ตอนที่ 2

@สนามบินสุวรรณภูมิ

          “ผิงเดินมาแลกเงินและจะยืนรอพี่ขวัญอยู่ตรงแถวประตูทางออกที่สามนะคะ พี่ขวัญออกจากห้องน้ำมาแล้วเลี้ยวซ้ายจะเห็นผิงเลย”

          (โอเคจ้ะ เดี๋ยวพี่เดินตามออกไปนะ)

          “...” ขนมผิง กดวางสายพี่สาวของเธอด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายพร้อมกับกวาดสายตามองไปยังรอบๆ สนามบินด้วยความตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะนี่ถือว่าเป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เธอเดินทางกลับมาที่ประเทศไทยอีกครั้ง ก่อนที่สายตาจะมาหยุดอยู่ตรงผู้ชายท่าทางแบดบอยคนหนึ่งกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ทางด้านนอกประตูทางออก และเธอก็จำได้ดีว่าเขาคือ คนเดียวกันกับคนที่นั่งบนเครื่องบินถัดจากเธอ และด้วยความสูงและท่าทางที่ดูมีออร่าบางอย่างทำให้หญิงสาวเผลอแอบคิดถึงใครบางคนขึ้นมาจนแอบยืนจ้องมองเขาอย่างไม่รู้ตัว

          “เลิกคิดถึงผู้ชายคนนั้นได้แล้ว ยัยขนมผิง”

          เธอพึมพำออกมาเบาๆแต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง จู่ๆผู้ชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นและหันมาสบตามองกับเธอด้วยแววตาเย็นชา จนทำให้ขนมผิงรีบหมุนตัวเพื่อจะเดินกลับเข้าไปยังด้านในสนามบินเพราะอยากจะหนีไปให้ไกลจากเขาอย่างบอกไม่ถูก แต่ด้วยความร้อนรนจนทำให้เผลอชนกับใครบางคนที่เดินสวนมาเข้าอย่างแรง

          ...ปึก!!....

          “ว้ายขอโทษค่ะ หนูไม่ทันได้มอง” ขนมผิง เอ่ยขึ้นออกมาพร้อมกับรีบยกมือไหว้ขอโทษโดยไม่ทันได้มองหน้าว่าเป็นใคร ก่อนที่จะได้ยินเสียงทุ้มละมุนที่คุ้นหูพูดดังขึ้นมาเบาๆ

          “เราเจอกันอีกแล้วนะครับ น้องขนมผิง” วายุเอ่ยขึ้นมาด้วยความดีใจ เพราะหลังจากที่ลงจากเครื่องมา ตัวของเขาเองก็ยังรู้สึกเสียดายไม่หาย ที่เขาไม่มีความกล้าพอจะขอเบอร์สาวน้อยที่เขาแสนถูกใจไว้ แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้มาเจอกับเธออีกครั้ง

          “พี่วายุ” หญิงสาว เงยหน้าขึ้นมาก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นพี่วายุที่นั่งข้างกันบนเครื่องกำลังยืนส่งยิ้มบางๆมาให้

          “น้องขนมผิงมายืนรอรถอยู่เหรอ พอดีพี่ให้รถที่บ้านมารับน่ะน้องอยากให้พี่แวะไปส่งไหมครับ” วายุเอ่ยถามออกมาอีกครั้งด้วยรอยยิ้มอย่างสุภาพ

          “ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีรถที่บ้านมารอรับเหมือนกัน แต่พอดีหนูรอพี่สาวหนูเข้าห้องน้ำอยู่น่ะค่ะ”

          “อย่างนี้นี่เอง...คือถ้าน้องขนมผิงไม่รังเกียจอะไร พี่อยากจะขอเบอร์โทรหรือคอนแทกต์ของน้องได้ไหมครับ” วายุ พยักหน้ารับอย่างรับรู้ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นพลางรีบล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อขอเบอร์ขนมผิงในทันที

          “คือว่าหนู...” เด็กสาวถึงกับอ้ำอึ้งและพูดอะไรไม่ออกเพราะไม่คิดว่าพี่วายุจะพูดขอเบอร์กันอย่างกะทันหันแบบนี้ และในระหว่างที่ตัดสินใจเอื้อมมือจะไปรับโทรศัพท์จากพี่เขา จู่ๆ ข้อมือของเธอก็ถูกมือหนาของใครบางคนจับกระชากอย่างแรงจนตัวเซไปชนเข้ากับแผงอกแกร่ง ก่อนจะได้กลิ่นบุหรี่จางๆที่แสนคุ้นเคยจึงทำให้เธอรีบเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องตกใจแทบจะทันทีเมื่อเห็นว่าเขาเป็นใคร

          “พี่พระราม...”

          “พอโตแล้วเสน่ห์แรงจริงๆนะ มาไทยไม่ถึงชั่วโมงก็มีคนมาขอเบอร์ซะแล้วขนมผิง” พระรามเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มลงมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาแฝงไปด้วยความหึงหวง

          “พี่พระราม ปล่อยหนูนะ!!” หญิงสาวเอ่ยเรียกชื่อของพี่เขาออกมาเสียงสั่น พลางสำรวจมองชุดของเขาที่สวมใส่ก็แอบตกใจเป็นอย่างมากเพราะไม่คิดว่าผู้ชายที่เจอบนเครื่องบินคนนั้นจะเป็นพี่พระรามจริงๆ ก่อนที่จะรีบสะบัดตัวดิ้นเพื่อหนีออกจากการจับกุมพร้อมกับเสียงของพี่วายุก็เอ่ยถามดังขึ้นมาเบาๆ

          “น้องขนมผิง รู้จักผู้ชายคนนี้หรือเปล่า”

          “อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกู!!” พระรามพูดตวาดเสียงดังลั่นจนผู้คนรอบข้างที่อยู่ใกล้ๆ ก็เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ

          ในขณะที่วายุเองก็ไม่ได้สนใจหรือมีท่าทีหวาดกลัวผู้ชายตรงหน้าแม้แต่น้อยเขากลับหันไปสบตามองขนมผิงแล้วพูดถามออกมาอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง

          “ขอแค่น้องขนมผิงบอกพี่มาคำเดียวว่าไม่รู้จักกับผู้ชายคนนี้พี่พร้อมจะช่วยน้องทันที”

          “กูบอกว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงของกู มึงหูตึงหรือไงวะ!!”

          พระรามเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อของผู้ชายตรงหน้าอย่างเอาเรื่องในทันที จนทำให้เขาเผลอปล่อยมือออกจากขนมผิงก่อนที่เธอจะรีบเข้ามาผลักอกของเขาอย่างแรง

          “หยุดนะ!!...พี่พระรามอย่าทำอะไรพี่เขานะ” ขนมผิง เอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้ตัวเองยืนบังพี่วายุไว้เพราะไม่อยากให้พี่วายุต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย

          “เธออย่ามาปกป้องผู้ชายคนอื่น ต่อหน้าพี่แบบนี้นะขนมผิง”

          “พี่วายุเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย พี่รามอย่ามาทำตัวเป็นนักเลงมาหาเรื่องกันแบบนี้เลยนะคะ”

          “พี่วายุ?....เธอสนิทกับคนแปลกหน้าได้เร็วดีเหมือนกันนะ” พระรามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

          “หนูจะสนิทกับใครมันก็เรื่องของหนูและพี่รามก็ไม่มีสิทธิ์มาทำกับหนูอย่างนี้ด้วย” ขนมผิง เอ่ยขึ้นพร้อมกับแสร้งส่งยิ้มหวานใส่พี่พระรามอย่างคนกวนประสาท โดยไม่สนใจสายตาที่ดูหงุดหงิดของพี่เขาที่มองมาสักนิด ก่อนที่จะรีบหันไปหาพี่วายุแล้วเอ่ยออกมาเบาๆ

          “ขอโทษด้วยนะคะพี่วายุ ที่ทำให้พี่ต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายอย่างนี้ ยังไงหนูขอตัวแยกกับพี่ตรงนี้เลยก็แล้วกัน”

          “น้องอยากให้พี่ไปส่งที่รถไหม” วายุยังคงเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับเหลือบมองไปทางผู้ชายที่ยืนอยู่ทางด้านหลังเล็กน้อย

          “ยังไงขอรบกวนพี่วายุด้วยนะคะรถที่บ้านหนูจอดรออยู่ทางฝั่งประตูหก”

          “รถพี่ก็จอดทางนั้นพอดีเลย เดี๋ยวพี่เดินไปส่งนะ” วายุพูดจบและกำลังจะเข็นรถที่ใส่กระเป๋าไปยังอีกทางพร้อมกันกับขนมผิง แต่ในจังหวะนั้นกลับถูกพระรามพุ่งเข้าใส่แล้วง้างหมัดต่อยลงที่ใบหน้าของเขาอย่างแรงจนเขาร่วงไปกองกับพื้นในทันที

          ....ผลัวะ!!....

          “คนของกู มึงไม่ต้องมาเสือก!!”

          “ว้าย!!...พี่วายุเจ็บมากไหมคะ” ขนมผิงที่เห็นเหตุการณ์ก็ถึงกับร้องออกมาเสียงหลง ก่อนจะรีบเข้าไปดูอาการของพี่วายุอย่างรวดเร็ว

          “พี่ไม่เป็นไร”

          “พี่รามเป็นบ้าไปแล้วเหรอ!! มาต่อยคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง”

          พระรามที่เห็นท่าทางปกป้องผู้ชายคนอื่นของขนมผิงเขาก็เริ่มรู้สึกควบคุมอารมณ์ความหึงหวงไว้ไม่อยู่ เขาขยับตัวเองเข้าไปใกล้และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก

          “ถ้าเธอยังไม่หยุดปกป้องมัน พี่จะให้คนของพี่กระทืบมันให้เธอดูดีไหม”

          “พี่ราม...พี่มันบ้าไปแล้ว” ขนมผิง พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาแทบจะทันที เพราะไม่คิดว่าการกลับมาที่ไทยในวันแรกจะต้องมาพบเจอผู้ชายสารเลวที่เคยทิ้งเธอไปอย่างไร้เยื่อใย จะเข้ามาหาเรื่องและทำตัวเป็นหมาหวงก้างแบบนี้

          “พี่บ้าก็เพราะเธอนั่นแหละขนมผิง แล้วตอนนี้ก็ไปกับพี่ได้แล้ว”

          “พี่พระราม!! พี่จะทำอะไรปล่อยหนูเดี๋ยวนี้นะ”เด็กสาวร้องโวยวายขึ้นมาแทบจะทันที เมื่อจู่ๆก็ถูกพี่พระรามจับตัวของเธออุ้มขึ้นและพาดลงบนบ่าแกร่งของพี่เขาอย่างรวดเร็ว

          “พี่ก็จะไปส่งเธอที่บ้านไงล่ะ”พระราม พูดจบก็รีบก้าวเดินตรงไปยังรถของเขาที่จอดอยู่อีกฝั่งโดยไม่สนใจสายตาของคนที่มองมาทางเขารวมทั้งเสียงร้องตะโกนโวยวายของขนมผิงสักนิดเดียว

          “ไอ้พี่ราม ไอ้คนบ้า!!!”