บทที่ 38 ไม่เป็นที่รักของพ่อตา

แม่ทัพจางมองบุรุษทั้งหกที่ตอนนี้คารวะน้ำชาตรงหน้าเขา เขาปรายตามองบุรุษสาวที่ตอนนี้นั่งยิ้มจาง ๆ ให้เขาเดิมที เป็นกฎของตระกูลจาง หากผู้ใดจะแต่งเข้าจวนจะต้องยกน้ำชามาคารวะผู้นำตระกูลเพื่อเป็นการเคารพและเป็นการได้รับการยอมรับ ก่อนผู้นำตระกูลจะมอบหยกให้ เช่นนั้นจะถือว่าเสร็จพิธี

“ท่านพ่อ...”

แม่ทัพจางมองลู่เสียนก่อนจะฝืนยิ้มออกมา เขารับน้ำชามาจิบทีละถ้วยพอเป็นพิธี ให้ตายสิข้าต้องฝากบุตรสาวให้พวกไม่ได้เรื่องเช่นนี้หรือ

“ส่วนหยกข้าจะให้พวกท่านหลังจากแต่งเข้าตระกูลแล้ว”

“ท่านพ่อตา...”

“รอให้แต่งเข้ามาค่อยเรียกข้าเช่นนั้น ในเมื่อพิธีก็เสร็จแล้ว ข้าขอเชิญพวกท่านกลับไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องจัดการ พูดคุยกันในครอบครัว”

เหล่าองค์ชายมองลู่เสียนอย่างอาลัยอาวรณ์แต่ก็ต้องจำใจเดินออกไป

“ลู่เสียน ลูกคิดดีแล้วใช่ไหมที่จะแต่งเจ้าพวกนั้นเข้าจวน พ่อไม่ได้ว่าหากเจ้าจะมีสามีหกคน แต่เจ้าพวกนี้มันพึ่งได้จริง ๆ งั้นหรอ ลูกลองคิดอีกที ดีหรือไม่”

“อันที่จริง....เจ็ดคนเจ้าค่ะ..”

“นี่เจ้าจะแต่งองค์ชายใหญ่ด้วย” ???

“ไม่ใช่เจ้าค่ะท่านพี่ จริง ๆ ข้าเกิดตกหลุมรักชายผู้หนึ่งและตั้งใจจะแต่งเขาเป็นสามีเอก แต่ในยามนี้เขาป่วยหนักเลยทำให้ข้าพามาพบท่านพ่อกับท่านพี่ไม่ได้”

“แล้วองค์ชาย....”

“พวกเขารู้เรื่องนี้เจ้าค่ะ และพวกเขาก็ยินยอม”

“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้า หวังว่าเจ้าลูกเขยคนนั้นจะเป็นที่พึ่งพาให้เจ้าได้”

“เขาคือคนที่ลูกมักพึ่งพา....”

“จริงสิท่านพ่อ ข้าได้ข่าวมาว่าฝ่าบาทจะสละบัลลังก์หรือ”

แม่ทัพจางที่ได้ยินคำถามก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา นี่เป็นเรื่องที่ขุนนางต่างคัดค้าน เหตุเพราะยังไม่ได้มีการแต่งตั้งองค์รัชทายาท แต่พวกเขาย่อมรู้ดี ว่าตำแหน่งนี้จะตกเป็นขององค์ชายคนใด

“อีกไม่กี่วันจะมีราชโองการประกาศออกมา”

“เหตุใดพระองค์ถึงสละบัลลังก์ ในเมื่อยังทรงแข็งแรง”

“เจ้าคิดว่าจิ้งจอกนั้นไม่กลัวตายงั้นหรือ ลู่จื้อเจ้าก็รู้องค์ชายใหญ่เป็นคนเช่นไร....”

“ลูกว่าองค์ชายไม่น่าจะทำเช่นนั้น”

“ไม่หรอกลู่เสียน เจ้ายังไม่รู้จักองค์ชายดีพอ”

ลู่เสียนเพียงนั่งนิ่ง นางนึกถึงคนที่นางเคยอยู่ด้วยแม้เขาจะดูใจร้าย แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่จะทำร้ายนาง เป็นไปได้จริง ๆ งั้นหรือ

“อีกเรื่องที่เจ้าควรรู้ ลี่อินเด็กสาวที่ตามเจ้าที่ค่ายนางกำลังจะได้เป็นฮองเฮา”

“เจ้าคะ” ???

