บทที่ 36 รู้ความจริง

ลู่เสียนเดินออกมาจากโรงเตี๊ยม นางเงยหน้ามองพระจันทร์ก่อนจะถอนหายใจออกมา จริงสินางจะไปตามหาเขาได้ที่ใด เดิมคิดจะขอโทษเรื่องที่ทำในวันนี้ แต่เป็นเช่นนี้แล้วจะเอาอย่างไรดีเล่าลู่เสียน....

“เหตุใดมายืนตรงนี้ ไม่อยู่กับน้องสาวของเจ้าหรือไง”

ลู่เสียนหันไปทางต้นเสียงพบองค์ชายที่ยืนพิงเสาอยู่ในมือเขาถือไหสุรา มองมาที่นางนิ่ง ลู่เสียนเดินเข้าไปหาจมูกของนางได้กลิ่นสุราโชยมาจากตัวของเขา

“ท่านดื่มมากไปแล้ว”

“หยกขาว...บอกข้าทีข้าควรทำเช่นไร....”

“อะไรของเจ้า เมาแล้ว???”

“.......”

องค์ชายมองลู่เสียนนิ่ง เขาไม่ได้เมา เพียงแค่เหนื่อยเหลือเกิน หากพานางกลับไปค่ายตอนนี้ย่อมต้องเจอลู่จื้อ เช่นนั้นนางก็จะไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว....

“ท่านเป็นอะไร”

“ข้าแค่เหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน....”

“หากเหนื่อยก็ควรไปพัก ไปเถอะ”

ลู่เสียนจับมือองค์ชายเดินเข้าโรงเตี๊ยม ก่อนออกมานางได้จองห้องแยกไว้ให้องค์ชายแล้ว นางพาองค์ชายมาที่ห้องก่อนจะลากเขาเข้าไป

“ท่านพักห้องนี้ ข้าจะไปพักกับลี่อิน”

“เหตุใดต้องนอนกับนาง!!!”

“แล้วจะให้ข้านอนกับท่าน???”

“........”

ลู่เสียนเดิมทีอยากปรับความเข้าใจแต่เห็นคนตรงหน้ามีอาการเมา นางเลยถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปที่ประตู แต่ก็ต้องชะงักเมื่อองค์ชายกอดนางจากทางด้านหลัง

“อยู่ดื่มเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่”

น้ำเสียงอ้อนที่นางไม่เคยได้ยินจากเขาดังขึ้น ลู่เสียนกลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบาก องค์ชายพรมจูบไปทั่วไหล่ของนาง

“หากเจ้าไม่ตกลงก็อย่าหวังว่าข้าจะยอมหยุด...”

มือขององค์ชายลูบไล้ไปที่เอวของนาง ลู่เสียนส่ายหัวเรียกสติ ไม่เขาคือชายที่นางไม่อาจทำเช่นนั้นได้...

“ข้าตกลง”

พูดจบลู่เสียนก็ดันตัวเองออกจากอ้อมกอด นางไปนั่งที่เก้าอี้ องค์ชายมองนางก่อนจะกระตุก เขาเดินออกจากห้องไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมสุราและอาหารมากมาย

“หยกขาว เจ้าดื่มสุราเป็นหรือไม่”

ลู่เสียนมองจอกสุราตรงหน้า ก่อนจะยิ้มออกมา เมื่อยามอยู่เมืองหลวงนางนั้นดื่มกับสามีของนางที่หอนางโลมเป็นประจำ จนตอนนี้แม้สุราที่ว่าแรงยังถือว่าเป็นน้ำเปล่าของนาง

“ข้าไม่เคยดื่ม”

“เช่นนั้นหรือ”

องค์ชายพูดจบก็เทสุราลงในจอกของนาง นี่ไม่ใช่ว่าจะมอมเหล้านางหรอกหรือ ลู่เสียนยกจอกสุราดื่ม องค์ชายมองอย่างพอใจ เขาเองก็ยกดื่มเช่นกัน

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าจะได้เป็นฮ่องเต้คนต่อไป”

“.........”

