ตอนที่ 3

ด้านวายุที่ถูกพระรามต่อยจนร่วงไปกองกับพื้นเขาก็ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนก่อนที่บอดีการ์ดจำนวนหนึ่งและก้องภพ เลขาคนสนิทจะวิ่งกรูกันเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถามออกมาในทันที

          “คุณวายุ ต้องการให้ผมไปจัดการคนพวกนั้นไหมครับ”

          “ไม่ต้อง...ผู้ชายคนนั้นฉันจำได้ว่ามันเป็นใคร ถ้าพวกเราเอาตัวเข้าไปยุ่งด้วยเกรงว่ามันจะไม่ค่อยคุ้มกันสักเท่าไร” วายุพูดตอบพร้อมกับหันมองไปทางที่น้องขนมผิงถูกอุ้มไปอย่างคนใช้ความคิด          เมื่อนึกถึงใบหน้าเข้มดุและแววตาที่แสนเย็นชาคู่นั้น เขาก็พอจะจำได้รางๆว่าคนที่ต่อยเขาชื่อพระราม เป็นลูกชายของคุณอาพสิทธิ์ เพื่อนของคุณพ่อ ตระกูลมาเฟียที่มีอิทธิพลมากที่สุดในตอนนี้และถ้าเขาจำไม่ผิดเหมือนว่า พระรามคนนี้ก็เพิ่งจะเข้ารับสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลเมื่อหลายปีก่อนอีกด้วย

          “แต่ว่าคุณวายุ...” ก้องภพที่กำลังจะพูดแย้งขึ้นก็ได้ยินเสียงของผู้เป็นนายเอ่ยแทรกดังออกมา

          “พวกเรารีบกลับกันเถอะ คุณปู่ของฉันรออยู่”

          “ได้ครับนาย” ก้องภพโค้งรับคำสั่งก่อนจะเดินตามผู้เป็นนายออกไปจากบริเวณนั้นเพื่อไปขึ้นรถที่จอดรออยู่อีกฝั่งในทันที

#ด้านขนมผิง

          หลังจากที่พระรามอุ้มขนมผิง มายังแถวบริเวณประตูทางออกที่เป็นลานจอดรถ พร้อมกับปล่อยเธอให้ยืนลงข้างรถยนต์คันหรู ก่อนที่เด็กสาวจะยกมือผลักเขาให้ออกห่าง แล้วยกมือตบลงบนใบหน้าของเขาอย่างแรงในทันที

          …เพียะ!!...

          “ไอ้คนเลว!!” ขนมผิง เอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องหน้าของพี่พระรามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธจัด

          “....” พระรามค่อยๆหันหน้ากลับมาสบตามองเด็กสาวตรงหน้าอย่างช้าๆโดยที่มุมปากของเขาก็มีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มขึ้นแล้วพูดออกมาเบาๆ

          “ฮึ...เดี๋ยวนี้เธอเปลี่ยนรสนิยมชอบความรุนแรงแบบตบจูบสินะ งั้นก็ดี.... พี่เองก็ชอบแนวนี้อยู่เหมือนกัน” เขาพูดบอกพร้อมกับส่งยิ้มร้ายให้กับขนมผิงอย่างรู้สึกชอบใจ

          “หนูเคยบอกพี่ไปแล้วไง ในวันที่เราเลิกกันว่าถ้าเจอหน้ากันที่ไหนก็ช่วยทำเป็นไม่รู้จักแล้วตอนนี้พี่รามกลับมายุ่งกับหนูอีกทำไมคะ”

          “ตอนนั้นพี่ปล่อยเธอไปและคิดว่ามันดีสำหรับชีวิตของเธอ แต่พี่กลับคิดผิด เพราะเป็นตัวของพี่เองต่างหาก ที่ไม่สามารถปล่อยมือเธอไปจากพี่ได้จริงๆ” พระราม เอ่ยพร้อมกับจ้องมองใบหน้าหวานของเด็กสาวด้วยแววตาวูบไหว

          “พี่รามพูดเรื่องบ้าอะไรหนูไม่เข้าใจ” ขนมผิง ที่ได้ยินคำพูดแปลกๆ ของพี่เขา ก็ถึงกับเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

          “ต่อไปเดี๋ยวเธอก็จะรู้เอง ในเมื่อตอนนี้ เธอกลับมาแล้วก็อย่าคิดที่จะหนีไปจากพี่อีก เพราะถึงเธอจะหนีไปที่ไหน พี่ก็จะตามหาเธอเจออยู่ดี” พระรามเอ่ยขึ้นพลางตวัดวงแขนโอบรอบเอวเล็กให้เข้ามาใกล้จนใบหน้าของเด็กสาวอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงคืบ ทำให้เขามองเห็นดวงตากลมโตที่ดูตื่นตระหนกจนเขาอดที่จะเผลอยิ้มขึ้นมาไม่ได้

          “ปล่อยหนูนะพี่ราม.... พี่มันเป็นคนเลวหนูเกลียดพี่!!”

