บทที่ 37 แม่ทัพจาง

“ในเมื่อฉากน้ำตาเมื่อครู่จบแล้ว น้องหญิงควรอธิบายกับสามีหกคนนี้หรือไม่ ว่าเหตุใดพี่ใหญ่ที่รบสิบสนาม ชนะสิบสนาม แม้เจ็บใกล้ตายก็ไม่เคยมีน้ำตา เหตุใดมาโอบกอดเจ้าแล้วร้องไห้เช่นเด็กแบบนี้.......ระหว่างเจ้าอยู่ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่....”

ลู่เสียนหันไป พบว่าเป็นองค์ชายหกที่เคยสลบตอนนี้ กำลังนั่งมองเธออยู่ ลู่เสียนยิ้มแห้ง ๆ ไปทางเขาก่อนจะเดินเข้าไปหา

“ว่าอย่างไร ข้ารอฟังคำตอบเจ้าอยู่”

“ท่านพี่หก.....ข้าเสียใจนะ....การที่ท่านไม่ได้เจอข้าตั้งนานแต่กลับถามถึงผู้อื่นเช่นนี้”

ลู่เสียนแสร้งทำน่าเสียใจก่อนจะก้มหน้าลง องค์ชายหกที่เห็นเช่นนั้นก็กระตุกยิ้มขึ้นมา เขาลุกจากเตียงก่อนจะเดินไปหาลู่เสียนจับปลายคางนางเงยขึ้น

“แม้ข้าจะเจอเจ้าได้ไม่นาน แต่การแสดงเช่นนี้หลอกข้าไม่ได้ เช่นนั้นน้องหญิงบอกข้ามาเถิดเจ้าอยากเป็นฮองเฮาหรือไม่...”

เหอะ จนปัญญาใครใช้ให้นางมีสามีที่ฉลาดเช่นนี้ ลู่เสียนทำได้เพียงเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง องค์ชายหกที่นั่งพิงหัวเตียงทำเพียงยิ้มออกมาเขาไม่ได้แสดงอาการอะไร อาการของเขาเช่นนี้ทำใจของนางไม่ดีเลยจริง ๆ

“ท่านพี่หก....”

“...........”

ไม่มีเสียงตอบใด ๆ ออกมา ลู่เสียนเพียงดึงมือของเขามากุมไว้ และยิ้มแห้ง ๆ ออกมา องค์ชายหกกระตุกยิ้มก่อนจะกระตุกมือลู่เสียนทำให้นางเสียหลักล้มลงไปทับองค์ชายหก

“ทะ...ทะ...ท่านพี่หก ท่านจะทำอะไร...”

องค์ชายหกอุ้มลู่เสียนให้นั่งคร่อมบนตัวเขาไว้ องค์ชายหกยิ้มอย่างพอใจ

“ท่านพี่หกโกรธข้า” ??

“เจ้าเป็นของข้า พี่ใหญ่จะแย่งเจ้าไปไม่ได้ ข้ามีเพียงเจ้า”

องค์ชายหกโอบกอดลู่เสียนแน่น เหมือนกลัวว่านางจะหายไป เมื่อตอนยังเด็กอะไรที่เขาต้องการ หากพี่ใหญ่อยากได้ย่อมต้องยกให้พี่ใหญ่เสมอ แต่ครั้งนี้หากพี่ใหญ่ต้องการนางไปเป็นฮองเฮา เขาไม่มีวันยอม !!

ลู่เสียนกอดตอบเขา พลางลูบหลังเขาเบา ๆ

“น้องหญิง เจ้าจะไม่ไปไหนใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ ข้าจะอยู่กับท่านพี่”

ลู่เสียนยิ้มออกมา ก่อนจะโน้มหน้าลงไปจูบองค์ชายหก องค์ชายหกเลื่อนมือมาจับที่เอวของนาง ก่อนจะค่อย ๆ ปลดชุดคลุมสีผ้าของลู่เสียนออก เขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของลู่เสียนอย่างเบามือ

“เจ้ายื่นโง่ทำไม เข้าไปสะ.........”

