เหตุเกิดจากความหึง ตอนที่ 1

อีกสี่วันก็จะถึงวันหยุดสุดสัปดาห์อีกครั้งชายหนุ่มคิดจะใช้โอกาสนี้บอกเรื่องต้องไปทำงานยังต่างจังหวัดกับพ่อตาแม่ยายรวมถึงลูกสาวด้วย ส่วนใครอีกคน คงไม่ใส่ใจจะรับรู้ความเป็นความตายของเขาหรอกแม้เขาจะอยากให้เธอสนใจมันแค่ไหนก็ตาม

            ชายหนุ่มจัดการติดต่อไปยังเจ้าของโครงการรีสอร์ตเรือนปั้นหยาที่สนให้เขาไปดูและการตกแต่งภายในให้ทันที เพื่อให้รู้รายละเอียดและความต้องการของลูกค้า

จากนั้นจัดการประสานงานกับช่างและบริษัทเฟอร์นิเจอร์ที่จะต้องร่วมงานด้วย เมื่อทุกอย่างพร้อมสรรพก็เหลือแค่รอเวลา และพอวันหยุดมาถึงเขาก็ต้องขับรถออกจากบ้านทั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปเยี่ยมคุ้มขวัญเช่นเคย                                                                                                          

“นั่นรถตาธีร์นี่คุณวันนี้มาแต่เช้ามืดเชียว...” จิตนารีกล่าวบอกชนชาติที่กำลังวิ่งเหยาะๆ ออกกำลังกายหน้าบ้านโดยมีเธอนั่งเป็นเพื่อน                       

“มาเช้าไม่ร้อนรถก็ไม่เยอะดีแล้วไม่ใช่เหรอ...อ้อ...แล้วนี่ย่าหยาตื่นหรือยัง”     

“ให้จีนัสขึ้นไปดูแล้วค่ะ ถ้าตื่นเดี๋ยวคงจัดการอาบน้ำแต่งตัวให้แล้วพาลงมาเองล่ะ”

“อืม...ดีแล้วหัดใช้ให้ดูหลานซะบ้าง จะได้สนิทกันมากๆ หน่อย เราสองคนจะได้หมดห่วงเสียทีไงคุณ” ชนชาติยิ้มบอกกับภรรยาวัยกลางคนของตัวเอง

สีหน้าสองสามีภรรยาเต็มไปด้วยความสดชื่นเหมือนดอกไม้ที่เบ่งบานระแสงตะวันยามเช้า เมื่อเห็นว่ากันค์ศิตางค์เริ่มจะยอมรับหลานสาวได้บ้างแล้ว มรสุมในครอบครัวของพวกเขาจะได้หมดสิ้นกันไปเสียที

            “คุณพ่อ...คุณแม่สวัสดีครับ...” เมื่อจอดรถเข้าที่เรียบร้อยแล้วศิลาภินก็หอบหิ้วข้าวของมากมายที่ซื้อติดมือเดินเข้ามาหาพ่อตาแม่ยายที่สวนหย่อม

            “จ้ะ...ไหว้พระเถอะลูก แล้วนั่นหอบอะไรมามากมายก่ายกองไปหมด” จิตนารีเอ่ยถามในขณะที่ชนชาติรับไหว้แล้วก็วิ่งออกกำลังกายต่อ

            “ของฝากครับผมซื้อมาฝากทุกคน ที่เหลือก็เป็นขนมกับของเล่นของย่าหยา...ว่าแต่ตัวแสบยังไม่ตื่นเหรอครับ”

            “น่าจะยังนะ นี่ยังไม่หกโมงเช้าด้วยซ้ำ แม่ให้จีนัสขึ้นไปดูแล้วล่ะ เราเอาของไปเก็บในบ้านก่อนเถอะแล้วค่อยออกมานั่งคุยกันข้างนอกนี่น่ะ”

            “อ๋อ...ครับถ้างั้นผมเอาของไปเก็บก่อนดีกว่า”                                 

“จ้ะ...” พูดจบชายหนุ่มก็หอบเขาของในมือเดินเข้าบ้านไป ของฝากให้ทุกคนในความหมายของเขานั้นหมายถึงมีกันต์ศิตางค์รวมอยู่ด้วย ชายหนุ่มคิดถึงความน่าเกลียดในตอนแรก   

พอมานึกให้ดีอีกทีการที่ไม่มีของติดไม้ติดมือมาให้เธอทั้งๆ ที่คนอื่นๆ ในบ้านแม้กระทั่งแม่ครัวยังได้มันดูน่าเกลียดกว่าเป็นไหนๆ ความตั้งใจส่วนลึกจึงถูกขุดมาอีกครั้ง และกล้าที่จะนำของฝากชิ้นพิเศษมาให้หญิงสาวในวันนี้

