บทที่ 30 สตรีไม่ปกติ...หญิงปากตลาด

ณ.ค่ายทหาร

องค์ชายใหญ่อุ้มลู่เสียนที่สลบไม่ได้สติเดินเข้าไปในค่ายทหาร ก่อนจะตรงไปที่กระโจมของเขาท่ามกลางสายตาของเหล่าทหาร ที่มองอย่างไม่เชื่อสายตา องค์ชายสิใช่ว่าหายสาบสูญหรือ แล้วที่อยู่ในอ้อมกอดนั่น......

“เจ้าช่วยบอกทีว่าข้ามองผิดไป”

“นั่นสตรี” ??

พวกเขาต่างมองหน้ากัน

“พวกเจ้าทำอะไร มาทำอะไรหน้ากระโจมขององค์ชาย”

“ท่านแม่ทัพคือว่า....องค์ชายกลับมาแล้ว...แต่ว่า....”

“ถอยไปข้าจะเข้าไป...”

แม่ทัพจางกำลังเดินเข้าไปในกระโจม แต่ถูกเหล่าทหารห้ามไว้

“องค์ชายอุ้มสตรีมาด้วย..ข้าว่า...”

“สตรี” ??

“พวกเจ้ามาทำอะไรกัน หน้ากระโจมข้า!!!”

องค์ชายเดินออกมา เข้าปรายตามองแม่ทัพและทหารที่ตอนนี้ทำความเคารพเขา

“เมื่อคืนพวกมันลอบโจมตี เป็นความผิดของกระหม่อม กระหม่อมควรจะตามไปให้เร็วกว่านี้”

“.......”

“ขอองค์ชายทรงลงโทษ”

“ไปตามหมอมา ต่อไปกระโจมข้าห้ามเข้าโดยพลการ”

พูดจบองค์ชายก็เดินเข้าไปในกระโจมทิ้งให้ แม่ทัพและทหารมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ หากเป็นเมื่อก่อน พวกเขาคงโดนโบยตามกฎทหาร หาใช่ปล่อยผ่านแบบนี้

องค์ชายมองไปที่ลู่เสียนที่หลับไม่ได้สติอยู่บนเตียง เขาจำได้ว่านางกรีดฝ่ามือและให้เขาดื่มเลือดของนาง แต่ทำไมบนฝ่ามือนางถึงไม่มีบาดแผล

“เจ้าเป็นใครกันแน่”

องค์ชายสำรวจร่างกายตัวเองเขาจำได้ว่ามีบาดแผลอยู่หลายจุด แต่ในตอนนี้ไม่มีแม้แต่รอยแผล อีกอย่างร่างกายของเขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดจากที่โดนวางยาพิษ ทั้ง ๆ ที่เจ็บปวดมาตลอดสิบปี แต่พอผ่านไปคืนเดียวกลับไม่รู้สึกเจ็บหรือมีอาการอะไรเลย เมื่อเช้าเขาฟื้นขึ้นมาคิดจะทิ้งนางไว้ แต่พอเห็นนึกถึงเรื่องที่นางทำ เขาต้องหาเหตุผลให้ได้ว่านางทำอะไรกับเขา

“องค์ชาย ท่านหมอมาแล้ว”

“เข้ามา”

ท่านหมอเข้ามา ก่อนจะสะดุดตากับสตรีที่นอนอยู่บนเตียง

“รักษานาง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ท่านหมอจับที่ชีพจรของลู่เสียน ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ทูลองค์ชาย แม่นางผู้นี้ชีพจรสับสนอีกทั้งร่างกายอ่อนแอ กระหม่อมจะจัดยาบำรุงให้”

“นางจะฟื้นเมื่อไหร่”

“ขออภัยกระหม่อมโง่เขลา”

องค์ชายเห็นเช่นนั้น ก็โบกมือให้ออกไป พอท่านหมอออกไป เขาก็เอานิ้วเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด นางคงมิใช่สายสืบที่แฝงตัวมาเช่นสตรีที่ผ่านมา แม่ดูจากหน้าตาและการแต่งตัวของนางคงมิใช่สตรีเมืองนี้

