Masukหลังจากการพูดคุยของคิมหันต์และพริมาได้จบลง หญิงสาวก็สบายใจไม่น้อยเพียงแต่เธอก็ยังคงมีอาการงอนๆ อีกฝ่ายอยู่เหมือนเดิม“บ้าจริง....” คิมหันต์เอ่ยย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ของเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยได้โทรเข้ามาหาเขาอีกครั้ง“หมายความว่าไงคะ พี่คิมหันต์มีเบอร์พีวีด้าด้วยเหรอคะ” พริมามองใบหน้าของคิมหันต์อย่างไม่พอใจ พร้อมต้องการคำอธิบายจากชายหนุ่ม“น่าจะมีค้างไว้ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว แต่ถ้าพริมไม่โอเครพี่ไม่รับก็ได้นะคะ” คิมหันต์ยังคงเอ่ยเพื่อให้พริมาสบายใจ และเขาต้องการจะทำอย่างที่พูดจริงๆ เพราะเขาก็ไม่อยากจะรับสายของอีกฝ่าย“เอามานี่ค่ะ พริมรับเอง” พริมาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์จากมือของคิมหันต์ ก่อนนำมากดรับสายเอง“คิมหันต์ อยู่ไหน ถึงบ้านยังคะ คิดถึงจังค่ะ ” วีด้าเอ่ยถามอย่างต่อเนื่องเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรับสายแล้ว“นี่พริมค่ะ ไม่ใช่พี่คิมหันต์ พอดีพี่คิมหันต์ไม่วางรับ สาย พี่วีด้ามีอะไรหรือเปล่าคะ” พริมาเอ่ยพร้อมสายตาของเขายังคงมองที่คิมหันต์อย่างไม่ละสายตา“อ๋อ พี่แค่ถามเพราะเป็นห่วงคิมหันต์นะ”“ไม่ต้องเป็นห่วงพี่คิมหันต์หรอกค่ะ แฟนพริม พริมดูแลเป็นอย่างดีค่ะ” พริมาเอ่ยออกมาอย่า
ผ่านมาเกือบ 4 ปีหลังจากที่คิมหันต์และพริมาได้ตกลงคบหาดูใจกันโดยที่ผู้ใหญ่ของทั้งสองได้รับรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี ทำให้ทั้งสองได้คบหากันอย่างเปิดเผย จวบจนตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบจะ 4 ปีแล้วซึ่งพริมาเรียนจบออกมา ตอนแรกก็ไม่ได้หางานประจำทำเพราะความตั้งใจเดิมจะเป็นนักเขียนอิสระพอมีรายได้ แต่กลายเป็นว่าเวลาของเธอว่างเกินไป ดังนั้นคิมหันต์จึงอยากให้เธอมาช่วงทำงานเป็นเลขาของคิมหันต์และตอนนี้ชายหนุ่มกลายป็นผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่มารับตำแหน่งแทนผู้เป็นพ่อ โดยที่คิมหันต์ยังคงรับหน้าที่เป็นเจ้าของแอคเขาขุนเขาซู่ซ่าให้กับพริมาเช่นเดิม“ตามคุณพริมาหาผมหน่อย” คิมหันต์เอ่ยบอกผู้ช่วยของเขาหลังจากออกมาจากห้องประชุมแล้วไม่พบเลขาอยู่ที่โต๊ะในห้องทำงานซึ่งอยู่ในห้องเดียวกันกับเขาจากนั้นชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะทำงานของเขาด้วยท่าทีเหนื่อยล้าเพราะงานที่มากมายจนคิมหันต์แทบจะไม่เหลือเวลาให้ได้พัก“พี่คิมหันต์ให้คนไปตามพริมามีอะไรหรือเปล่าคะ” พริมาเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของคิมหันต์พร้อมเอ่ยถามอย่างสงสัย“มาหาพี่หน่อยเร็ว” แม้ว่าพริมาจะสงสัยในการกระทำของชายหนุ่ม แต่เธอก็เลือกจะเดินเข้าไปหาอย่างไม่คิดจะถามอะไร