“พ่อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เท่าที่พ่อรู้มาระหว่างที่เดินทางจากชายแดนมาเมืองหลวง องค์ชายใหญ่ก็เริ่มสนิทสนมกับลี่อิน จนเกิดความรักในใจ จึงทูลขอประทานสมรสแต่งนางเข้าตำหนักเป็นพระชายา แต่ที่น่าแปลกคือองค์ชายต้องการแต่งนางเข้าตำหนักเงียบ ๆ ”

ลู่เสียนขมวดคิ้วเป็นปม จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร ระหว่างเดินทางมาเมืองหลวงลี่อินแทบจะตัวติดกับนางตลอดและ ไม่มีสักครั้งที่จะเห็นนางอยู่กับองค์ชายใหญ่ เป็นไปได้จริง ๆ หรือที่ทั้งสองจะรักกัน....

วังหลวง ตำหนักองค์ชายใหญ่

ลี่อินนั่งมองภาพวาดที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา นางพอใจยิ่งกับภาพวาดของลู่เสียนที่นางบรรจงวาดขึ้นมาอย่างตั้งใจ

“เจ้าว่าพี่หญิงของข้างามหรือไม่”

นักฆ่าหญิงของนางที่ปลอมตัวเป็นนางกำนัล มองไปที่ภาพวาดก่อนจะถอนหายใจออกมา เป็นนางอีกแล้ว

“องค์หญิงทรงลืมแล้วหรือไม่ว่าจุดประสงค์ของเราคืออะไร”

“เหอะ เจ้าคิดว่าข้าเลอะเลือน จนลืมความแค้นของเราหรือไง”

“ขออภัย ข้าเพียงคิดว่าองค์หญิงอาจจะโดนสตรีชั่วยั่วยวน อาจเสียการใหญ่ได้”

ลี่อินที่ได้ฟังก็ชะงัก นางม้วนภาพวาดอย่างเบามือ ก่อนจะเดินนำไปเก็บที่ช่องลับทันที ลี่อินเดินไปจับมือของนางกำนัลมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหยิบมือสั้นขึ้นมา

“อะ...อะ...องค์หญิง โปรดอภัยให้ข้าด้วย”

ปัก!!!

“พี่หญิงเป็นคนที่เจ้าต้องเคารพและปกป้อง หาใช่คนที่เจ้าจะพูดจาเช่นนี้ต่อนางได้”

ลี่อินกระตุกยิ้มก่อนจะมองไปที่มือของสาวใช้ที่มีมีดสั้นปักอยู่กลางฝ่ามือ

“พระชายาของข้าโหดเหี้ยมเช่นนี้เอง”

เสียงจากด้านหลังพบองค์ชายยืนพิงประตูมองนางอยู่ ลี่อินตีหน้านิ่งไม่สนใจ เพราะเขาเองก็รู้อยู่แล้วว่านางเป็นเช่นไร

“เจ้ามาทำไม”

“ข้าแค่จะนำสิ่งที่เจ้าต้องการมาให้ น้ำตาสีฟ้าจากสายเลือดเทพธิดา”

องค์ชายพูดจบก็โยนขวดสีขาวที่มีน้ำสีฟ้าอยู่ด้านในให้นาง กว่าจะได้มาเขาต้องยอมทำตามข้อตกลงของเจ้าสามมากมาย ลี่อินมองน้ำสีฟ้าในขวด ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ

“ในเมื่อท่านทำตามคำพูดข้าก็จะทำตามคำพูดเช่นเดียวกัน”

ทั้งสองมองตากันนิ่ง ต่างรู้ว่าต่างฝ่ายต่างต้องการอะไร องค์ชายใหญ่ต้องการอำนาจจึงต้องให้ลี่อินเป็นฮองเฮา ส่วนลี่อินต้องการยาพิษเพื่อแก้แค้น ทั้งสองต่างมีผลประโยชน์ร่วมกัน.......

“อีกไม่นานจะถึงวันสละราชสมบัติ และข้าต้องขึ้นเป็นฮ่องเต้ ส่วนเจ้าต้องเป็นฮองเฮา”

“แล้วอย่างไร”

“เจ้ารู้หรือไม่ลี่อินสิ่งแรกที่พวกขุนนางโง่นั่นจะทำ คือบอกให้เรามีทายาท”