ตอนที่ 4

        ในระหว่างที่อยู่บนรถของขวัญก็เหลือบสายตามองไปทางน้องสาวของเธอที่นั่งอยู่ข้างๆกัน ด้วยความรู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาอย่างจับใจ เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมาขนมผิงก็เอาแต่นั่งเหม่อมองออกไปนอกตัวรถและมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าจนเธออดที่จะพูดถามออกมาไม่ได้

          “กลับมาก็เจอคนประสาทแดกเลย แกไม่เป็นไรแน่นะยัยผิง”

          “ผิงไม่เป็นไรค่ะ ก็แค่ตกใจนิดหน่อยที่เจอพี่พระรามที่นี่”   หญิงสาวพูดบอกพร้อมกับรีบปรับสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้พี่สาวของเธอต้องเป็นห่วง

          “แต่เหมือนว่าพี่จะเห็นพระรามนั่งเครื่องมาพร้อมกันกับเรา เอ๊ะ...ไม่ใช่ว่ามันตามไปหาแกถึงญี่ปุ่นอย่างนั้นเหรอ”

          “เขาจะตามผิงไปทำไมล่ะคะ ผิงเลิกกับเขาไปตั้งนานแล้ว”

          “เฮ้อ…ไม่รู้เวรกรรมอะไรของแก กลับมาก็เจอผู้ชายเฮงซวยแถมสายตาของพระรามที่จ้องมองพี่ตะกี้นี้เหมือนจะฆ่าพี่ให้ตายเลย”    ของขวัญถึงกับถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับบ่นอุบอิบ ไปตามประสาเมื่อนึกถึงสายตาเข้มดุของพระรามที่จ้องมองราวกับอยากจะฉีกเนื้อเธอให้เป็นชิ้นๆ

          “พี่รามเขาก็เป็นคนแบบนั้นพี่ขวัญไม่ต้องคิดมากนะคะ”

          “แกนั่นแหละที่ต้องเลิกคิดมากและก็ต้องเลิกทำหน้าเศร้าด้วย อุตส่าห์ได้กลับมาอยู่ไทยในรอบสองปี น้องสาวพี่ก็ต้องไฉไลและสดใสยิ่งกว่าเดิมสิถึงจะถูก” ของขวัญ พูดบอกพลางยกแขนโอบไหล่เล็กของเด็กสาวอย่างคนปลอบประโลม

          “รู้แล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่ของขวัญ” ขนมผิง พูดตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้กับพี่สาวของเธอ ก่อนที่จะหันมองไปยังนอกตัวรถและแอบเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างอยู่ภายในใจของเธออย่างเงียบๆ

          และทันทีที่รถจอดสนิทอยู่ภายในคฤหาสน์หรูของครอบครัว ขนมผิงและของขวัญก็รีบเปิดประตูก้าวลงจากรถ ก่อนที่จะเห็นคุณแม่ของเธอวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ

          “ยัยผิง...ฮือ...ลูกกลับมาแล้ว แม่คิดถึงลูกมากเลย” คุณหญิงอรดี เอ่ยขึ้นพร้อมกับโผเข้ากอดลูกสาวตัวน้อยของเธอด้วยความคิดถึง

          “ผิงก็คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลยเหมือนกัน” ขนมผิงพูดตอบและสวมกอดคุณแม่ของเธอด้วยความคิดถึงเช่นกัน ก่อนที่จะได้ยินเสียงของคุณพ่อเอ่ยดังขึ้นมาเบาๆ

          “แล้วเจ้าหญิงตัวน้อยคนนี้ ไม่คิดถึงพ่อบ้างเลยหรือไง หืม”

          “ผิงก็คิดถึงคุณพ่อที่สุดเลยค่ะ” ขนมผิง คลายอ้อมกอดของคุณแม่แล้วรีบหันไปสวมกอดผู้เป็นพ่อในทันที

          “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูกรัก” อำนาจเอ่ยขึ้นและจ้องมองลูกสาวคนเล็กด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง

          “หนูกลับมาแล้วค่ะ คุณพ่อคุณแม่ พี่ของขวัญ”ขนมผิงพูดขานรับเสียงหวานพร้อมกับสบสายตามองครอบครัวที่แสนอบอุ่นด้วยรอยยิ้มสดใส