เหตุใดนางจะไม่รู้ ก็เพราะนางไม่ใช่หรือเขาถึงได้บัลลังก์มาโดยง่าย ลู่เสียนคีบอาหารเข้าปากอย่างเงียบ ๆ

“เจ้าพวกน้องโง่ของข้าเกิดไปลุ่มหลงในสตรีเลยส่งจดหมายมาหาข้าให้รับตำแหน่งรัชทายาท เหอะ สตรีผู้นั้นเองก็ละโมบนักคิดจะแต่งองค์ชายทีเดียวหกคน เจ้าว่าสตรีดีที่ไหนที่จะแต่งบุรุษเยอะถึงเพียงนั้น ข้ารังเกียจสตรีเจ้าแผนการเช่นนางเป็นที่สุด”

“ย่อมเป็นเรื่องของผู้อื่นเพคะ และย่อมไม่มีบุรุษที่ดีคนใดนินทาสตรี”

ลู่เสียนดื่มสุราในจอกเงียบ ๆ หลังจากพูดประโยคนั้น

“แต่หากนางคิดการณ์ไกลล่ะ หากนางแต่งเพื่อต้องการอำนาจเพื่อล้มบัลลังก์ ข้าก็ไม่มีสิทธิ์พูดถึงนาง” ??

“แล้วเหตุใดนางต้องทำเช่นนั้น นางมีความสามารถยั่วยวนองค์ชายถึงหกพระองค์ หากนางต้องการเช่นท่านว่า นางแค่แต่งให้ผู้ที่ได้บัลลังก์แล้วเป็นฮองเฮาก็พอ เจ้าเลิกมองคนในแง่ร้ายได้แล้ว”

“แต่นางก็ยังอันตรายสำหรับข้า”

“ท่านจะกลัวอะไรกับแค่สตรีนางเดียว นางไม่มีวันทำ และจะไม่มีวันเอาตัวเองไปยุ่งกับความยุ่งยากแบบนั้น”

“นางเป็นสหายเจ้าหรือเหตุใดถึงพูดเหมือนรู้จักนางดี”

“.......”

ลู่เสียนไม่พูดอะไร นางเพียงดื่มสุราต่อ องค์ชายเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อทั้งห้องปกคลุมไปด้วยความเงียบจนรู้สึกอึดอัด ลู่เสียนเป็นฝ่ายทนไม่ไหวนางหันไปมององค์ชาย ที่ตอนนี้ก็มองนางเช่นกัน

“เจ้าต้องการอะไรจากข้ากันแน่”

“หยกขาว เจ้าอยากเป็นฮองเฮาหรือไม่”

“..........”

“แต่งให้ข้า แล้วข้าจะยกเจ้าเป็นฮองเฮา”

“ไม่ล่ะ”

ลู่เสียนพูดจบก็ดื่มเหล้าต่อทันที องค์ชายได้แต่ยิ้มค้าง เขาคิดว่านางจะตอบตกลง ไม่คิดว่านาง......

“ทำไม เจ้าก็รู้ไม่ใช่หรอว่าข้ารักเจ้า”

ใช่นางรู้ รู้ว่าชายตรงหน้ารู้สึกกับนางเช่นไร และนางก็รู้เช่นกันว่าอะไรคือสิ่งที่เขาต้องการที่สุด

“เช่นนั้นข้าถามเจ้า เจ้าจะยอมทิ้งบัลลังก์เพื่อมาแต่งกับข้าหรือไม่...”

องค์ชายที่ได้ยินคำถามนั้นก็เงียบทันที เขาดึงมือลู่เสียนมากุมไว้พลางจูบลงเบา ๆ ที่มือนาง

“เหตุใดต้องเลือก ในเมื่อข้ายกตำแหน่งที่หญิงทั่วใต้หล้าต่างแย่งชิงกันเพื่อที่จะได้มาให้เจ้า เจ้าแค่ตอบตกลงก็พอ”

ลู่เสียนยกยิ้ม เดิมทีนางก็เดาคำตอบไว้แล้ว องค์ชายใหญ่ผู้นี้แม้จะรักนาง แต่เขาย่อมรักบัลลังก์และอำนาจมากกว่า ต่างจากสามีของนาง พวกเขายอมทิ้งทุกอย่างเพื่อนาง....

