ตอนที่ 1

#สามวันต่อมา

@สนามบินนาริตะ ประเทศญี่ปุ่น

          “อะไรนะคะ!! ที่นั่งคนละที่กันเหรอมันเป็นไปได้ยังไง ฉันจองตั๋วพร้อมกันและชำระเงินไปแล้ว ขอรบกวนทางคุณเจ้าหน้าที่ช่วยเช็กให้หน่อยได้ไหมคะ”

          ของขวัญเอ่ยถามออกมาด้วยความตกใจ หลังจากที่เธอและขนมผิงมายืนเช็กอินอยู่หน้าเคาน์เตอร์แล้วพนักงานแจ้งว่าตั๋วของเธอที่จองมาอยู่คนละที่กัน

          “ทางเราเช็กให้แล้วค่ะที่นั่งอยู่คนละที่จริงๆ ค่ะคุณลูกค้า”

          ขนมผิงเหลือบสายตามองไปทางพี่ของขวัญแวบหนึ่งก่อนจะหันไปสอบถามพี่พนักงานสาวตรงหน้าออกมาเบาๆ

          “แล้วทางสายการบิน พอจะมีตั๋วที่นั่งที่ติดกันไหมคะหรือว่าที่นั่งใกล้ๆ ก็ได้ค่ะขอรบกวนช่วยเช็กให้อีกทีได้ไหมคะ”

          “วันนี้ไฟลท์บินของเราที่จะบินไปประเทศไทยเต็มหมด ทุกเที่ยวบินแล้วค่ะ จะมีไฟลท์บินอีกทีก็เป็นวันพรุ่งนี้ช่วงเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาเป็นต้นไป”

          “ตายแล้ว…. พี่จะบ้าบอกับตัวเองมากทำไมถึงได้จองที่นั่งไฟลท์บินคนละที่กับน้องตัวเองแบบนี้” ของขวัญเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกหงุดหงิดตัวเองก่อนที่เสียงของขนมผิงจะเอ่ยดังขึ้นมาเบาๆ

          “พวกเราไปไฟลท์บินนี้ก็ได้ค่ะพี่ขวัญ เราจะได้กลับถึงไทยตามแพลนเดิมของเราด้วย”

          “เอาอย่างงั้นก็ได้”

          เมื่อได้ยินพี่ขวัญพยักหน้ารับตอบตกลงเธอก็รีบหันไปเอ่ยกับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์เช็กอินในทันที

          “ขอโทษนะคะ พวกฉันขอเช็กอินเลยค่ะ”

          หลังจากที่ขนมผิงและของขวัญเช็กอินเสร็จเรียบร้อยก็รีบเดินเข้ามาภายในเล้าน์ของสนามบิน เพื่อหาอะไรทานในระหว่างรอขึ้นเครื่อง โดยที่ของขวัญก็ยังคงเอ่ยพึมพำเรื่องตั๋วเครื่องบินที่จองผิดออกมาอย่างคนคาใจ

          “พี่หงุดหงิดจังเลยยัยผิงและพี่ก็สงสัยมากจริงๆว่าพี่จองตั๋วผิดได้ยังไง”

          “ผิงว่าอาจจะเป็นเพราะตัวอักษรที่น่าจะคล้ายกันและพี่ขวัญก็อาจจะตาลายตอนที่กดจองไปก็ได้”

          “ถ้างั้นเดี๋ยวตอนลงจากเครื่อง ผิงมายืนรอพี่อยู่ตรงประตูทางออกนะแล้วเดี๋ยวเราค่อยเข้าไปด้านในสนามบินที่ไทยพร้อมกัน”

          “ได้ค่ะ พี่ขวัญก็เลิกอารมณ์เสียได้แล้วนะคะ เดี๋ยวไม่สวยผิงไม่รู้ด้วยนะ” เด็กสาวพูดขึ้นอย่างหยอกเย้าจนเรียกรอยยิ้มกว้างของพี่สาวออกมาได้เป็นอย่างดี

          “พี่เข้าใจแล้วและแกก็ต้องทานข้าวให้มันเยอะๆ ด้วยนะรู้ไหม ดูสิตัวผอมมากเกินไปแบบนี้จะมีหนุ่มๆที่ไหนจะกล้าเข้ามาจีบแกล่ะ”

          “เดี๋ยวผิงจะกินให้พุงกางไปเลยแล้วพอถึงไทยก็จะหาแฟนหล่อๆ สักสี่ห้าคนเอาแบบสับรางยิ่งกว่านายท่ารถไฟไปเลยดีไหมคะ”

          ขนมผิง เอ่ยขึ้นอย่างกระเซ้าเย้าแหย่ จนเรียกเสียงหัวเราะจากพี่ของขวัญออกมาแทบจะทันที ก่อนพวกเธอทั้งสองคนจะเริ่มทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนที่นั่งโต๊ะอยู่ใกล้ๆกันกับพวกเธอกำลังแสดงท่าทีฟึดฟัดออกมาด้วยความไม่พอใจ

          “ฮึ...แก่แดดขึ้นเยอะเลยนะตัวเล็ก”