          “ทั้งสองคนหิวข้าวไหมลูกกินอะไรกันมาหรือยัง แม่ให้คนทำอาหารไว้รอแล้ว”

          “วันนี้ขวัญขอบายก่อนนะคะ พอดีตอนที่นั่งรถกลับมาเลขาโทรมาบอกว่ามีงานด่วนต้องรีบกลับไปที่บริษัท”

          “งั้นเดี๋ยวอาทิตย์นี้ลูกกลับมาบ้านด้วยนะ แม่จะไปซื้อคอนโดให้ยัยผิงน่ะ อยากให้ลูกช่วยดูให้น้องหน่อย”

          “ขวัญว่าให้ขนมผิงกลับมานอนที่บ้านก่อนดีกว่าไหมคะแล้วเราค่อยว่ากันอีกที” ของขวัญที่ได้ยินคุณแม่บอกก็เอ่ยออกมาอย่างคนออกความคิดเห็นพร้อมกับรีบหันไปสบตามองน้องสาวของเธอด้วยความเป็นห่วง

          “ใกล้จะเปิดเทอมแล้ว แม่กลัวยัยผิงจะมีกิจกรรมที่มหาลัยแล้วต้องเดินทางเทียวไปเทียวมาจนเหนื่อยเกินไปเดี๋ยวจะไม่มีเวลาพักผ่อนเอาน่ะ”

          “งั้นตามใจคุณแม่ก็แล้วกันค่ะขวัญไปก่อน ส่วนยัยผิงมีอะไรก็โทรมาหาพี่ได้ตลอดเลยนะ” ของขวัญพูดบอกพร้อมกับยกมือลูบหัวเล็กๆของน้องสาวอย่างแผ่วเบาและสบตามองอย่างสื่อความหมาย

          “ค่ะพี่ขวัญ ขับรถกลับดีดีนะคะ”

          “อือพี่ไปล่ะ”

          ขนมผิงยืนมองพี่สาวของเธอขึ้นรถแล้วขับออกไปจากตัวบ้านอย่างรวดเร็วก่อนจะได้ยินเสียงของคุณแม่เอ่ยดังขึ้นมาเบาๆ

          “งั้นลูกก็รีบขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยลงมาทานข้าวกันนะลูก”

          “ค่ะคุณแม่” หญิงสาวขานรับด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้านจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องนอนของเธอ ก่อนจะเอื้อมมือเปิดประตูและเดินเข้าไปยังด้านในอย่างรวดเร็ว

          ขนมผิงค่อยๆทรุดตัวนั่งลงบนเตียงนอนด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้าพลางกวาดสายตามองไปยังรอบๆห้องที่ดูเหมือนว่า ข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นของเธอยังคงจัดวางและตั้งอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหนเลย พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นกล่องสีชมพูที่วางอยู่บนตู้เสื้อผ้าซึ่งเธอจำได้ดีว่าด้านในเก็บข้าวของและรูปถ่ายระหว่างเธอกับพี่พระรามไว้ ก่อนภาพเหตุการณ์ที่สนามบินวันนี้จะฉายวาบขึ้นมาแทบจะทันที

          “แต่คนเลวแบบพี่นี่แหละที่จะให้เธอกลับมาเป็นของพี่อีกครั้ง”

          น้ำเสียงและแววตาเข้มดุรวมทั้งสัมผัสที่แสนป่าเถื่อนของพี่พระรามก็ทำให้ขนมผิงรีบยกมือขึ้นมาเช็ดที่ปากของตัวเองไปมาอย่างคนนึกรังเกียจ แต่ทว่า...ยิ่งเธอเช็ดแรงมากเท่าไหร่ น้ำตาของเธอก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้นเท่านั้น เพราะจากที่คิดว่าตัวเองสามารถตัดใจจากคนใจร้ายได้แล้ว แต่เมื่อกลับมาเจอพี่เขาจริงๆหัวใจของเธอก็เผลอเต้นแรงขึ้นมาราวกับตอกย้ำว่า เธอไม่เคยลืมพี่พระรามได้เลย

           “ทำยังไงฉันถึงจะลบคนเลวอย่างพี่ออกไปจากใจฉันได้สักที”

#ด้านพระราม

@เพนต์เฮาส์

          อึก..อึก...อึก..