ลี่อินชะงักทันที เสียงของนางหายไปในลำคอเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพของลู่เสียนที่กำลังจูบดูดดื่มอยู่กับองค์ชายหก ทั้งองค์ชายใหญ่และลี่อินต่างชะงักกับภาพตรงหน้า

“เหอะ พวกแมลงวันน่ารำคาญ”

พรึบ!!!

องค์ชายหกจับผ้าห่มมาคลุมที่ตัวลู่เสียน ก่อนจะปรายตาไปมององค์ชายใหญ่และลี่อิน ที่มองลู่เสียนไม่วางตา เหอะไม่ต้องบอกว่าสายตานั่นมันหายถึงอะไร

“พวกเจ้ามองผู้หญิงของข้าพอใจหรือยัง”

องค์ชายหกพูดขึ้น ก่อนจะกอดลู่เสียนแน่น องค์ชายใหญ่และลี่อินเม้มปากกำมือแน่น ก่อนทั้งสองจะออกไปจากกระโจมทันที องค์ชายหกกระตุกยิ้มก่อนจะจูบลงที่ไหล่ของลู่เสียน

“ชุดของเจ้าบางเกินไปหรือไม่”

“หากองค์ชายดีขึ้นแล้ว กระหม่อมขอตัวบุตรสาวของกระหม่อมได้หรือไม่”

เสียงแม่ทัพจางทำลายความเงียบ ลู่เสียนและองค์ชายผละออกจากกันทันที แม่ทัพจางมองไปที่ผ้าคลุมของลู่เสียนที่กองอยู่ข้างเตียงด้วยความไม่พอใจ

“แม่ทัพจาง ข้ากับลู่เสียนมะ....”

“กระหม่อมต้องการคุยกับบุตรสาวของกระหม่อม ขอองค์ชายโปรดเข้าใจ”

พูดจบลู่เสียนก็โดนแม่ทัพจางลากออกมาจากกระโจมโดยมีองค์ชายหกเดินตามออกมา เหล่าทหารมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดท่านหมอจึงถูกลากไปมาเช่นนี้

“ท่านแม่ทัพ ได้โปรดฟังข้าก่อน ลู่เสียนไม่ได้ผิดอะไร”

“เรื่องในครอบครัวของข้า ขอองค์ชายทรงโปรดอย่าเข้ามายุ่ง”

ลู่เสียนถูกพาเข้ามาในกระโจมที่ตอนนี้มีลู่จื้อเธอนั่งรออยู่แล้ว

“ท่านพ่อ...ท่านพี่...”

“ทำไมบุตรสาวของข้า....”

แม่ทัพจางพูดออกมาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะมองไปที่ลู่เสียนอย่างผิดหวัง ลู่เสียนที่เห็นเช่นนั้นก็น้ำตาคลอ นางเสียใจแม้จะไม่ได้ผูกพันแต่กลับรู้สึกว่า ทำให้คนตรงหน้าผิดหวังเสียแล้ว จะมีผู้ใดรับได้หากบุตรสาวเป็นคนมักมากในกามเช่นนี้ และยังจะแต่งให้กับบุรุษเข้าจวนมากมายเช่นนี้

“ท่านพ่อข้าขอโทษ ข้าท่านให้ท่านผิดหวัง ข้าขอโทษที่มีสามีหลายคน”

ลู่เสียนคุกเข่าตรงหน้าบิดา ท่านแม่ทัพและบุตรชายที่เห็นแบบนั้นรีบมาพยุงนางยืนขึ้นทันที

“ลูกรักเจ้าคงเข้าใจอะไรผิดแล้ว ที่พ่อผิดหวังก็เพราะเจ้าเหตุใดซูบผอมเช่นนี้”

“เจ้าคะ” ???