“งืมมมม”

“เหอะ สายลับอะไรจะนอนไร้ยางอายเช่นนี้”

องค์ชายมองลู่เสียนที่นอนก่ายหมอนข้างมีและมีน้ำลายไหลซึมออกมา เขาเลิกสนใจนางก่อนจะเดินออกไปนอกกระโจม องค์ชายฝึกทหารอย่างหนัก เขาจะไม่มีวันยอมให้เกิดเหตุการณ์เช่นเมื่อคืนอีก

สิบวันต่อมา

ลู่เสียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น จมูกนางได้กลิ่นกำยานที่ช่วยรักษานางลุกนั่ง ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ว่าตัวเองอยู่ในกระโจม ที่มีอาวุธและแผนที่มากมาย ลู่เสียนลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินสำรวจรอบ ๆ

“เท่าที่จำได้ ก่อนที่จะสลบไป.......”

“กำลังจะขโมยแผนที่ หรือจะขโมยตราทหารของข้าล่ะ”

เสียงจากด้านหลังทำให้ลู่เสียนหันไปทันที พบชายที่อยู่ในชุดเกราะสีเงินนั่งมองนางอยู่ นางจำได้เขาคือคนที่นางเคยช่วยไว้!!!ลู่เสียนยิ้มออกมาอย่างดีใจ ที่เขาปลอดภัย

“เจ้ายังไม่ตาย รู้ไหมว่าข้าตกใจแค่ไหนที่เห็นว่าเจ้าไม่ได้สติ”

ลู่เสียนเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามองค์ชาย

“เจ้าตกใจ” ???

“ใช่นะสิ แล้วที่นี่เจ้าเป็นคนพาข้ามาสินะ”

องค์ชายไม่ได้ตอบอะไรลู่เสียน เข้าเพียงมองการกระทำของนาง ลู่เสียนรินน้ำชาก่อนจะดื่มอย่างรวดเร็ว

“เจ้าเป็นใคร”

“ข้าชื่อลู่เสียน จริงสิเจ้าเป็นทหารใช่ไหมช่วยพาข้าไปหาท่านแม่ทัพจางหรือรองแม่ทัพหน่อยสิ”

“เจ้ามีธุระอะไรกับพวกเขา”

“ข้าได้ยินว่าบุตรชายของท่านแม่ทัพใบหน้าหล่อเหลา ข้าเองแค่อยากชมสักครั้ง”

ลู่เสียนยิ้มออกมา นางเลือกที่จะโกหกออกไปเพราะไม่รู้ว่าบุรุษตรงหน้านั้นนิสัยเช่นไร

“ข้าไม่รู้จักพวกเขา”

“เช่นนั้นหรอ งั้นข้าก็ขอตัวก่อน”

องค์ชายมองลู่เสียนที่ลุกออกไป เขากระตุกยิ้มมองนางที่เดินไปที่ทางออกแต่โดนทหารห้ามไม่ให้ออกไป ลู่เสียนเดินกลับมาอย่างหัวเสีย

“บอกให้พวกเขาปล่อยข้าออกไป”

“ข้าจะปล่อยเจ้าได้อย่างไร หยกขาวเจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่ช่างหาสตรียากนัก อีกทั้งในสงครามทหารของข้าย่อมต้องการการปลดปล่อย และเจ้าก็เป็นสตรีหนึ่งเดียวในค่ายนี้”

“จะ...จะ...เจ้าล้อเล่นใช่ไหม”

ลู่เสียนฝืนยิ้มออกมา แต่นางกับถอยห่างเขาทันที องค์ชายที่เห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมา เขายืนขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาลู่เสียน

“ทำไมถึงคิดว่าข้าพูดเล่นล่ะ เจ้าเองก็งดงามรอให้ข้าชมเชยเจ้าจนเบื่อ ค่อยส่งให้พวกเขาดีหรือไม่”

“จะ...เจ้าถอยออกไป”