          เมื่อเวลาผ่านไปเสียงประกาศแจ้งเตือนขึ้นเครื่องไฟล์ทบินกลับไทยก็ดังขึ้น ทำให้ขนมผิงและของขวัญต่างก็รีบเดินไปต่อคิวเพื่อขึ้นเครื่องก่อนที่จะแยกกันเดินไปหาที่นั่งของตัวเองที่จองไว้ในทันที       หญิงสาวหอบหิ้วกระเป๋าใบเล็กเดินมาตามทางเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงที่นั่งของตัวเอง ก่อนจะพบว่ามีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่เบาะข้างกัน แต่ในจังหวะนั้นสายตาของเธอก็ดันไปสะดุดกับผู้ชายอีกคนที่มีรอยสักเต็มแขน ใส่แว่นตา ใส่หมวกและใส่แมสปิดบังใบหน้า กำลังนั่งอยู่ด้านหลังถัดจากที่นั่งของเธอ

          และด้วยท่าทางที่ดูมีออร่าบางอย่างจนทำให้ขนมผิง แอบเผลอจ้องมองเขาเพราะคิดว่าเขาน่าจะเป็นดาราหรือศิลปินที่มานั่งเครื่องหรือเปล่า ก่อนที่ชายคนนั้นจะเงยหน้าขึ้นมาสบตามองกับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา แต่มันก็ทำให้เธอถึงกับนิ่งชะงักไปเล็กน้อย เพราะแววตาของชายคนนั้นกลับดูคุ้นเคยคล้ายกับใครบางคนจนหัวใจกระตุกวูบขึ้นมา

          “เขาจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกันเลิกเพ้อเจ้อได้แล้วยัยผิง”

          เธอพูดพึมพำขึ้นมาเบาๆ และรีบตั้งสติไล่ความคิดบ้าๆ ของตัวเองออกไปจากหัว และเอื้อมมือเปิดช่องเก็บสัมภาระข้างบนเพื่อเก็บกระเป๋า แต่ด้วยความที่ตัวเตี้ยมากเกินไปจึงทำให้ยกกระเป๋าใส่เข้าไปในช่องอย่างทุลักทุเล ก่อนจะได้ยินเสียงของผู้ชายที่นั่งอยู่เอ่ยดังขึ้นมาเบาๆ

          “เดี๋ยวผมช่วยนะครับ” วายุ หนุ่มหล่อสไตล์อุปป้าเกาหลีเอ่ยบอกพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมือมารับกระเป๋าจากมือหญิงสาวยกเก็บเข้าในช่องสัมภาระอย่างง่ายดาย

          “ขอบคุณมากนะคะ” ขนมผิงส่งยิ้มหวานให้กับพี่ผู้ชายตรงหน้าอย่างนึกขอบคุณและเดินเข้าไปหย่อนตัวนั่งลงยังที่นั่งชิดริมหน้าต่างของตัวเอง ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มละมุนของพี่ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดถามออกมาอีกครั้ง

          “เป็นคนไทยเหรอครับ”

          “ใช่ค่ะ และก็ขอบคุณพี่อีกครั้งนะคะ ที่ช่วยเก็บกระเป๋าให้”

          “ด้วยความยินดีครับ พี่ชื่อวายุนะ แล้วน้องชื่ออะไรเหรอ” วายุรีบพูดแนะนำตัวเองทันทีพลางแอบสำรวจใบหน้าหวานที่น่ารักมากจนเขาอยากจะทำความรู้จักกับเธอ

          “อ๋อ...หนูชื่อขนมผิงยินดีที่ได้รู้จักนะคะ อ๊ะ....”

          ปึก!!...

          ขนมผิง พูดตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับพี่วายุ แต่ทว่ากลับถูกแรงกระแทกบางอย่างจากที่นั่งจนทำให้เธอรีบหันขวับไปมองยังด้านหลังแทบจะทันที

          “ซอรี่...”

          น้ำเสียงเข้มดุของผู้ชายคนที่ใส่หมวกพูดดังขึ้นมาพร้อมกับก้มโค้งใบหน้าลงเล็กน้อยราวกับขอโทษ เธอจึงรีบหันหน้ากลับมายังที่นั่งของตัวเองอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร ก่อนที่จะได้ยินเสียงของพี่วายุเอ่ยถามดังขึ้นมาอีกครั้ง

          “น้องขนมผิงมาเที่ยวที่ญี่ปุ่นเหรอครับ”

          “หนูมาเรียนแลกเปลี่ยนที่นี่ แต่ตอนนี้กำลังจะย้ายกลับไปเรียนต่อที่ไทยแล้วค่ะ”

          “แล้วตั้งใจจะเข้าเรียนที่ไหนล่ะ”

          “หนูลงสอบ.... อ๊ะ” หญิงสาวที่ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคก็ถูกแรงกระแทกจากทางด้านหลังเบาะที่นั่งอีกครั้งพร้อมกับเสียงเข้มดุที่เอ่ยดังออกมาเช่นกัน

          …ปึก!!...

          “แอมซอรี่...”

          “...” เธอหันขวับไปสบตามองผู้ชายคนนั้นอย่างครุ่นคิดและแอบรู้สึกแปลกใจกับท่าทีและสายตาที่ดูคุกคามแปลกๆจากเขา แต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้เพราะไม่อยากมีปัญหากับใครและต้องอยู่บนเครื่องนี้อีกหลายชั่วโมง

          “ไม่เป็นไรค่ะ” ขนมผิงตัดสินใจพูดตอบออกไปเบาๆพร้อมกับเสียงของกัปตันบนเครื่องก็ประกาศดังขึ้นจึงทำให้เธอหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับพี่วายุอีกครั้ง และก้มสำรวจตรวจเช็กสภาพความเรียบร้อยของที่นั่งรวมทั้งสิ่งอำนวยความสะดวกของตัวเองอย่างไม่พูดอะไรกับพี่วายุอีกเลย