“หญิงทั่วใต้หล้าต้องการ แต่ข้าไม่ต้องการ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็หยุดความรู้สึกไว้เพียงเท่านี้ แล้วกลับมาเป็นสหายกันเช่นเดิม”

“ไม่ ไม่ ข้าไม่ยอม”

ลู่เสียนปัดมือองค์ชายออก ก่อนจะยืนขึ้น

“ข้ารู้สึกไม่ดี อาจจะเพราะดื่มมากเกินไป ข้าขอตัว”

พูดจบลู่เสียนก่อนเดินออกไป แต่ยังได้ยินเสียงตะโกนขององค์ชายดังตามหลังมา

“หยกขาว ไม่มีผู้ใดเลือกได้หรอก แล้วเหตุใดข้าต้องเลือก ใต้หล้าหรือเจ้า ข้าก็จะเอาทั้งหมด” !!!

วันต่อมา

ณ.ค่ายทหาร

ลู่เสียนนั่งรถม้ามา เพราะมีลี่อินมาด้วยจึงเดินทางด้วยม้าเช่นเดิมไม่ได้ การนั่งรถม้าทำให้การเดินทางช้ากว่าเดิม กว่าจะถึงค่ายทหารก็เกือบเย็น รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าไปในค่ายทหาร โดยมีองค์ชายขี่ม้าอยู่ด้านหน้า

“พี่หญิง เราต้องอยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ”

“มาพักชั่วคราว สามีข้ากำลังนำขบวนมาเพื่อนำเจ้าไปวังหลวง ไม่ต้องกลัวข้าก็จะไปเช่นกัน”

“สามี” ??

ลี่อินกำมือแน่น แต่ใบหน้ายังแสร้งยิ้มออกมา มันคือผู้ใด เดิมทีคิดว่าคนโง่ด้านหน้าคือคนที่พี่หญิงรักเสียอีก

“เหตุใดเจ้าถึงมาเร็วเช่นนี้”

เสียงพูดคุยด้านนอกเรียกความสนใจของลู่เสียน นางจึงลงจากรถม้าและมองสำรวจรอบ ๆ พบคนกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกับองค์ชายใหญ่

“ลู่เสียน” ??

เสียงจากด้านหลังทำให้ลู่เสียนหันไปสนใจ เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

“พี่ใหญ่”

ลู่เสียนเข้าไปโอบกอดคนตรงหน้าทันที

“ลู่เสียนเหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่ แล้วท่านพ่อรู้หรือไม่”

“พี่ใหญ่ ท่านรู้หรือไม่ว่าอยู่ที่นี่ข้าลำบากเพียงใด ข้ามาตามหาท่านแล้วท่านหายไปไหน ทิ้งให้ข้าอยู่กับคนใจร้ายเช่นองค์ชายได้อย่างไร ท่านรู้หรือไม่ข้าโดนขู่จะตัดหัวไปกี่ครั้ง”

ลู่เสียนปล่อยโฮออกมา ทำท่าเหมือนเด็กที่ฟ้องผู้ใหญ่ ลู่จื้อยิ้มออกมาก่อนจะลูบหัวให้น้องสาวของเขาเบา ๆ เห็นทีท่านหมอหญิงที่อาฟงพูดถึงคงเป็นน้องสาวเขาเป็นแน่ แล้วลำบากอะไรกัน นางออกจะอวบขึ้นต่างจากตอนที่เขาเจอที่เมืองหลวงยิ่งนัก

องค์ชายใหญ่ที่กำลังพูดคุยกับแม่ทัพจางและองค์ชายหกก็ต้องชะงัก เมื่อหันไปเห็นลู่เสียนที่กำลังโอบกอดกับลู่จื้อ เขากำหมัดแน่น เจ้านั่นก็แค่โชคดีที่ไม่ต้องเลือก หากเป็นผู้อื่นมาเลือกแทนเขาก็ย่อมเลือกไม่ได้

