บทที่ 29 รักษาชายแปลกหน้า

“พวกเจ้าก็รู้ข้ามีสายเลือดเทพธิดา ดวงตาของข้าสามารถมองเห็นอะไรที่พวกเจ้าไม่เห็น ชายผู้นั้นเป็นเทพ แต่ว่าน้องหญิงการที่นำท่านเทพมาเป็นสามี เจ้าจะเก่งเกินไปหรือไม่...”

ลู่เสียนเช็ดน้ำตาลวก ๆ

“คือว่า....ท่านพี่ซีเป็นเทพที่ทำให้ข้ามาอยู่ที่นี่และได้เจอพวกท่าน.....”

องค์ชายสีที่เห็นแบบนั้นก็เอามือลูบหัวนางก่อนจะถอนหายใจออกมา เพราะเขานั้นรู้เรื่องราวทั้งหมด

“หากเขาเป็นผู้พาน้องหญิงมา นั้นก็ต้องขอบคุณท่านเทพไม่ใช่หรือไง”

องค์ชายสี่พูดขึ้น เขาส่งยิ้มจาง ๆ ไปทางลู่เสียน

“น้องหญิง เจ้าจะยังคงรักพวกข้าใช่หรือไม่”

“ย่อมต้องรัก ข้ารักพวกท่านทุกคน แต่กับท่านเทพข้าและเขา....”

“แค่เจ้ารักพวกข้าก็พอแล้ว”

องค์ชายสองพูดตัดบทนาง แค่นางรักพวกเขาก็พอแล้ว.... ลู่เสียนยิ้มออกมา

“จริงสิน้องหญิง พรุ่งนี้ต้องเดินทางไปชายแดนแล้ว โชคดีนักที่เจ้ากลับมาทัน”

องค์ชายเจ็ดพูดออกมา

“ข้าได้ให้แม่นมและสาวใช้เจ้าเตรียมของไว้แล้ว”

“ข้ายังไม่ได้พักเลยนะเจ้าคะ”

ลู่เสียนทำน้ำเสียงงอแง นางเพลียยิ่งนัก และนางก็ไม่ชอบนั่งรถม้า เพราะมันทำให้นางรู้สึกแทบอาเจียนทุกครั้งเมื่อนั่งนาน ๆ

พรึบ!!!

“เช่นนั้นก็ไปพัก ข้าจะอุ้มอาจารย์ไปเอง”

องค์ชายห้าอุ้มลู่เสียนในท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินออกไปโดยมีองค์ชายองค์อื่นตามมาติด ๆ

“อาจารย์ข้าเจอท่านไม่ถึงวันก็จะจากข้าไปชายแดนอีกแล้ว”

“ข้าจะรีบกลับมา....”

“ไปที่นั่นท่านต้องระวังตัว หากใครรังแกท่าน ท่านสามารถอ้างชื่อพี่ใหญ่ได้”

“องค์ชายใหญ่” ??

“ที่ชายแดนพี่ข้ามีอำนาจยิ่งนัก ข้าได้เขียนจดหมายไปบอกท่านพี่แล้ว ให้เขาดูแลท่าน”

“ขอบคุณเจ้า”

“ท่านควรเรียกข้าว่าท่านพี่ห้าได้แล้ว....”

“น้องลู่เสียนขอบคุณท่านพี่ห้า...”

องค์ชายห้ายิ้มออกมาอย่างพอใจ เขาอุ้มลู่ไปหายจะเข้าไปในห้องนอนแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะมีอ่านเทพที่ยืนอยู่หน้าห้อง

“ส่งนางมา”

“......”

