนจะจิบน้ำชาที่ผสมยาบำรุงสำหรับการมีบุตร“ท
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้าNC [ลู่จื้อ-ถิงถิง]
ตอนพิเศษ มาเป็นฮูหยินข้า [ลู่จื้อ-ถิงถิง]ถิงถิงวัย 4 ขวบ“ถิงถิง ถ้าโตข้าจะแต่งเจ้าเข้าจวน”“แต่งเข้าจวนคืออะไร”“ข้าเองก็ไม่รู้ ท่านแม่บอกเพียงว่าให้แต่งกับคนที่ข้ารัก”“แล้วคนที่รักคืออะไร”ถิงถิงเด็กสาวเอียงคอถาม คุณชายที่อายุห่างจากนางเพียงสองปี“ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ลู่เสียนเคยบอกว่า ต้องเป็นคนที่เห็นแล้วดีใจเมื่อได้เจอ”“ถิงถิงดีใจที่เจอคุณชาย เช่นนั้นถิงถิงก็รักคุณชาย คุณชายชอบเอาขนมอร่อย ๆ มาให้ถิงถิง”ถิงถิงวัย 8 ขวบ“ถิงถิง ข้ารู้มาว่าเจ้าจะไปรับใช้ลู่เสียนเหรอ”“เจ้าค่ะคุณชาย”“คุณชายอะไรกัน ข้าบอกให้เจ้าเรียกว่าพี่ลู่จื้อไง”ถิงถิงยิ้มออกมา ลู่จื้อเองเมื่อเห็นรอยยิ้มนางก็หน้าแดงก่ำ แต่สายตาเหลือบไปเห็นมือนางที่มีรอยแดง“มือเจ้าไปโดนอะไรมา”“ข้าซุ่มซ่ามทำน้ำชาหก ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ โชคดีที่คุณหนูใจดีไม่เอาเรื่องข้า”ลู่จื้อจับมือถิงถิงขึ้นมาประคองก่อนก้มลงเป่าเบา ๆ“หากมือเป็นแผล แล้วท่านแม่ไม่ชอบเจ้าจะทำเช่นไร ข้าก็จะแต่งเจ้าได้ลำบาก ตามข้ามาข้าจะหายาทาให้”“คุณชาย จะแต่งข้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ”“ถิงถิงน้อย ย่อมต้องเป็นเจ้า”ถิงถิงวัย 18 ปี“ถิงถิง ข้าชอบเจ้า”“คือว่าข้า.....”“
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 บทที่ 47 สุรามงคล END
“เจ้าเป็นลูกของถิงถิงหรอ”“อาหญิง ข้าจะเป็นลูกของนางได้อย่างไรกัน ท่านแม่ของข้าคือฮองเฮาส่วนท่านพ่อเป็นถึงฮ่องเต้เชียวนะ”“ลูกของลี่อิน???”ลู่เสียนมองสำรวจใบหน้า ที่มีส่วนคล้ายฝ่าบาทอยู่หลายส่วนพลางยิ้มออกมา“เจ้าคล้ายท่านพ่อของเจ้ามาก”“มีแต่คนบอกว่าข้า รูปงามเช่นท่านพ่อและท่านอา”ลู่เสียนลูบหัวคนตรงหน้า“อาหญิง ท่านงดงามนัก”หลีหมิ่นซบหน้าลงที่หน้าท้องลู่เสียนพลางลูบท้องนางเบา ๆ“ท่านอาหญิง”“หืมว่าไง”ลู่เสียนที่นั่งพิงขอบเตียง ก้มหน้าลงมองเด็กตรงหน้าอย่างเอ็นดู“ข้าอยากมีน้องสาว.....”“น้องสาว???”“ท่านแม่บอกข้าว่านางมีให้ข้าไม่ได้แล้ว เพราะนางป่วย เช่นนั้นอาหญิงช่วยมีให้ข้าได้หรือไม่”ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงครุ่นคิดหากนางมีบุตรจริง ๆ จะเป็นเช่นไร ในเมื่อนางเลือกจะอยู่ที่นี่แล้วย่อมต้องวางแผนสำหรับการใช้ชีวิตในชาตินี้ พลางนึกถึงยามก่อนที่จะเข้าร่าง ท่านเทพฉินซีให้นางเลือก จะกลับมา หรือไปเกิดใหม่ และนางเลือกจะกลับมา....เพล้ง!!!!เสียงของแตกดังขึ้น ลู่เสียนหันหน้าไปมองทางต้นเสียงพบว่าเป็นถิงถิง ที่มองนางอยู่“คะ...คะ..คุณหนู….”ถิงถิงน้ำตาคลอ มองหญิงสาวในชุดสีฟ้าที่นั่งยิ้ม
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 บทที่ 46 องค์ชายหลี่หมิ่น