“ข้าได้ยินว่าขบวนเจ้าสาวโดนปล้นแล้วองค์หญิงหายตัวไป”

“เช่นนั้นกระหม่อมจะรีบออกตามหา”

แม่ทัพจางเอ่ยขึ้น องค์ชายใหญ่หันไปมองลี่อินที่ตอนนี้ยืนกำมือแน่น มองไปทางลู่จื้อ เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดสายตาที่มอง ช่างเหมือนกับที่มองเขาเมื่อเช้า สายตาที่พร้อมจะฆ่า แต่ครั้งนี้กับเต็มไปด้วยความอิจฉา หรือว่านาง..

“องค์หญิงลี่อิน ยืนอยู่โน่นไง ข้าบังเอิญเก็บนางได้โดยบังเอิญ”

องค์ชายหกและแม่ทัพจางหันไปมองทันที พบหญิงชุดชมพูยืนอยู่  แม่ทัพจางพลางคิดผู้หญิงชุดขาวที่พูดคุยอยู่กับลู่จื้อนั้นช่างคุ้นตายิ่งนัก แต่องค์ชายหกกลับเดินไปหานางทันที เขาจำได้ จำได้ดี นางคือลู่เสียน...

สวบ!!!

“จับได้แล้ว”

องค์ชายหกเข้ากอดลู่เสียนแน่น ใช่แล้วเป็นนาง เขาจำกลิ่นดอกบัวของนางได้ อยากจับนางไว้ให้แน่นไม่ให้หนีจากเขาไปไหนได้อีก...

“ท่านพี่หก....”

ลู่เสียนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา นางจำได้ทั้งน้ำเสียงและกลิ่นถุงหอมของเขา เขาคือองค์ชายหกสามีของนาง ลู่เสียนยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“ท่านพี่หก ปล่อยให้ข้าดูหน้าท่านพี่หน่อย”

“ไม่หากพี่ปล่อยเจ้าก็จะหนีพี่ไปอีก น้องหญิง..พี่หาเจ้าเจอแล้ว....น้องหญิงของข้า....”

พรึบ!!!

สิ้นเสียงองค์ชายหกก็ทรุดลงทันที โชคดีที่ลู่จื้อได้สติแล้วพยุงตัวองค์ชายหกไว้ทัน องค์ชายถูกพาไปรักษาในกระโจม ด้วยความวุ่นวาย ส่วนลู่เสียนเองก็ตรวจอาการทันทีที่จับชีพจรก็ขมวดคิ้วทันที เขาไม่ได้นอนมานานแค่ไหนกัน เหตุใดชีพจรสับสนเช่นนี้ ลู่เสียนดึงปิ่นออกมาก่อนจะปักลงบนนิ้ว นางหยดเลือดเข้าไปในปากขององค์ชายหก

“เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดเจ้าหกเมื่อเห็นเจ้าจึงทำเช่นนั้น”

องค์ชายใหญ่พูดขึ้น หลังจากไม่ให้ผู้ใดเข้ามานอกจากเขา เขาต้องการถามนางให้รู้เรื่อง ลู่เสียนใช้ผ้าซับเหงื่อตามใบหน้าให้องค์ชายหก

“ข้าย่อมเป็นภรรยาของเขา”

“ได้อย่างไรไหนว่าเจ้าเป็นภรรยาลู่จื้อ แล้วไหนจะเจ้าหกที่หลงใหลในสตรี.....สตรีผู้นั้น.....เป็นเจ้า...”

“เพคะ หม่อมฉันคือสตรีเจ้าแผนการที่พระองค์รังเกียจ”

“แล้วเหตุใดจึงมาหลอกเรา!!!”