ช่วงเย็นของวันคิมหันต์มารับพริมาที่มหาวิทยาลัยเพื่อจะพาเธอกลับไปที่บ้านของตัวเองอย่างตามที่เขาได้บอกหญิงสาวเอาไว้ตอนเช้า“พี่คิมหันต์คะ พี่ไม่คิดจะให้พริมกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยหรือไงคะ” พริมาเอ่ยถามหลังจากนั่งรถมาได้สักพัก และคิมหันต์ไม่ได้พาเธอกกลับไปที่คอนโดอย่างที่เคยเป็น แต่กลับขับรถมุ่งหน้ามาที่บ้านของเธอ“ไม่จำเป็นครับ”คิมหันต์ใช้เวลาเพียงไม่นานกับการขับรถกลับมาที่บ้านของเขา และเมื่อมาถึงบ้านพริมาก็เริ่มประหม่ามากกว่าเดิม เพราะบ้านของคิมหันต์ใหญ่โต กว้างขวางและจนทำให้พริมาเริ่มทำตัวไม่ถูก“เป็นอะไรครับ ลงจากรถได้แล้ว” คิมหันต์ที่ลงมาจากรถและยังเห็นว่าพริมายังนั่งอยู่บนรถอยู่ก็ได้เปิดประตูฝั่งที่หญิงสาวนั่ง ก่อนเอ่ยถามอย่างสงสัย“พี่คิมหันต์พาพริมกลับตอนนี้เลยได้ไหมคะ” พริมาเอ่ยด้วยเสียงที่ติดความประหม่าอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งเธอยังมองไปยังผู้เป็นแม่ของคิมหันต์อย่างไม่วางตา“อะไรกันยังไม่ทันจะลงมาคุยกับพ่อแม่พี่เลยนะ จะกลับแล้วเหรอ” แม่ของคิมหันต์เดินเข้ามาหาเจ้าของร่างบางพร้อมเอ่ยถามออกมา“เอ่อคือว่า” พริมาไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตาของหญิงวัย 40 กว่าๆ เลยแม้แต่น้อย“ลงมาได้แล้วพ
คิมหันต์ให้เพื่อนๆ ของเขาช่วยจัดการเรื่องต่างๆ จนทำให้ตอนนี้ เขาได้กลายเป็นเจ้าของแอคเคาน์นักเขียนขุนเขาซู่ซ่าอย่างจำใจไปแล้ว“พี่คิมหันต์คะ วันนี้พริมมีเรียนนะคะ” พริมามองใบหน้าของคนที่พยายามซุกไซ้ลำคอของเธอในขณะที่เธอกำลังเช็กเรื่องกระแสของตัวเองอยู่“ครับพี่รู้แล้ว ว่าแต่ให้พี่ไปส่งไหมครับ” คิมหันต์เอ่ยถามอย่างสงสัยพร้อมมองใบหน้าของพริมาอย่างต้องการคำตอบ“ถ้าพี่คิมหันต์ว่างก็ไปส่งพริมได้นะคะ” พริมาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ทำให้อีกฝ่ายอดจะขโมยหอมแก้มเธอไม่ได้“พริมไปเตรียมตัวก่อนนะ จะได้ไม่เอาเรียนสาย” คิมหันต์เอ่ยขึ้นหลังจากโทรศัพท์ของเขาดังเพราะเพื่อนสนิทอย่างราเชนทร์“ได้ค่ะ”“ว่าไง” คิมหันต์รอพริมาเดินเข้าห้องน้ำไปก่อนเขาจึงได้กดรับโทรศัพท์ของเพื่อนตัวเอง“เรื่องที่มึงให้กูตามนะเว้ย เรื่องแรก กระเป๋าของน้องพริมตกตรงที่มึงเข้าไปหาน้อง แล้วไอ้มาร์คเอามาให้ใบเฟิร์น แต่ก่อนหน้ามันหยิบโทรศัพท์น้องพริมออกไป” ราเชนทร์เล่าให้คิมหันต์ได้ฟังในสิ่งที่เขาเพิ่งไปเจอมา“แล้วเรื่องแอคเคาร์เป็นมันใช่ไหม ที่ปล่อยออกไป” คิมหันต์เอ่ยถามในขณะที่กำลังกำโทรศัพท์แน่น อย่างต้องการระบายความโมโหภายในใจตอนนี้“ใช
