รอยอาลัย ตอนที่ 8

ตั้งแต่เช้าเป็นต้นมาศิลาถินก็ใช้เวลาอยู่กับลูกสาวตัวน้อยของเขาอย่างคุ้มค่าแทบทุกวินาที ทั้งออกไปเที่ยวข้างนอกวิ่งเล่น และทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกัน จนกระทั่งมาถึงช่วงมื้อเที่ยงชายหนุ่มจึงอาสาเข้าครัวเป็นลูกมือช่วยแม่ยายทำกับข้าว                                                                   แม้หน้าตาท่าทางจะร่าเริงยามหยอกเย้ากับลูกน้อย แต่ในใจของเขามันขุ่นมัวยิ่งนัก ภาพบาดตาบาดใจเมื่อเช้าที่ผ่านมามันคอยวนเวียนหลอกหลอนจนแทบเก็บอาการหึงหวงเอาไว้ไม่อยู่ เขาต้องพยายามเก็บข่มอาการใจใส่ตัวสั่นกดไว้ให้ลึกสุดความรู้สึก

 อย่างน้อย...แค่ผ่านวันนี้อีกหนึ่งวัน เขาจะพยายามทำชีวิตให้เป็นปกติอีกครั้ง

อย่างน้อย...ก็มีงานให้เขาโหมทำจนลืมเลือนไปได้บ้าง                     “ว่าไงคุณ...ฉันคุณกำลังทำกับข้าวมื้อเที่ยงอยู่โทร.มามีอะไรหรือเปล่า” เสียงจิตนารีคุยโทรศัพท์กับชนชาติยังไม่ได้เรียกความสนให้ศิลาภินหันไปมองเท่ากับประโยคถัดมาของนาง                                    

“อ๋อ...จะมากินมื้อเที่ยงกันที่บ้านอีกเหรอ ได้สิเดี๋ยวฉันทำเผื่อ...คุณกิตติธัชก็มาด้วย ได้ๆ ทันค่ะคุณตาธีร์ก็อยู่ช่วยด้วยอีกแรง ค่ะๆ...” จิตนารีวางโทรศัพท์ลงเหลือบมองบุตรเขยที่นั่งหั่นผักอย่างหนักอกหนักใจ

 ทำไมนางจะไม่รู้ว่าศิลาภินมีความรู้สึกอย่างไร สีหน้าเรียบเฉยนั้นกำลังซ่อนเร้นบางสิ่งบางอย่างที่ใครก็ยากจะเข้าใจได้เท่าตัวเขา

            “เราคงต้องทำเพิ่มอีกสองสามอย่างนะธีร์...พวกคุณพ่อเขาจะกลับมาทานมื้อเที่ยงกันที่บ้าน”

            “ครับ...” ชายหนุ่มตอบรับสั้นๆ ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่มีความรู้สึกกับสิ่งที่ได้รู้มา ทั้งๆ ที่ในใจมันเดือดพล่านแทบปะทุเป็นลาวาร้อนเผาทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลองเสียวินาทีนี้

ช่างสนิทสนมกันออกนอกหน้าเหลือเกิน คงกลัวเขาไม่รู้กระมัง ว่าเธอตัดใจจากเขาได้แล้วจริงๆ

            “แล้วคืนนี้เราจะอยู่ค้างที่นี่หรือเปล่าล่ะ แม่จะได้บอกให้คนจัดห้องให้ใหม่ย่าหยาจะได้ไปนอนด้วย”

            “ไม่ครับ...เดี๋ยวค่ำๆ ผมก็จะกลับแล้ว” จริงๆ อยากจะกลับตอนนี้เลย หากไม่ติดตรงที่ว่าสงสารคุ้มขวัญแล้วล่ะก็แม้แต่เสี้ยววินาทีเขาก็ไม่ทนอยู่ ถ้าไม่ลุกไปตะบันหน้านายกิตติธัชนั่นเขาก็จะไปให้พ้นจากที่นี่ให้ไกลแสนไกลและจะไม่กลับมาเหยียบย่างที่นี่ให้เจ็บช้ำหัวใจอีก

            “อืม...งั้นเรารีบทำกันเถอะ หรือไม่ธีร์ไปดูย่าหยาก็ได้นะ แม่มีจันทร์กับอ้ออยู่ช่วยแล้ว”