ลู่เสียนถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปตรงหน้าขององค์ชาย

“ข้าจะบอกได้อย่างไรว่าเป็นบุตรสาวแม่ทัพจางในเมื่อตอนนั้นข้ายังไม่รู้ความสัมพันธ์ของเจ้ากับท่านพ่อของข้า ข้าย่อมต้องระวังตัว และจะให้ท่านพาข้าไปพบท่านพ่อและพี่ใหญ่มีเพียงวิธีนี้ หม่อมฉันยอมรับว่าเป็นวิธีที่ผิด”

“เช่นนั้นเจ้าก็คือบุตรสาวแม่ทัพจาง เจ้าและน้องหก....”

“เพคะ องค์ชายสอง องค์ชายสาม องค์ชายสี่ องค์ชายห้า องค์ชายหก หรือแม้กระทั่งองค์ชายเจ็ด หม่อมฉันจะแต่งของจวนตระกูลจาง แต่พระองค์ทรงวางใจเถิดเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่หวังอยากจะใช้ชีวิตที่สงบสุขกับสามี ไม่คิดแย่งชิงบัลลังก์”

“เหตุใดต้องเป็นพวกมัน....”

“เพราะพวกเขายอมสละอำนาจเพื่อหม่อมฉันไงเพคะ นั่นคือสิ่งที่พระองค์ให้หม่อมฉันไม่ได้ ไม่ว่าใต้หล้าหรือหม่อมฉัน ย่อมเลือกได้เพียงอย่างเดียว”

“ข้า.....”

องค์ชายทำสีหน้าสับสนเดิมทีเขาคิดเพียงว่าไม่มีใครเข้าใจความรู้สึก แต่พอรู้ว่าน้องของเขายอมทิ้งบัลลังก์เพื่อนาง มันทำให้รู้ว่าเขาทำเช่นน้องของเขาไม่ได้ ลู่เสียนที่รู้ความคิดของเขาก็เพียงยิ้มออกมา นางกุมมือองค์ชายแน่น

“ครองบัลลังก์ตามที่พระองค์ต้องการเถิดเพคะ ระหว่างเรายังเป็นสหายกันได้นะเพคะ”

“เจ้าละโมบอีกหน่อยไม่ได้หรือหยกขาว ละโมบในตำแหน่งฮองเฮาได้หรือไม่”

องค์ชายใหญ่ดึงลู่เสียนเข้ามาสวมกอด แม้เขาจะรักนางเพียงใดแต่ก็ไม่อาจทิ้งทุกอย่างเพื่อนางได้.... ลู่เสียนเพียงกอดตอบเบา ๆ นางเองก็เสียใจที่ตอบรับความรู้สึกของเขาไม่ได้ เวลาผ่านไปเนิ่นนานที่ทั้งสองโอบกอดกันไม่มีคำพูดใด ๆ ออกจากปาก มีเพียงความรู้สึกชื้นที่ไหล่ของลู่เสียน

“นี่เจ้า..ร้องไห้หรอ”

“.......”

ไม่มีเสียงตอบออกมาใด ๆ ลู่เสียนที่สงสัย จึงผละออกจากองค์ชาย ก่อนจะจับใบหน้าเขาให้หันตรงมาที่นาง พบว่าในตาเขาแดงเถือก และมีน้ำใส ๆ ไหลอาบทั้งสองแก้ม

“เจ้าดูแลน้องหกเถิด ข้าขอตัวก่อน....”

พูดจบองค์ชายก็เดินออกไปนอกกระโจม ลู่เสียนถอนหายใจอย่างโล่งอก แบบนี้คือจบด้วยความเข้าใจใช่หรือไม่

“ในเมื่อฉากน้ำตาเมื่อครู่จบแล้ว น้องหญิงควรอธิบายกับสามีหกคนนี้หรือไม่ ว่าเหตุใดพี่ใหญ่ที่รบสิบสนาม ชนะสิบสนาม แม้เจ็บใกล้ตายก็ไม่เคยมีน้ำตา เหตุใดมาโอบกอดเจ้าแล้วร้องไห้เช่นเด็กแบบนี้.......ระหว่างเจ้าอยู่ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่....”