          หญิงสาวพูดบอกพร้อมกับใช้มือทุบลงที่หน้าอกแกร่งของพี่เขา แต่ทว่าเขากลับไม่มีท่าทีจะสะดุ้งหรือแสดงสีหน้าว่าเจ็บปวดเลยสักนิดเดียว

          “เชิญเธอเกลียดพี่ได้ตามสบาย เกลียดให้ถึงกระดูกดำได้ยิ่งดี เพราะมันดูเหมือนว่าพี่ยังสำคัญกับเธอ”

          “พี่มันโรคจิต”

          “หึหึ...เธอด่าพี่อีกสิ ตอนนี้พี่แม่งโคตรรู้สึกดีชะมัด” พระรามถึงกับหัวเราะในลำคออย่างคนชอบใจ แม้ว่าแววตาที่เด็กสาวจ้องมองมาจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังแต่เขาก็กลับรู้สึกดีเป็นอย่างมาก

          “ไอ้โรคจิต!! อย่ามายุ่งกับหนูนะ ไม่งั้นหนูจะโทรแจ้งตำรวจให้มาจับพี่แน่” หญิงสาวพูดขู่เสียงสั่นพลางดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งของพี่เขา

          “งั้นก็โทรแจ้งสิ หรืออยากให้คนของพี่ช่วยโทรแจ้งให้แต่พี่มีข้อแม้ว่าก่อนที่เธอจะแจ้งตำรวจให้มาจับพี่ มันก็ต้องมีข้อกล่าวหาด้วยสินะ”

          “พี่พระรามจะทำอะไร” ฉันเงยหน้ามองพี่พระรามด้วยความไม่เข้าใจ

          “พี่ก็จะช่วยทำให้เธอมีข้อหาไปแจ้งตำรวจมาจับพี่น่ะสิ”

          พระราม พูดจบและไม่รอให้เด็กสาวได้ทันตั้งตัวเขาก็ก้มลงกดริมฝีปากทาบลงบนเรียวปากอิ่มอย่างรวดเร็ว

          “อื้อ...อ่อยอะ” ขนมผิงพยายามดิ้นรนและส่งเสียงร้องครางประท้วงในลำคอออกมาเบาๆ ก่อนที่จะออกแรงดันตัวของพี่พระรามให้ออกห่างจากเธอพร้อมกับยกมือตบลงที่ใบหน้าของพี่เขาอีกครั้ง

          …เพียะ!!…

          “พี่พระราม!! พี่มันบ้าไปแล้ว อื้อ....” เธอพูดตะโกนด่าแต่ทว่ากลับถูกพี่พระรามก้มลงมาจูบเธออีกครั้ง

          .... เพียะ!!...

          “ไอ้คนเลว!!..อื้อ...”

          พระรามยกมือขึ้นจับล็อกใบหน้าหวานของขนมผิงไว้แน่นแล้วก้มลงจูบบดขยี้ริมฝีปากเล็กอย่างดุดันอีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้เขาจงใจกระแทกปากแรงๆ ให้เด็กสาวรู้สึกเจ็บเพื่อลงโทษที่เธอกล้าตบหน้าเขาอยู่หลายครั้ง จากจูบที่ดุดันก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจูบอันแสนดูดดื่มและโหยหา ก่อนที่เขาจะค่อยๆถอดถอนริมฝีปากออกพร้อมกับเอ่ยแนบชิดเรียวปากที่บวมเจ่อออกมาเบาๆ

          “ถ้าเธอกล้าตบหน้าพี่อีก พี่ก็จะจับเธอจูบอีก”

          “พี่มันเป็นผู้ชายที่น่าขยะแขยงที่สุดเท่าที่หนูเคยเจอมาเลย”

          “ฮึ...เธอก็ปากจัดขึ้นมากเหมือนกันนะ ดีพี่ชอบ...ต่อไปเธอก็ทำตัวให้ชินเข้าไว้ล่ะ เพราะหลังจากนี้คงจะต้องเจอหน้าพี่อยู่บ่อยๆ จนกว่าเธอจะยอมกลับมาเป็นผู้หญิงของพี่เหมือนเดิม”

          “หนูจะไม่มีวันโง่กลับไปรักคนเลวแบบพี่อีกแล้ว”

          “แต่คนเลวแบบพี่นี่แหละ ที่จะให้เธอกลับมาเป็นของพี่อีกครั้ง”

          “ไม่มีทาง” ขนมผิงเอ่ยตอบและจ้องมองพี่พระรามด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด โดยที่ส่วนลึกในใจของเธอก็เริ่มเกลียดตัวเองขึ้นมาที่หัวใจของเธอดันเผลอเต้นแรงให้กับพี่เขาอีกครั้ง

