บทที่ 28 แนะนำสามีคนใหม่

ท่านเทพซีอุ้มลู่เสียนเดินเข้าไปในจวนหลังจากที่พานางกลับมา เขาก้มลงมองลู่เสียนที่หลับสนิท ไม่ได้สนใจอะไร นางขมวดคิ้วอย่างหัวเสียเมื่อมีเสียงมารบกวน

“คุณหนู!!!”

“หุบปากของพวกเจ้าซะ”

พูดจบท่านเทพซีก็ปรายตามองพ่อบ้านและแม่นม ก่อนจะอุ้มลู่เสียนเดินผ่านทั้งสองตรงไปยังห้องนอนของลู่เสียน พ่อบ้านและแม่นมมองการกระทำของทั้งสอง ก่อนจะรีบไปแจ้งข่าวให้เหล่าองค์ชายที่ตอนนี้ต่างออกตามหาคุณหนู ที่คุณหนูหายไปเกือบสองเดือนเป็นเพราะชายผู้นี้หรือ...

ท่านเทพซีมองลู่เสียนที่นอนหลับสนิทบนเตียง เขาลูบหัวนางอย่าแผ่วเบา พลางนึกถึงเรื่องที่นางยอมเสียสละเพื่อเขา ใครจะคิดว่าหญิงละโมบเช่นนางจะยอมเสียสละเพียงนี้

พรึบ!!!

“ออกให้ห่างนาง”

คมกระบี่ถูกพาดลงที่คอท่านเทพซี ท่านเทพซีมองคนที่หลับสนิทอยู่ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ หากไม่ใช่เพราะกลัวนางตื่นมนุษย์ที่บังอาจเอากระบี่มาพาดคอเขาคง.....

“ออกไปคุยข้างนอก”

ท่านเทพซีพูดจบก็ปัดกระบี่ออกอย่างง่ายดาย เขาเดินผ่านองค์ชายสองไป ก่อนจะปรายตามองไปที่องค์ชายสอง

“วันหลังอย่าได้บังอาจ หากไม่ใช่เพราะนางเจ้าตายไปแล้ว”

ท่านเทพเดินออกมาก็พบเหล่าองค์ชายที่เหลือยืนอยู่หน้าห้อง พวกเขามองท่านเทพซีด้วยสายตายากคาดเดา ท่านเทพซีเพียงเดินผ่านพวกเขาไปที่ห้องโถงใหญ่ ท่านเทพนั่งลงก่อนจะรินน้ำชาแล้วจิบอย่างใจเย็น

“เจ้าเป็นใคร” !!!

“ข้าคือสามีของนาง”

ท่านเทพพูดออกมาเสียงเรียบ เขามององค์ชายที่ตอนนี้ต่างมีสภาพน่าสมเพชไม่ต่างกัน พวกเขาดูไร้เรี่ยวแรง บางคนยังดูเหมือนไม่ได้นอนมาหลายคืน เมื่อเทียบกับข้า นางย่อมรักข้าเหนือพวกเจ้า ท่านเทพกระตุกยิ้มอย่างพอใจ

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะยอมให้นางแต่งพวกเจ้าเข้าจวน แต่พวกเจ้าต้องเคารพข้าในฐานะสามีเอก”

“เรื่องอะไร พวกข้าไม่มีทางยอม”

องค์ชายเจ็ดพูดออกมา ท่านเทพเพียงมองไปที่เขา องค์ชายเจ็ดก็รู้สึกเหมือนมีคนมาบีบคอ

“อย่าได้บังอาจขัดใจข้า หากมิใช่เพราะนางชมชอบพวกเจ้า อย่าได้หวังว่าข้าจะยอม”

“แต่ลู่เสียนก็ไม่ได้บอกว่าจะแต่งเจ้า”

ท่านเทพเพียงกระตุกยิ้มก่อนจะหยิบถุงหอมลายดอกทานตะวันขึ้นมา เหล่าองค์ชายมองกันตาโต ใช่พวกเขาจำได้ถุงหอมนี้ ลู่เสียนลงมือปักอยู่หลายวัน