            ชายหนุ่มนำของมาวางในห้องรับแขกของบ้าน สายตานั้นมิวายสาดส่องไปยังด้านบนเพื่อมองหาบุตรสาวกับใครอีกคน แต่ด้วยไม่อยากทำตัวให้เธอคนนั้นลำบากใจนักเขาจึงเลี่ยงออกไปคุยสัพเพเหระกับผู้ใหญ่ด้านนอกพลางๆ ก่อน

สักพักเจ้าตัวยุ่งของบ้านก็ถูกอุ้มออกมาด้านนอกโดยกันต์ศิตางค์ ชายหนุ่มแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าจะได้เห็นภาพดังกล่าว สองป้าหลานคุยกันกะหนุงกะหนิงหัวเราะร่วนระหว่างที่อุ้มกันเดินออกมา

            “คุณพ่อ...” คุ้มขวัญเรียกหาบิดาเสียงดังพร้อมกับขยับตัวเป็นสัญญาณให้แม่จีนัสของเธอรู้ว่าอยากลงไปให้อีกคนอุ้มเต็มทีแล้ว

            “ครับว่าไงครับตัวแสบพ่อไม่อยู่เป็นไงบ้างซนจนคุณตาคุณยายปวดหัวรึเปล่าเอ่ย” ศิลาภินรีบรับบุตรสาวที่วิ่งตัวกลมขึ้นสู่อ้อมกอดแล้วจับหอมแก้มซ้ายขวาเสียฟอดใหญ่ แม่หนูน้อยก็ผันหน้าหลบพอเป็นพิธีหัวเราะร่าอย่างดีอกดีใจ

            “ไม่กวนค่ะ ไม่ซนด้วยน้องหยาน่ารักถามแม่จีนัสดูก็ได้ค่ะ” คุ้มขวัญคุยจ้อคนจนที่ถูกอ้างถึงเริ่มหน้าหงิก ทำตัวไม่ถูกด้วยไม่คิดว่าเขาจะมาถึงบ้านแต่เช้าแบบนี้

หญิงสาวไม่ได้นึกโทษคุ้มขวัญเสียเท่าไหร่ที่ใจมันรู้สึกเคืองก็คงเป็นสายตาที่ตวัดมองมาอย่างหวานเยิ้ม รอยยิ้มกวนๆ แสดงออกถึงความพอใจในเรื่องที่เด็กน้อยบอกต่างหากเล่า  

คงสมใจเขาไม่ใช่น้อยที่เห็นเธอกับคุ้มขวัญสนิทสนมกันมากขึ้น จากที่ตัวเธอเองเคยประกาศอย่างชัดเจนว่าจะไม่มีวันยอมญาติดีด้วยเด็ดขาด

            “คุณพ่อ...คุณแม่หนูเข้าครัวก่อนนะคะ”

            “อืม...เอาสิจะได้ตั้งโต๊ะเลยมากันพร้อมหน้าพร้อมตาก็ดีแล้ว ว่าแต่วันนี้คุณกิตติธัชเขามาทานกับเราด้วยอีกไหม”

            “ไม่ค่ะ...ช่วงนี้เขามีงานเช้าตลอดแต่เดี๋ยวตอนเที่ยงคงแวะมาค่ะ” หญิงสาวพูด เสร็จก็เดินอ้อมไปทางหลังบ้านเพื่อไปยังห้องครัวอย่างที่บอกไว้ ทิ้งคำพูดระคายหูไว้ให้คนที่ไม่อยากฟัง

นี่แสดงว่าหมอนั่นคงมาที่นี่บ่อยมากสินะทุกคนจึงเอ่ยถึงเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว

            “หิวรึยังล่ะธีร์...อยากกินไรพิเศษๆ ไหมเดี๋ยวแม่ทำให้ว่าจะเข้าไปช่วยสองคนนั่นดีกว่าจะได้เสร็จเร็วๆ”

            “ไม่ครับคุณแม่...ผมยังไงก็ได้ฝีมือคุณแม่อร่อยทุกอย่างอยู่แล้วนี่ครับ”

            “จ้าๆ ถ้าอย่างนั้นก็เล่นกันไปก่อนนะเสร็จแล้วแม่จะออกมาเรียก เออ...คุณก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วนะคะ”

            “อืม...เริ่มเหนื่อยแล้วเหมือนกันล่ะ” ชนชาติหันมองภรรยาตามเสียงแล้วหยุดวิ่งยกผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดไว้รอบคอมาเช็ดใบหน้าซึ่งชื้นไปด้วเหงื่อ                                                                                           

   “ย่าหยาหิวรึยัง...เดี๋ยวกินข้าวพร้อมตานะตาจะไปอาบน้ำก่อน” 

“ไม่หิวค่ะ น้องหยาจะรอทุ๊กคนเลยจะได้กินพร้อมกันวันนี้คุณพ่อจะได้ป้อนให้ด้วย”     

“เอาๆ ถ้าอย่างนั้นเล่นกับพ่อเราไปก่อนนะเดี๋ยวตาออกมา พ่อไปก่อนนะธีร์”