          “งั้นเรามาลองดูกันไหม...ว่าพี่จะทำให้เธอกลับมารักพี่ได้หรือเปล่าและก็จงจำเอาไว้ว่าอย่าส่งยิ้มหวานให้กับผู้ชายคนอื่นอีกเพราะว่าพี่หวงเธอน่ะ” พระรามพูดบอกพลางกระตุกยิ้มร้ายส่งให้กับเด็กสาวตรงหน้า ก่อนที่จะได้ยินเสียงร้องตะโกนดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

          “พระราม!!นายปล่อยน้องสาวฉันเดี๋ยวนี้นะ” ของขวัญเอ่ยเสียงดังลั่นพร้อมกับวิ่งตรงเข้ามาหาน้องสาวของเธออย่างรวดเร็ว

          “พี่ของขวัญ...ช่วยผิงด้วย”

          “นายกล้าดียังไงมาลากตัวน้องฉันออกมาจากสนามบินอย่างนี้ นายมีสิทธิ์อะไร ห๊า!!” ของขวัญเอ่ยขึ้นพร้อมกับเข้าไปดึงตัวน้องสาวตัวเองออกจากการจับกุมของพระรามพร้อมกับเอาตัวบังน้องสาวของเธอไว้อย่างปกป้อง

          “ผมยอมให้คุณพูดตะโกนใส่หน้าผมได้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว เพราะผมเห็นว่าคุณเป็นพี่สาวของขนมผิงและเป็นเพื่อนสนิทของเมียไอ้ยูโร แต่ถ้ามีครั้งหน้าผมก็ไม่รับรองว่าถ้าคุณมาพูดจาแบบนี้ใส่ผมอีก คุณอาจจะเลือดกบปากเอาก็ได้นะครับ” พระรามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก สายตาจ้องมองพี่สาวของขนมผิงราวกับเป็นคำเตือน

          “นี่นาย....” ของขวัญถึงกับหน้าถอดสีและเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ก่อนที่จะได้ยินเสียงของขนมผิงเอ่ยแทรกดังออกมาเบาๆ

          “พี่ขวัญพวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ ผิงไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้ว” ขนมผิง พูดบอกพร้อมกับส่งสายตาขอร้องไปยังพี่สาวของเธอที่ยืนอยู่ข้างกัน

          “นายอย่ามายุ่งวุ่นวายกับน้องสาวฉันอีก ไม่งั้นฉันจะเอาเรื่องนายให้ถึงที่สุดเลยจำไว้!!” ของขวัญพูดขึ้นอย่างคาดโทษก่อนที่จะพาน้องสาวของเธอเดินไปขึ้นรถตู้คันหรูที่จอดรอรับอยู่ไม่ไกลอย่างรวดเร็ว

          “.....” พระรามไม่ได้พูดตอบอะไรเขากลับยืนนิ่งจ้องมองตามหลังขนมผิงกับพี่สาวที่เดินไปขึ้นรถอีกทาง ก่อนที่ สิงห์ ลูกน้องคนสนิทของเขาจะรีบวิ่งเข้ามาแล้วเอ่ยออกมาราวกับรอรับคำสั่งจากผู้เป็นนายอย่างคนรู้งาน

          “นายครับ...”

          “ส่งคนไปตามเฝ้าคนของกูให้ดี และต้องมารายงานกูทุกวันว่าแต่ละวันเธอทำอะไร คุยกับใครหรือแม้แต่เธอมองใครก็ต้องกลับมารายงานกูให้หมด และถ้าเธอหายไปหรือมึงปล่อยให้ผู้หญิงของกูคลาดสายตาไปแม้แต่นิดเดียว ก็อย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีก”

          “ครับนาย”

          “อ๋อและไอ้หน้าขาวนั่นน่ะ มึงก็ช่วยส่งคนไปสั่งสอนมันสักหน่อยเอาแค่ตักเตือนเบาๆ พอให้มันรู้ตัวว่าอย่าได้มายุ่งกับคนของกูอีก”

          “ผู้ชายคนนั้นชื่อวายุ เป็นลูกชายคนโตของคุณภูผาเจ้าของโรงพยาบาลวีเอ็น เพื่อนของนายท่านและเป็นพี่ชายของอัคนี คู่แข่งของนายที่เพิ่งเปิดบ่อนกาสิโนเมื่อเร็วๆนี้”

          “กูไม่สนว่ามันจะเป็นลูกของใคร แต่ถ้ามันกล้ามายุ่งกับคนของกูเมื่อไหร่ กูไม่มีวันปล่อยพวกมันไปแน่ มึงให้คนไปจัดการตามที่กูสั่ง ถ้ามึงทำไม่ได้ก็ลาออกไปซะ!!”

          พระรามพูดบอกด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมก่อนที่เขาจะรีบก้าวขึ้นรถโดยที่ สิงก็รีบโค้งรับคำสั่งแล้วก้าวขึ้นตามพร้อมกับขับรถออกจากสนามบินไปอย่างรวดเร็ว