หมาหยอกไก่

สือถงคลี่ยิ้มกว้างอย่างมีเสน่ห์ ดวงตาคมกล้าของเจ้าเมืองผู้ปกครองสองแคว้นเยือกเย็นทอประกายลึกล้ำ

"คำพูดของฮูหยินเปรียบดั่งอาญาสิทธิ์ ทว่าหากจะให้ข้าลงมือกับยอดดวงใจ ข้าก็จำต้องขอให้เจ้าทำตามกฎเดียวกับที่บังคับพวกข้า... ห้ามใช้อาวุธวิเศษ ห้ามใช้อาคมใดๆ ให้คงไว้เพียงฝีมือและกำลังกายที่ติดตัวมาแต่กำเนิด หากเจ้าทำได้ ข้าจึงจะนับว่าเจ้ายอมรับข้อตกลงนี้ด้วยความจริงใจ"

หลินโม่ชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มรับด้วยกิริยาที่ดูอ่อนหวานหยดย้อย ทว่าในใจกลับก่นด่าเขาจนแทบกระอักเลือด

บุรุษหน้าเนื้อใจเสือ! วาจายอกย้อนน่าตบให้ฟันร่วงนัก... หวังจะกดข้าให้สิ้นฤทธิ์ในคราวเดียวหรือ? ฝันไปเถิด!

นางเก็บความเคืองแค้นไว้ภายใต้รอยยิ้มหวานเชื่อม

"ย่อมได้... ในเมื่อท่านใจคอคับแคบถึงเพียงนี้ ข้าก็คงไม่อาจปฏิเสธ"

ท่ามกลางความเงียบสงัดยามราตรี ทั้งสองเริ่มเดินวนคุมเชิงกันราวศัตรูคู่อาฆาต สือถงลอบพิจารณาสตรีเบื้องหน้าด้วยความชื่นชมอย่างมิอาจห้ามใจ

แม้เขาจะรู้จักนางในฐานะทายาทเหมืองศิลาวิญญาณที่สูงส่งจนไม่มีบุรุษหน้าไหนบังอาจเอื้อม ทว่าภายใต้ชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิง ความงามของหลินโม่ผู้นี้ช่างบาดลึกเกินจะสรรหาคำบรรยาย ริมฝีปากสีชาดของนางแสนเย้ายวนชวนให้จินตนาการ แววตาถือดีและหยิ่งผยองที่จ้องมองมาดุจแม่เสือสาวที่พร้อมจะขย้ำคอเหยื่อ ทำให้สือถงรู้สึกว่าการแต่งงานที่ดูเหมือนจะเป็นการใช้ประโยชน์ต่างตอบแทนในครานี้ อาจกลายเป็นสิ่งที่เขายอมแลกด้วยทุกอย่างที่มี

หลินโม่เองก็นิ่งค้างไปเล็กน้อยเมื่อได้เห็นใบหน้าของสือถงในระยะประชิด คิ้วเข้มที่รับกับจมูกโด่ง ความคมคายของสันกรามและแววตาที่ซ่อนความดุดันภายใต้ความนิ่งสงบนั้นช่างน่าลุ่มหลง นางพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกหวั่นไหวที่เกิดขึ้นโดยมิได้ตั้งใจ

สือถงเป็นต่อนางในเรื่องพละกำลังและประสบการณ์ในสนามรบ ทว่าหลินโม่ก็มิใช่เสือกระดาษ

"ฮูหยิน... ระวังให้ดี"

เขาขยับกายเข้าไปใกล้นาง พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ร้าย  "ข้ามิใช่บุรุษประเภทที่จะออมมือให้กับสาวงาม"

หลินโม่แค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาของนางวาววับเมื่อถูกเขาท้าทาย

"ถ้าเช่นนั้น ท่านก็จงระวังตัวให้ดีเถิด สือถง... เพราะคนที่จะต้องเสียชื่อเสียงหากพ่ายแพ้แก่สตรี มิใช่ข้า"

นางตวัดมือกระชากกระบี่อ่อนสองเล่มจากแท่นวางอาวุธ เล่มหนึ่งนางถือไว้ในมือ อีกเล่มถูกโยนไปให้ชายหนุ่มด้วยความแม่นยำ

สือถงคว้ากระบี่อ่อนไว้ได้อย่างฉับไว ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกันเพียงชั่วครู่ ไอความร้อนจากฝ่ามือเขาก็แผ่ซ่านเข้าสู่ผิวกายนางราวกับสายฟ้าฟาด ทำเอาหลินโม่ต้องสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่เพื่อตั้งสติ

ทั้งสองพุ่งเข้าหากันดุจลูกธนูที่หลุดจากคันศร เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวานไปทั่วลานประลอง หลินโม่รุกไล่อย่างรวดเร็ว กระบี่ในมือนางหมุนวนดุจกลีบดอกไม้ที่เริงระบำท่ามกลางพายุ ทว่าสือถงกลับต้านรับได้อย่างง่ายดาย

ในจังหวะที่หลินโม่พลาดท่าหมุนตัว ตวัดกระบี่พลาดเป้า สือถงอาศัยจังหวะนี้พุ่งเข้าประชิดแผ่นหลังบาง เขาคว้าเอวคอดกิ่วของนางไว้มั่นด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะกระซิบข้างใบหูที่แดงระเรื่อ

"ฮูหยิน... เจ้าอ่อนหัดนัก"

"เจ้าคนหน้าไม่อาย ปล่อยข้า!"

หลินโม่ตวาดลั่น ใบหน้าสวยซับสีเลือดด้วยความเขินอายเมื่อถูกโอบกอดท่ามกลางสายตาผู้อื่น นางสะบัดกระบี่หมายจะฟันเข้าที่ต้นแขนของสือถง แต่เขากลับพลิกตัวหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้ฝ่ามือหนาไล้ผ่านสีข้างนางอย่างจาบจ้วง

"ฮูหยิน... จังหวะนี้เจ้าควรหันมากอดข้าผู้เป็นสามี มิใช่หันกระบี่เข้าใส่"

สือถงหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นนุ่มนวลแต่ทำเอาหลินโม่เจ็บใจจนคันคะเยอ นางหมุนตัวหลบการรุกรานที่กึ่งสู้กึ่งลวนลามของเขา พลางตวัดปลายกระบี่ไปที่จมูกเขาอย่างหมิ่นเหม่

"เจ้าเล่ห์นักนะ คิดจะเอาชนะข้าด้วยวิธีสกปรกหรืออย่างไร?"

นางเค้นเสียงด่าพลางหอบหายใจอย่างมีโทสะ ร่างบางที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อพราวใสยิ่งขับให้ผิวพรรณดูเปล่งประกายเย้ายวนภายใต้แสงจันทร์

"ข้าเพียงแค่สอนบทเรียนให้เจ้าต่างหากว่า ในสนามรบ... ไม่มีที่ว่างสำหรับความสุภาพ" สือถงกล่าวพลางลอบมองยอดอกที่กระเพื่อมไหวจากการหอบหายใจของนาง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้นในทันที

ด้านเซี่ยเว่ยและจินฝานที่เฝ้าดูอยู่เบื้องล่าง บรรยากาศรอบตัวพวกเขาเต็มไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงขึ้น เซี่ยเว่ยกำง้าวไว้แน่นจนแทบจะหักคามือ ส่วนจินฝานก็ยืนตัวแข็งทื่อเป็นก้อนหิน แววตาที่เคยราบเรียบมั่นคงกลับสั่นระริกเมื่อเห็นสือถงแตะต้องนางด้วยท่าทีแบบหมาหยอกไก่