            “ครับ...” เมื่อทุกคนไปกันหมดแล้วคงเหลือแต่สองพ่อลูกที่เริ่มจะพูดคุยสนทนากันตามประสา คุ้มขวัญยังจ้อเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้บิดาที่ไม่ค่อยได้พบหน้าของเธอฟัง

 ศิลาภินก็ฟังไปขำไปเพราะบางอย่างก็จับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ส่วนมากจะมีกันต์ศิตางเข้ามาเกี่ยวข้องแทบทั้งนั้น แสดงให้เห็นว่าความน่ารักน่าชังของลูกสาวเขาเริ่มแทรกซึมให้ผู้เป็นป้ายอมรับได้บ้างแล้ว หรืออาจจะมากกว่าที่เขาคิดด้วยซ้ำ

            เมื่อกับข้าวมื้อเช้าเสร็จสรรพสองพ่อลูกก็ถูกเรียกให้เข้าไปร่วมรับประทานอาหาร ลูกเขยคนเดียวของบ้านรู้สึกมีความสุขกับและกลืนทุกอย่างลงคอคล่องขึ้นเมื่อวันนี้ก้างชิ้นใหญ่ไม่มาเสนอหน้าให้เห็น อย่างน้อยมันก็ทำให้ใจเขาสงบนิ่งได้บ้างถึงแม้จะยังรับรู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็พัฒนาขึ้นเหมือนที่คุ้มขวัญเป็นที่ยอมรับมากขึ้นเช่นกัน

            เสร็จจากมื้อเช้ากันต์ศิตางค์ที่ไม่แม้แต่จะมองหน้าอดีตคนรักที่กลายเป็นน้องเขยก็หลบหลีกขอเข้าไปทำงานในแปลงผักเช่นเคย ทั้งจิตนารีและชนชาติก็ไม่ได้คัดค้าน แต่มาหนักใจตรงการที่บุตรสาวไม่ยอมเผชิญหน้ากับศิลาภินเสียทีนี่สิ มันน่าเป็นห่วง                                    

เพราะนั่นหมายถึงเยื่อใยที่มีต่อกันมันยังตัดไม่ขาด แม้จะแสดงออกให้เห็นในแง่ไม่ชอบขี้หน้า แต่ทั้งสองเป็นผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมานักต่อนักแล้วมีหรือจะดูไม่ออก 

กันต์ศิตางค์กำลังกลัวใจตัวเองจนแม้แต่หน้าศิลาภินก็ยังไม่อยากมอง กลัวว่าจะต้องโอนอ่อนให้เขาเหมือนกับคุ้มขวัญนั่นเอง แล้วทางศิลาภินเองก็เป็นที่รู้ๆ อยู่ว่ายังไม่ยอมลืมกันต์ศิตางค์เช่นกันแม้จะมีลูกมีเต้ากับฉัตรชฎาที่เสียชีวิตไปแล้วก็ตาม

ถ่านไฟเก่าอยู่ใกล้กันบ่อยๆ มันไม่ดีเลยจริงๆ ถ้าหญิงสาวยังอยู่เมืองนอกเช่นเมื่อก่อน คงไม่น่าลำบากใจเท่านี้

“วันนี้ธีร์ไม่พาลูกออกไปเที่ยวข้างนอกเหรอจ๊ะ...” จิตนารีเอ่ยถามขณะเธอกับศิลาภินและคุ้มขวัญกำลังนั่งทานของว่างในห้องรับแขก

“ก็ว่าจะพาไปเหมือนกันครับ...คุณแม่ไปด้วยกันไหม”

“อืม...ก็ดีนะแม่จะไปซื้อของด้วย นานๆ ย่าหยาจะได้ออกไปเที่ยวข้างนอกซักทีอยู่กับคนแก่ก็น่าเบื่อแบบนี้แหละ”

“ครับ...ว่าแต่งานที่บ้านล่ะครับจะทำยังไงถ้าคุณแม่ไม่อยู่” ชายหนุ่มใช้ทิชชูเช็ดปากที่เปรอะเปื้อนของบุตรสาวแล้วเอ่ยถามแม่ยายเนื่องจากนางต้องอยู่ทำบัญชีนั่นเอง

“ไม่เป็นไรหรอกค่อยกลับมาทำก็ได้ เด็กมันออกไปส่งของบ่ายๆ โน่นแหละ บิลถึงจะมาแม่ค่อยกลับมาเคลียร์ก็ได้” จิตนารีกล่าวก่อนหันมายิ้มให้บุตรเขย

“ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเลยไหมครับ...”

“เอาสิ...ย่าหยาอิ่มรึยังลูก” เด็กน้อยพยักหน้าหงึกๆ ทันทีเมื่อได้ยินคำว่าจะออกไปข้างนอก ความหมายของมันคือเธอกำลังจะได้ไปเที่ยวอีกแล้วนั่นเอง