          พระรามที่กลับมาถึงเพนต์เฮาส์ส่วนตัวเขาก็เดินตรงไปที่บาร์พร้อมกับรินเหล้าใส่แก้วแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวราวกับต้องการดับความหงุดหงิดในใจของตัวเองให้เย็นลง ก่อนจะหันไปถามไอ้สิงห์ ลูกน้องคนสนิทที่เดินตามหลังของเขามาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

          “เรื่องหนอนบ่อนไส้ที่แฝงเข้ามาในบ่อนมึงส่งคนไปตรวจสอบแล้วหรือยัง”

          “เสือกำลังตรวจสอบอยู่ครับนาย อีกไม่นานคงจับตัวได้แน่ว่ามันเป็นใคร แต่ว่า....” สิงห์ พูดตอบพร้อมกับแสดงท่าทีที่เต็มไปด้วยความอึกอักจนพระรามที่นั่งอยู่ถึงกับเหลือบสายตามองแล้วเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

          “มึงมีอะไร”

          “ตอนนี้คุณขนมผิงถึงบ้านแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรเพิ่มเติมผมจะแจ้งรายงานให้นายทราบอีกครั้งครับ”

          “อืม...เข้าใจแล้วมึงมีอะไรก็ไปทำเถอะ” พระรามพยักหน้าอย่างรับรู้ก่อนที่จะได้ยินเสียงของไอ้สิงห์เอ่ยดังขึ้นมาอีกครั้ง

          “นายครับ...”

          “มึงมีอะไรอีก...”

          “เรื่องที่สนามบินวันนี้คุณท่านทราบเรื่องแล้ว และทางคุณรัศมีก็โทรมาแจ้งว่าอยากให้นายเข้าไปพบคุณท่านที่บ้านวันเสาร์นี้ด้วยครับ”

          “ฮึ!...จมูกไวเหมือนหมาจริงๆ” พระรามเอ่ยขึ้นพลางกระตุกยิ้มอย่างเย้ยหยันเมื่อนึกถึงรัศมี เมียน้อยที่พ่อของเขาหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น

          “มีอีกเรื่องครับ”

          “.....” พระรามรีบเงยหน้าขึ้นมาสบตามองไอ้สิงห์อย่างหงุดหงิดที่มันไม่ยอมพูดรายงานทุกอย่างให้เขาฟังทีเดียว

          “เรื่องคุณขนมผิง ผมคิดว่าวันนี้นายวู่วามมากเกินไปจนคุณขนมผิงอาจจะตั้งตัวรับไม่ทัน แล้วนี่ยาครับแก้รอยฟกช้ำที่ใบหน้าของนายได้ งั้นผมขอตัวเลยนะครับ” สิงห์ที่เห็นแววตาเย็นชาของผู้เป็นนายก็รีบเอ่ยบอกอย่างรัวเร็ว ก่อนจะรีบโค้งทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเร่งรีบในทันที

          “.....” พระรามจ้องมองหลอดยาที่ไอ้สิงห์วางไว้ให้อย่างไม่พูดอะไร ก่อนที่เขาจะขยับตัวลุกขึ้นเดินตรงมายังริมระเบียงห้องพร้อมกับจุดบุหรี่สูบเพื่อดับความรู้สึกว้าวุ่นที่อยู่ภายในใจของเขา  

          โดยที่ภาพเหตุการณ์ในวันนี้ก็เริ่มฉายวนขึ้นมาภายในหัว จนทำให้พระรามได้แต่ถอดถอนหายใจออกมาเบาๆที่ตัวเองอุตส่าห์วางแผนทุกอย่างไว้อย่างรอบคอบแถมยังใจเย็นกับเรื่องของขนมผิงมาโดยตลอด แต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้เมื่อมาเห็นเธอส่งยิ้มหวานและพูดคุยกับชายคนอื่นต่อหน้าเขาก็ขาดสติจนควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่แบบนี้

          “เฮ้อ...พี่คงต้องทำให้เธอกลับมาเป็นของพี่ให้เร็วกว่านี้แล้วสินะ”