ลู่เสียนผลักองค์ชายให้ออกห่าง นางเม้มปากแน่นพลางนึกบางอย่างได้

“ออกไป เจ้ากล้าแตะต้องผู้หญิงขององค์ชายใหญ่งั้นหรอ”

องค์ชายที่ได้ยินก็หยุดชะงัก เขามองนางนิ่ง ก่อนจะหยิบมีดสั้นขึ้นมา

“ทำไมข้าไม่รู้ว่า องค์ชายใหญ่มีหญิงงามเช่นนี้”

คมมีดถูกลากไปตามลำคอของลู่เสียน ลู่เสียนยิ้มออกมา แสร้งทำเป็นไม่กลัว นางจ้องที่ตาคนตรงหน้านิ่ง

“ข้าช่วยท่าน จะตอบแทนกันเช่นนี้หรอ”

“งั้นเจ้าบอกมาสิว่าช่วยข้าเช่นไร ข้าอุตส่าห์เฝ้ารอเจ้าตื่น ตลอดสิบวันข้าเอาแต่สงสัยเหตุใดเจ้าจึงให้ข้าดื่มเลือดเจ้า ”

คมปลายมีดกรีดไปตามลำคอของลู่เสียนเบาเบา ทำให้เกิดรอยเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย ลู่เสียนกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก

“หยกขาว....อย่าทดสอบความอดทนข้า”

“.............”

“หึ...เจ้าทำให้ข้ารู้สึกเสียเวลา ในเมื่อไม่บอกข้าก็จะพิสูจน์เอง”

องค์ชายปล่อยลู่เสียนเป็นอิสระ ก่อนจะใช้มือสั้นกรีดที่ฝ่ามือเขาเลือดของเขาไหลนองลู่เสียนมองอย่างไม่เข้าใจ

“เจ้าต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ”

ลู่เสียนพูดออกมาแต่ก็ต้องตกใจเมื่อองค์ชายจับมือนางไป ก่อนจะกรีดคมมีดลงบนฝ่ามือ เขาหยดเลือดของนางลงบนบาดแผล ไม่นานบาดแผลของเขาก็สมานจนไม่เห็นรอย องค์ชายมองมือตัวเองอย่างพอใจ

“ถ้าพอใจแล้วก็ปล่อยมือข้าได้แล้ว!!”

ลู่เสียนดึงมือของนางกลับมา นางมององค์ชายด้วยความไม่พอใจ แผลที่มือและลำคอของนางเริ่มจางหายไป องค์ชายมองลู่เสียนนิ่ง

“เจ้าเป็นปีศาจหรือไง”

“ท่านสิปีศาจ คนอะไรเอามีดมาจ่อที่คอของคนที่ช่วยชีวิตตัวเองแบบนี้ ไหนจะกรีดที่ฝ่ามืออีก รู้เช่นนี้ข้าน่าจะปล่อยให้ท่านตายไปซะ”

“เหอะ หยกขาว เจ้าว่าชื่อนี้เหมาะกับหญิงปากตลาดเช่นเจ้าหรือไม่”

“ปากตลาด???แล้วทหารเช่นท่านควรจะทำกับสตรีเช่นนี้หรือไม่ ค่อยดูเถอะหากข้าเจอองค์ชายใหญ่”

“องค์ชายใหญ่ เหอะ”

องค์ชายกอดอกมองลู่เสียน ไม่เคยมีสตรีนางใดทำให้เขาหัวเสียได้ขนาดนี้ แม้นางจะงดงามจนเขายอมรับ แต่หากการกระทำนั้นหาใช่สตรีปกติและเขาเองก็มิคิดหลงใหลในสตรี คงมีแต่เลือดของนางที่พอมาใช้ประโยชน์ได้ เช่นนั้นควรเก็บนางไว้ข้างกายหากหมดประโยชน์ก็แค่ฆ่านางทิ้ง...

“จะเรียกหาองค์ชายใหญ่ไปใย องค์ชายใหญ่ก็อยู่ตรงหน้าเจ้าแล้วไง หากมีอะไรจะพูดก็จงพูดมาเถิดหยกขาว..”