ไม่มีเสียงตอบรับจากองค์ชายห้า ท่านเทพกระตุกยิ้มก่อนจะดีดนิ้ว ลู่เสียนก็ลอยกลางอากาศก่อนจะลอยไปยืนข้าง ๆ ท่านเทพซี

“พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว”

พูดจบท่านเทพก็อุ้มลู่เสียนเข้าห้องทันที ลู่เสียนมองท่านเทพอย่างไม่พอใจ

“อะไรของเจ้า”

“ท่านควรพูดกับพวกเขาดีดี มิเช่นนั้นข้าจะไม่แต่งท่าน”

“เหอะ ดียิ่งหญิงชั่ว ถึงขนาดกล้าข่มขู่ข้า”

“ข้าแค่อยากให้สามีของข้าดีต่อกัน”

ท่านเทพไม่ตอบอะไร เขาวางนางลงบนเตียงอย่าเบามือ

“พรุ่งนี้ข้าต้องไปชายแดนแล้วเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้แล้ว”

“คงใช้เวลาอีกนานเลยกว่าจะถึง”

“ให้ข้าช่วยหรือไม่”

“ทำได้หรือเจ้าคะ”

ลู่เสียนพูดออกมาก่อนจะมองท่านเทพซีตาวาว

“สามีเจ้าเป็นใครลืมหรือไง”

“ข้าจะลืมได้อย่างไรว่าสามีข้าเก่งแค่ไหน”

ลู่เสียนยิ้มออกมา นางมองท่านเทพก่อนจะนึกอะไรบางอย่างมาได้

“ท่านพี่ ท่านไม่ได้ลืมทองร้อยหีบที่จะให้ข้าใช่หรือไม่”

ท่านเทพซีนั่งลงบนเตียงก่อนจะลูบหัวหญิงละโมบตรงหน้า แม้นางจะละโมบเพียงใดก็มักจะพูดตรงไปตรงมา

“ข้าซื้อจวนไว้แล้ว หีบทองเข้าก็เก็บไว้ในจวนให้เจ้าแล้ว”

“จวน” ??

“เจ้าจะแต่งบุรุษเข้าจวน จะไม่มีจวนได้ยังไง”

“ข้าว่ามันมากไป”

“ข้าให้ เพราะพอใจ มาเถอะข้าเองก็ควรไปทำความรู้จักพ่อเจ้า”

“แต่ท่านต้องไปรับโทษไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องรีบ”

“แล้วของข้า..”

“ก็ให้องค์ชายหกเอาไปสิ ข้าทิ้งจดหมายไว้ให้บนโต๊ะแล้ว”

พูดจบท่านเทพก็อุ้มนางขึ้นและใช้พลังทันที......

ณ. ป่าที่ชายแดน

“หมดทางหนีแล้ว”

“หึ พวกสวะ”

ชายในชุดเสื้อเกราะสีเงินถ่มเลือดในปากลงพื้น เขาในตอนนี้โดนลอบทำร้ายจนมีเลือดไหลตามตัว คนที่ติดตามต่างโดนฆ่าหมด ส่วนตัวเขาเองก็โดนต้อนจนมาอยู่บริเวณปากเหว เรี่ยวแรงแม้จะถือกระบี่ขึ้นมาป้องกันตัวยังไม่มี แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ แม้รู้ว่าวันนี้ไม่มีทางชนะ

“ปากเก่ง งั้นก็ตายที่นี่เถอะ”

“ช่วยด้วยยยยยย”

ตุบ พลัก !!!!

ลู่เสียนที่ตกลงมาสาเหตุเพราะท่านเทพที่อุ้มนางจู่ ๆ ก็กระอักเลือดและหายตัวไป นางตกลงมาทับชายชุดเกราะเงิน ก่อนทั้งคู่จะกลิ้งตกหน้าผาไป ลู่เสียนหลับตากอดคนที่ตกมาพร้อมกันแน่น

“ข้าไม่อยากตาย”

นางพึมพำกับตัวเอง พลางคิดว่าคงต้องตายอีกครั้งเป็นแน่ รู้งี้นางยอมนั่งรถมาก็ดี ทำไมนางต้องมาตายเช่นนี้

ตุบ!!

ลู่เสียนสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ถึงพื้นแล้วหรอ นางตายแล้วใช่ไหม ทำไมไม่รู้สึกเจ็บ...