“นางย่อมรักข้าที่สุด พวกเจ้ามิได้พูดหรือหากใครได้ไป ผู้นั้นย่อมเป็นคนที่นางรักที่สุด”

เหล่าองค์ชายได้เงียบ พลางคิดว่าเช่นนั้นที่นางหากไป คือหนีตามคนผู้นี้หรือ เช่นนั้นนางยังรักพวกเขาหรือไม่.... ท่านเทพมองเหล่าองค์ชายก่อนจะถอนหายใจออกมา เขาควรจัดการปัญหาตรงหน้าให้เสร็จสินะ ลู่เสียนนะลู่เสียน เหตุใดเจ้าชื่นชอบบุรุษไม่เอาเช่นพวกเขาด้วย....

“นางย่อมรักพวกเจ้าเท่ากัน หากมิเช่นนั้นนางคงไม่พูดหว่านล้อมให้ข้ายอมรับพวกเจ้า”

“แต่พวกข้าเป็นถึงองค์ชาย จะให้มาเป็นอนุมัน...”

“ข้ามิได้บังคับ หากพวกท่านไม่ยินยอม เราย่อมเป็นสหายที่ดีต่อกันได้”

เสียงหวานใสดังขึ้นจากหน้าประตู ลู่เสียนเดินเข้า ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ท่านเทพซี นางยิ้มออกมาจาง ๆ ไปท่านเหล่าองค์ชาย

“ข้าย่อมรักพวกท่าน แต่หากการแต่งเข้าจวนมาเป็นอนุข้ามันทำให้พวกท่านไม่พอใจ ข้าย่อมไม่รั้ง ท่านพี่...พวกท่านจงตัดใจเถิด”

องค์ชายสามที่มองเหตุการณ์ทั้งหมด เขามองชายตรงหน้าที่มีออร่าสีทองก็รู้ได้ว่าต้องเป็นเทพแน่ ๆ ก่อนจะมองไปที่ลู่เสียน นางเพียงยิ้มออกมา เขาเม้มปากแน่น สองเดือนมานี้เขาตามหาถามเหล่าดวงวิญญาณไปทั่ว และยังกลัวว่านางจะเป็นอะไรไป แต่พอมาเห็นนางสบายดีแบบนี้ก็โล่งใจ เขาถอนหายใจออกมา เอาเถิดแม้เป็นอนุแต่ได้เห็นหน้านางทุกวัน ย่อมดีกว่าไม่มีโอกาสเข้าใกล้นางเลย

“ข้าตกลง”

องค์ชายสามพูดออกมา ก่อนจะยิ้มให้ลู่เสียน องค์ชายที่เหลือต่างคิดเหมือนองค์ชายสาม พวกเขาพยักหน้าเป็นการตกลง อนุแล้วอย่างไร หากได้เห็นใบหน้า พูดจาหยอกล้อนางเช่นสามีทุกวันพวกเขาย่อมยอม....

“เช่นนั้น พวกเจ้าก็จงดูแลน้องหญิงตอนข้าไม่อยู่ด้วย”

“ไม่อยู่” ??

“ท่านพี่ซี เป็นพ่อค้า เลยต้องเดินทางไปตามเมืองต่าง ๆ เลยจะไม่มีเวลามาที่จวนมากนัก”

เรื่องนี้ลู่เสียนและท่านเทพได้คุยกันแล้ว เขาจะมาหานางได้เพียงช่วงเวลาเท่านั้น เพราะการที่เขาพานางไปยังโลกของนางเป็นความผิด จึงโดนกักตัว หลังจากมาส่งนางแล้วเขาต้องไปรับโทษทันที แต่ไม่วายงอแงให้นางแต่งเขาเป็นสามีเอกเท่านั้น เหล่าองค์ชายที่ได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มอย่างพอใจ

“เหอะ ข้าไม่อยู่อย่าได้รักแกนางจนเกินไปเช่นตอนที่อยู่ในหอนางโลมคืนนั้น ตอนนี้พวกเจ้าก็กลับไปได้แล้ว”