            “ไม่เป็นไรครับผมอยู่ช่วยได้จะได้เสร็จเร็วๆ” ชายหนุ่มพูดพลางยิ้มเหลือบมองแม่ยายแล้วตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ของตนโดยไม่สนใจสิ่งใด ความรู้สึกตอนนี้มันไม่เหลือให้เขาได้พบสัมผัสกับอะไรได้อีก มันร้าวรานไปหมดแล้วจริงๆ เพียงแค่คิดว่าตัวเองจะต้องสูญเสียหัวใจไปให้กับผู้ชายคนอื่น

            อีกเช่นเคยมื้อเที่ยงของวันหยุดสุดสัปดาห์ เต็มไปด้วยความอึดอัดแน่นในหัวอกสำหรับเขา ศิลาภินรีบรับประทานอาหารอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ด้วยความเกรงใจก่อนจะหอบหิ้วเอาคุ้มขวัญปลีกตัวออกไปเล่นด้านนอก เขาคงได้เป็นฆาตกรแน่ๆ ถ้าขืนยังนั่งแช่ทนรับรู้ความสนิทชิดเชื้อระหว่างกันต์ศิตางค์กับกิตติธัช

ผู้ใหญ่ทั้งสองก็คงดูออกว่าเขารู้สึกอย่างไรถึงได้มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก็สีหน้าเขามันเก็บอาการไม่อยู่เอาเสียเลยแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ แต่สำหรับคนนอกที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างกิตติธัชก็คงเดาเหตุการณ์อะไรไม่ออก          หลังจากรับประทานอาหารกันเสร็จ ทางด้านชนชาติและกันต์ศิตางค์ก็กลับไปทำงานยังสวนผักต่อโดยมีกิตติธัชตามติดแจไปส่งอีกเช่นเคย และวันนั้นศิลาภินก็ไม่ได้อยู่จนถึงค่ำเหมือนที่บอกกับจิตนารีในตอนแรก พอตกเย็นเขาก็ขอตัวลากลับเสีย คุ้มขวัญงอแงเล็กน้อยแต่พอถูหลอกล่อด้วยขนมและของเล่นก็คลายความเศร้าตามประสาเด็ก

            เมื่อกลับถึงบ้านชายหนุ่มไม่ได้พักผ่อนอย่างที่ควรจะเป็นเขารื้องานที่มีทั้งหมดออกมาทำ เขาดูรายชื่อลูกค้าและสถานที่ที่จะต้องไปจัดการตกแต่ง ศึกษาโครงสร้างของสถานที่แต่ละที่ คำนวลแบบเพื่อจะทำการตกแต่ง เลือกใช้วัสดุ และนั่งวาดแปลนเพื่อส่งให้ลูกค้าดู

เขาทำทุกหน้าที่ คิดทุกอย่างแม้จะเป็นงานของพนักงานคนอื่นเพื่อให้ข้อมูลเหล่านั้นอยู่ในสมองไม่เหลือช่องว่างให้กันต์ศิตางค์แทรกตัวเข้ามา เรียกได้ว่านอกจากงานของตัวเองแล้วยังดึงเอางานในส่วนที่มอบหมายให้คนอื่นมาทำเสียเองด้วย

 ทั้งหมดก็เพื่อให้เวลาทุกนาทีมีแต่ งาน งาน และงาน สมองเขาจะได้ไม่ต้องลอยคิดเพ้อไปตามหัวใจ

กว่าร่างกายจะเหนื่อยล้าจนทนไม่ไหวเพราะความเหนื่อยและอ่อนเพลียมันก็ปาเข้าไปเกือบเช้าของอีกวันเสียแล้ว                                     ชายหนุ่มอาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอนได้เพียงสองชั่วโมง ก็ต้องตื่นขึ้นมาต้อนรับวันใหม่อีกครั้งด้วยความเคยชินที่เป็นคนตื่นเช้า ไม่รอช้าเขาจัดการอาบน้ำแต่งตัวและหอบเอางานทั้งหมดเข้าออฟฟิศในเวลาต่อมา                   

 “คุณธีร์...ไม่สบายเหรอคะ หน้าซีดมากๆ เลย” รุ่งขจีพนักงานฝ่ายบัญชีในบริษัทของเขาถามขึ้น เธอเป็นคนแรกที่เห็นเจ้านายหนุ่มเดินอาดเข้าออฟฟิศด้วยสีหน้าหม่นหมอง เพราะวันนี้เธอมาแต่เช้าเพื่อสะสางงานที่ค้างอยู่จากสัปดาห์ที่แล้วให้เสร็จทันเวลา