เช้าวันต่อมาแสงของแดดยามเช้าที่สอดส่องเข้ามาภายในห้องพักของพริมาถูกระทบลงบนตัวของพริมา ทำให้เจ้าของร่างบางเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมา สายตาคู่สวยได้มองสำรวจไปทั่วทั้งห้องนอน เมื่อเธอได้ลุกขึ้นมานั่งลงบนเตียงแล้วนอน“ตื่นแล้วเหรอครับ จะทานอะไรก่อนไหม” คิมหันต์ได้เอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาภายในห้องนอนของพริมา“พริมยังไม่หิวค่ะ เอ่อ พี่คิมหันต์เห็นโทรศัพท์ของพริมไหมคะ” พริมาเอ่ยถามพร้อมมองใบหน้าของคิมหันต์“พี่ไม่เห็นครับ แล้วก็กระเป๋าน่าจะอยู่กับเพื่อนของพริม” คิมหันต์พูดก่อนเดินเข้ามาหาพริมา“มองหน้าหนูแบบนี้มีอะไรหรือเปล่าคะ” พริมาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะปกติคิมหันต์จะไม่มองใบหน้าของเธอแบบนี้“ดูนี่สิ” คิมหันต์ส่งโทรศัพท์ของเขาให้กับพริมา ทำให้พริมาหยิบโทรศัพท์ขอชายหนุ่มขึ้นมาดู และมันทำให้คนที่ได้เห็นต้องตกใจ เพราะมีคนปล่อยข่าวเกี่ยวกับแอคขุนศึกซู่ซ่าในบอร์ดมหาวิทยาลัย เริ่มมีลงโพสต์ในแอพพลิเคชั่น เรื่องการเปิดเผยตัวตนและการหลอกลวงตัวตนของเจ้าของแอคนี้สายตาคู่สวยได้จับจ้องมองที่หน้าจอโทรศัพท์เครื่องหรูของคิมหันต์ ก่อนเลื่อนดูข้อความมากมายที่แสดงความคิดเห็น“มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย” พริม
“พริมร้อนค่ะ พี่คิมหันต์ช่วยพริมหน่อย”พริมาและคิมหันต์ถอดเสื้อผ้าที่สวมใส่ออกจนหมดแล้ว พริมาลงจากเตียงนอนไปหยิบเครื่องป้องกันที่เธอมีเตรียมพร้อมเอาไว้มากพอสมควรมาสวมใส่ให้กับคิมหันต์ และเมื่อเธอทำทุกอย่างเสร็จ พริมาก็ยังคงมองที่คิมหันต์ด้วยสายตาที่ชายหนุ่มไม่อาจจะคิดได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ จนเธอขยับตัวเองคร่อมบนตัวของอีกฝ่าย“จะทำอะไร” คิมหันต์เอ่ยถามทั้งๆ ที่เขาคาดเดาได้ว่าคนตัวเล็กคิดจะทำอะไร แต่เขาก็ยังคงอยากได้คำตอบจากเธออยู่ดี“เดี๋ยวก็รู้ค่ะ” พริมมาขยับตัวเองเล็กน้อยจนตอนนี้ท่อนรักของคิมหันต์แนบชิดไปกับร่องสวาทของพริมาเธอพยายามถูไปมาราวกับต้องการปลุกอารมณ์ให้กับตัวเอง จนน้ำรักจากร่องสวาทไหลออกมามากพอสมควร พริมาโน้มใบหน้าของตัวเองลงไปจูบคนตัวโตซึ่งการจูบที่ของพริมาได้ถูกปลุกเร้าอารมณ์โดยคิมหันต์ พร้อมมือหนาของชายหนุ่มได้เอื้อมมาจับลงที่หน้าอกอวบคู่สวยของหญิงสาวก่อนเขาจะออกแรงในการบีบเคล้นอย่างเบามือการกระทำของคิมหันต์ทำให้อารมณ์ของพริมาที่มีอยู่แล้วได้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม จนตอนนี้เธอนั้นแทบจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้“พริมไม่ไหวแล้วพี่คิมหันต์ พริมขอนะคะ” พริมเอ







![[Engineering] รุ่นพี่เย็นชากับรุ่นน้องหน้าใส](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)