“น้องหญิงพวกข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

“ท่านพี่ซีไปรอข้าที่ห้องก่อนนะเจ้าคะ”

ท่าเทพไม่ตอบอะไรเขาเพียงพยักหน้าก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทันทีที่ท่านเทพซีออกไป เหล่าองค์ชายก็วิ่งเข้าไปหาลู่เสียนพร้อมจับตัวนางยืนขึ้นแล้วสำรวจหันตัวนางไปมา

“เจ้าหายไปไหนมาน้องหญิง รู้ไหมว่าข้าห่วงเจ้าเพียงใด”

“ชายผู้นั้นบังคับขืนใจเจ้าใช่หรือไม่ บอกข้ามา”

“เขากักขังเจ้าไว้ใช่หรือไม่”

“เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่”

องค์ชายต่างถามคำถามมากมายด้วยความเป็นห่วง ลู่เสียนมองพวกเขาก่อนจะขมวดคิ้วออกมา

“ข้าไม่เป็นไรท่านพี่ซี ดีกับข้ามาก ข้าไม่ได้โดนบังคับ แต่ตอนนี้ข้าไม่พอใจ..”

“ไม่พอใจ???”

“เหตุใดท่านพี่ของข้าแต่ละคนถึงมีใบหน้าซูบผอมและโทรมเช่นนี้ ท่านทำอะไรกับใบหน้าที่หล่อเหลาของสามีข้า”

ลู่เสียนลูบตามโครงหน้าของพวกเขาด้วยความเป็นห่วง พวกเขาในตอนนี้ดูแย่มากจนนางอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ล่ะคนในตอนนี้เหมือนผีดิบเดินได้

“พวกข้าตามหาเจ้าตลอดสองเดือน น้องหญิงเจ้าหายไปไหนมา...เจ้ารู้หรือไม่ข้าห่วงเจ้าเพียงใด”

ลู่เสียนที่ได้ยินดังนั้นก็หน้าสลดลง นางรู้สึกผิด พวกเขาอุตส่าห์เฝ้าตามหานางมาตลอดสองเดือน แต่พอนางกลับมาก็พาสามีอีกคนมาและบอกว่าจะแต่งเขาเป็นสามีเอก หากนางเป็นพวกเขาคงรู้สึกผิดหวังมากแน่ ๆ ลู่เสียนน้ำตาคลอ

“ขอโทษ...ขอโทษเจ้าค่ะ..”

“ไม่เจ้าไม่ผิด”

“ใช่อย่าร้อง....”

องค์ชายสี่เช็ดน้ำตาให้ลู่เสียน

“ข้าขอโทษ ข้าทำให้พวกท่านผิดหวัง ข้าละโมบเอง”

ลู่เสียนน้ำตานองหน้า นางรู้สึกผิดจริง ๆ องค์ชายมองลู่เสียนก่อนจะยิ้มออกมา เดิมทีพวกเขาน้อยใจที่นางไม่สนใจ แต่พอเห็นนางใส่ใจพวกเขาเช่นนี้ความน้อยใจที่เคยมีก็หายไปทันที

“น้องหญิง พวกข้าขอเพียงได้อยู่กับเจ้า อะไรก็ไม่ต้องการแล้ว”

“แต่ว่า..”

“ผู้ชายคนนั้นเป็นเทพ หากพวกข้าเป็นรองเขาก็ไม่ถือว่าเสียเกียรติอะไร”

องค์ชายสามพูดออกมา ก่อนจะยิ้มออกมา

“เจ้าพูดอะไร”

เหล่าองค์ชายต่างมองไปที่องค์ชายสามอย่างต้องการคำตอบ

“พวกเจ้าก็รู้ข้ามีสายเลือดเทพธิดา ดวงตาของข้าสามารถมองเห็นอะไรที่พวกเจ้าไม่เห็น ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นเทพ แต่ว่าน้องหญิงการที่นำท่านเทพมาเป็นสามี เจ้าจะเก่งเกินไปหรือไม่...”