“ข้าเกือบมาไม่ทันแล้วสิ”

เสียงนี้มัน..... ลู่เสียนลืมตาขึ้นทันที พบว่าตอนนี้ทั้งนางและชายตรงหน้าลอยอยู่กลางอากาศ แล้วสายตานางก็ไปหยุดที่ท่านเทพฉินซีที่ยืนยิ้มโบกมือให้นางอยู่กลางอากาศ

“ท่านเทพฉิน ข้าเกือบตายอีกแล้วเจ้าค่ะ”

ลู่เสียนพูดออกมาน้ำตาคลอ นางทั้งตกใจและเสียขวัญ

“ซีห่าวให้ข้ามาช่วยเจ้า ก็นะใครใช้ให้เขาฝืนกฎสวรรค์เช่นนั้น ช่างเถอะในตอนนี้เจ้าก็ปลอดภัยแล้ว แล้วนั้นอะไรเจ้าไปเก็บสามี มาอีกหรือไง”

ลู่เสียนขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ก่อนจะสังเกตว่านางกำลังกอดชายผู้หนึ่งอยู่ แต่ดูเขาในตอนนี้ไม่มีสติ เพราะเขาเอาแต่พิงนาง

“ท่านเทพฉินช่วยข้าด้วย”

ท่านเทพฉินได้แต่ส่ายหน้า ก่อนจะพานางและชายข้างๆ ลงไปด้านล่าง ลู่เสียนพาชายคนนั้นไปนั่งพิงที่ต้นไม่ ก่อนจะตบหน้าเรียกสติเบา ๆ

“เจ้า เจ้า เจ้าได้ยินข้าไหม ตายหรือยัง ท่านเทพฉินช่วยเข้าหน่อยสิ”

“ข้าไม่อาจไปยุ่งกับชะตาของมนุษย์ได้”

“แต่เขาจะตายแล้วนะ”

ลู่เสียนมองหน้าที่ซีดเผือด อย่าร้อนรน ไม่รู้ว่าที่เป็นหนักเช่นนี้เพราะนางลงมาทับหรือไม่ ควรทำเช่นไรดี

“ข้าจะต้องไปแล้ว มิเช่นนั้นซีห่าวจะแย่”

“แต่ว่า....”

“ไม่มีเวลาแล้ว เจ้าบ้านั้นเงียบปากบ้างไม่ได้หรือไง”

พูดจบท่านเทพฉินก็หายตัวไป

“ท่านเทพ!!!อย่างน้อยก็ไปส่งหาท่านพ่อข้าก่อน โถ่โว๊ย เจ้าอย่าพึ่งตายนะห้ามตาย!!!”

ลู่เสียนเม้มปากแน่น นางมองกระบี่ในมือของคนตรงหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมา เอาเถอะอย่างไรช่วยคนก็สำคัญที่สุด

ชายชุดเกราะเงินปรือตามองลู่เสียนที่เอามือกำคมกระบี่ก่อนจะรูดลงจนมือนางเกิดแผล นางจับเขาอ้าปากและค่อย ๆ นำมือที่มีบาดแผลมาจ่อให้เลือดไหลลงมาในปากของเขา นางทำบ้าอะไรของนาง!!!!

“อย่าหันหน้าหนีสิ มานี่”

ลู่เสียนบีบปากคนตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะบีบเลือดใส่ปากจนพอใจ จึงปล่อยเขาเป็นอิสระ ลู่เสียนมองไปตามตัวพบบาดแผลมากมาย

“หากรอดไปได้ เจ้าจงเอาของมีค่ามาให้ข้าเพื่อตอบแทนบุญคุณสักห้าหีบนะ”

ลู่เสียนพูดออกมาเล่น ๆ ก่อนจะจัดการหยดเลือดบนบาดแผลของเขา แผลของเขาที่ตอนแรกดูสาหัส ตอนนี้ก็สมานกันจนแทบไม่เห็นรอย ลู่เสียนเองในตอนนี้ก็ถึงขีดจำกัดเช่นกัน ในวันนี้นางใช้เลือดไปมากบวกกับไม่ได้พักผ่อนเลย ร่างกายนางเลยอ่อนแอลง ภาพข้างหน้าเริ่มเลือนรางก่อนจะดับวูบลง.......