1 ปีต่อมา“หนึ่งคำนับฟ้า.....ลุกขึ้น”“สองคำนับดิน.....ลุกขึ้น”“สามคำนับบุพการี......ลุกขึ้น”“สามีภรรยาคำนับกันและกัน.”ชายในชุดสีแดงที่มีผ้าคลุมหน้าทั้งเจ็ดคน ต่างโค้งคำนับหญิงสาวชุดสีแดงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แม่นมได้แต่มองภาพตรงหน้าผ่านม่านน้ำตา เหตุใดงานแต่งของคุณหนูจึงเป็นเช่นนี้ คุณหนูที่แสนดีของนางสมควรมีความสุขที่สุดในวันนี้สิ“รับป้ายหยกประจำตัว..จากท่านแม่ทัพจาง..”“เสร็จสิ้นพิธี”เหล่าแขกที่มางานและบรรดาขุนนาง ต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความสมเพช เหตุใดเหล่าองค์ชายถึงเลือกที่จะแต่งเข้าจวนสกุลจาง แล้วยังแต่งกับสตรีที่มีสภาพไม่ต่างจากศพเช่นนี้ หรือว่าแม่ทัพจางกุมความลับอะไรของพวกเขาอยู่ องค์ชายโดนบังคับงั้นหรือ...“ส่งตัวบ่าวสาว เข้าหอ”ท่านเทพซีห่าวอุ้มลู่เสียนขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินออกไปตามด้วยเหล่าองค์ชาย ซีห่าวเดินเข้าไปในห้องหอที่มีเตียงอยู่กลางห้อง เขาวางลู่เสียนลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปิดผ้าคลุมหน้าของเขาออก พลางมองไปที่ลู่เสียนด้วยความสีหน้าไม่ดีนัก นางในตอนนี้ซูบผอมกว่าที่เขาเจอเมื่อครั้งที่แล้วนัก ร่างของลู่เสียนในตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่จิตวิญญาณของนาง“เจ้าอย
แม่เล้ากับองค์ชายทั้ง 7 บทที่ 45 พวกมันตายอย่าทรมาน
ลู่เสียนที่ตอนนี้แทบจะไม่มีแรงขัดขืนฮุ่ยเหอที่กำลังฉีกเสื้อผ้าของนางออก นางทำได้เพียงยิ้มสมเพชตัวเอง นางในตอนนี้ช่างไม่ต่างกับนางในชาติที่แล้วเลย ชาตินี้มีสามีหลายคนแล้วอย่างไร เป็นเทพแล้วอย่างไร เวลาผ่านไปหลายวันเช่นนี้ไม่เห็นมีผู้ใดตามหานางพบ.... ลู่เสียนเห็นทีชาติหน้าเจ้าคงต้องพึ่งแต่ตัวเองแล้ว“เจ้ายิ้มโง่อะไร”“..........”ลู่เสียนไม่ได้ตอบอะไรนางเพียงหลับตาลงช้า ๆ ผ้าจากเสื้อด้านบนชิ้นสุดท้ายของลู่เสียนถูกฉีกออก ตอนนี้ลู่เสียนเพียงแค่เอี๊ยมและกระโปรงเท่านั้น คุณชายอี้มองสำรวจลู่เสียนก่อนจะบีบคางของลู่เสียนแน่น“นี่นะหรือหญิงงาม ไม่ต่างอะไรกับศพที่ยังมีชีวิต สวะ”“..........”“เหตุใดจึงเงียบเล่า อ้อนวอนสิ เหมือนตอนที่แม่ข้าอ้อนวอนต่อฝ่าบาทให้ไม่ส่งข้าไป”“ถุย” !!!ลู่เสียนถ่มเลือดในปากของนางลงบนหน้าของคุณชายอี้ ก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนคนเสียสติเพี๊ย!!!!หน้าของลู่เสียนหันไปตามแรงตบของคุณชายอี้ ก่อนคุณชายอี้จะเข้ามาบีบคอของนางด้วยโทสะ ฮุ่ยเหอที่เห็นลู่เสียนกำลังจะตาย ก็รีบผลักคุณชายอี้ออกทันที“ท่านจะบ้าหรือไง นางจะตายไม่ได้ ข้ายังต้องใช้เลือดนางหากิน”“แต่มันหยามข้า!!!”“ข้าบอกแล้ว
Maaari mong magustuhan
ใต้หล้าสยบรัก
จูน192.0K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง76.4K viewsชะตารักนางรอ
เทียนเหอ53.9K viewsข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่73.6K viewsท่านอดีตสามีข้าผิดไปแล้ว
zuey6.5K viewsซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ680 viewsนางเอกหลบไป นางร้ายมาแล้ว
หยกขาว3.4K viewsข้าจะเป็นหวางเฟยตัวร้ายของจวินอ๋อง
Futhaone90 views