ลู่เสียนโดนที่ยืนอยู่โดนแม่ทัพจับพลิกตัวไปมา จนบุตรชายต้องเอ่ยห้าม เขายิ้มให้ลู่เสียนจาง ๆ เมื่อรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

“ส่วนเรื่องที่เจ้าจะแต่งบุรุษเข้าจวน ข้ากับท่านพ่อย่อมตามใจเจ้า ขอเพียงพวกเขาแต่งเข้ามาให้ถูกต้อง”

“เหอะ ลูกสาวข้างดงามเช่นนี้ มีหรือจะแต่งบุรุษธรรมดา”

แม่ทัพลูบหัวลู่เสียนอย่างเอ็นดู แม้จะรู้ว่าการที่บุตรสาวแต่องค์ชายนั้นจะนำพาความวุ่นวายมาสู่จวน แต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาควรแบกรับไว้เพื่อปกป้องความสุขของนาง ลู่เสียนปรายตามองไปด้านนอกกระโจม

“ให้ตายสิ พ่อรู้สึกไม่ถูกใจเจ้าองค์ชายหกนั่นเลย”

“พี่เองก็ไม่ชอบใจเจ้าองค์ชายห้านัก”

ลู่เสียนได้แต่มองทั้งสองไปมา เห็นทีท่านพี่ห้าและท่านพี่หกคงเจออุปสรรคแล้ว

“ว่าแต่จากเนื้อความในจดหมาย เจ้ายังไม่ได้บอกเลยว่าไปเจอองค์ชายได้อย่างไร”

“ฝ่าบาทให้ข้าเข้าวังเพื่อรักษาพวกเขา หลังจากนั้นเลยทำให้ข้ารัก”

ลู่เสียนเลือกที่จะเล่าอ้อม ๆ ไป ท่านแม่ทัพและลู่จื้อพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่ได้ถามอะไรมากมาย

“อีกหนึ่งอาทิตย์เราจะเดินทางกลับเมืองหลวง ระหว่างนั้นพ่ออยากให้เจ้าอยู่แค่ในกระโจมนี้”

“แต่ท่านพ่อ”

“ที่ท่านพ่อทำเพราะห่วงเจ้า ในระหว่างที่เจ้าไม่อยู่ท่านหมอในค่ายต่างสร้างเรื่องทำลายชื่อเสียงเจ้ามากมาย อาฟงและทหารบางส่วนเข้าข้างเจ้า จึงทำให้เกิดจลาจล โชคดีที่ข้าและท่านพ่อมาทัน มิเช่นนั้นคงเกิดเรื่องมากมาย ถึงแม้ทุกอย่างจะสงบและพวกเขาถูกรับโทษตามกฎทหารแล้ว แต่เพื่อความปลอดภัยของเจ้า ทำตามที่ท่านพ่อบอกเถิด”

“เจ้าค่ะ....”

และระหว่างนั้นตลอดหนึ่งอาทิตย์ลู่เสียนก็ไม่ได้ออกไปจากกระโจมอีกเลย นางได้พบเพียงพี่ชายและบิดา แต่ระหว่างที่อยู่ในกระโจมตลอดที่อยู่ในกระโจมทำให้ลู่เสียนสนิทกับบิดาและพี่ชายมากขึ้น นางได้รู้ว่าพวกเขารักและตามใจนางเพียงใด สงสารก็แต่องค์ชายหกที่เอาแต่เวียนมาเฝ้าลู่เสียนที่หน้ากระโจมทุกวัน เห็นทีที่ให้นางอยู่แต่ในกระโจมคงเป็นการแกล้งองค์ชายหกเป็นแน่

1 เดือนต่อมา

ณ.จวนสกุลจาง

“เหอะ เจ้าพวกแมลงวัน”

แม่ทัพจางสบถขึ้น เมื่อเห็นบุรุษทั้งห้าคนยื่นอยู่นอกจวนพร้อมด้วยพ่อบ้านและคนใช้มากมาย ก่อนจะปรายตามองไปที่องค์ชายหกที่ตามเขามาด้วย เหอะไม่ถูกใจ ไม่ถูกใจเลยจริง ๆ เขาพึ่งได้อยู่กับบุตรสาวแล้วนี่อะไร เจ้าพวกนี้กับจะมาแย่งไป เหล่าองค์ชายที่เห็นแม่ทัพจางและลู่จื้อลงจากม้า ก็เหลือบตาไปมองรถม้า เมื่อเห็นลู่เสียนเดินลงมาพวกเขาก็ยิ้มออกมา แม่ทัพจางและลู่จื้อกำลังจะเดินเข้าไปในจวนก็ต้องชะงักเมื่อองค์ชายทั้งห้าต่างพูดทักทายพวกเขาพร้อมกัน

“คารวะ ท่านพ่อตาและท่านพี่ลู่จื้อ”