“นิดหน่อย เมื่อคืนผมนอนดึกไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก” ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะหอบงานเหล่านั้นไปวางบนโต๊ะมัณฑนากรอีกคนที่เป็นลูกน้องแล้วตัวเองก็เดินเข้าห้องส่วนตัวไป

บริษัทของเขาเป็นเพียงบริษัทเล็กๆ ที่มีพนักงานไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ ที่ทำงานมีห้องส่วนตัวคือห้องเขาที่เป็นเจ้าของบริษัทคนเดียวที่เหลือพนักงานคนอื่นๆ ก็มีโต๊ะทำงานที่มีฉากกั้นเป็นของตัวเอง ซึ่งมีแต่ฝ่ายบัญชี ฝ่ายออกแบบ และฝ่ายประสานงานเท่านั้น งานทั้งหมดก็ช่วยๆ กันทำตามอัตภาพ

ทางด้านรายได้นั้นถือว่าอยู่ในระดับที่อยู่ตัวพอสมควรถ้าเทียบกับเศรษฐกิจในปัจจุบันที่แสนจะฝืดเคือง มีบริษัทใหญ่ๆ ผุดขึ้นเหมือนดอกเห็ด อาศัยว่าเพื่อนฝูงช่วยแนะนำและลูกค้าที่เคยใช้บริการแล้วมั่นใจในคุณภาพงานช่วยกันบอกกล่าวปากต่อปาก งานที่เข้ามาจึงมีไม่ขาดมือ

“เป็นไร...ผิง...ทำหน้าบุ้ยหน้าแบะ” กันตาถามเมื่อเดินเข้าบริษัทมาก็พบนักบัญชีสาวยืนทำหน้างกๆ เงิ่นๆ รุ่งขจีมองเพื่อนร่วมงานแล้วบุ้ยหน้าไปทางห้องเจ้าของบริษัท

“อย่าบอกนะว่าคุณธีร์มาแล้วนี่มันเพิ่งแปดโมงเองนะ”

“มาแล้ว...อารมณ์ไม่ดีด้วย ปกติคุณธีร์ก็มาเร็วทุกวันแหละมีแต่พวกเราที่ชอบมาช้ากว่าประจำ ไม่รู้จะขยันไปถึงไหน เห็นหอบงานมาวางบนโต๊ะพี่ยุทธเต็มเลย”                                                                          “โห...นั่นมันงานตกแต่งบริษัทส่งออกที่กำลังจะเปิด แล้วก็...น่าจะมีบ้านของคุณนาถฤดีที่เพิ่งสร้างเสร็จด้วย จากการที่ฉันคาดคะเนนะ ทั้งหมดนั่นอย่าบอกว่าคุณธีร์จัดการหมดแล้วนะ เราหยุดงานกันไปแค่วันเดียวเอง”

            “เห็นว่าเมื่อคืนนอนดึก...คิดถึงเมียกับลูกมั้ง...” รุ่งขจีออกความเห็นก่อนที่ทั้งคู่จะหยุดเมาส์ข่าวยามเช้าแล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน

            เมื่อถึงเวลาเก้าโมงเช้าซึ่งเป็นเวลาเริ่มงาน ทุกคนในบริษัทก็มากันพร้อมเพรียงและลงมือกันทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย บรรดาพนักงานไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เจ้านายหนุ่มของพวกเขากำลังสับสนวุ่นวายใจแค่ไหน จากที่เมื่อคืนโหมทำโน่นทำนี่อย่างหนักกลายเป็นว่าตอนนี่เขาได้แต่นั่งเริ่มต้นอะไรไม่ถูกเลย                                                                                       ศิลาภินยกมือขึ้นใช้หลังมืออังหน้าผากของตัวเองรู้สึกมันรุมๆ เหมือนจะเป็นไข้ทั้งยังปวดศีรษะปวดตาหนึบๆ จนไม่สามารถจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์หรือแม้แต่อ่านแฟ้มงานต่างๆ ได้ เขาต้องหลับตาลงพิงหลังตัวเองกับเก้าอี้ทำงานเพื่อเป็นการผ่อนคลาย

            เอาอีกแล้ว...กันต์ศิตางค์อีกแล้ว มีแต่ภาพเธอเท่าไม่ที่ไม่ว่าจะเจ็บไข้ได้ป่วยจะทุกข์หรือสุขไม่อยู่เป็นเพื่อนไม่เคยห่างหาย

ไม่ใช่สิ...ต้องเรียกว่าคอยหลอกหลอนต่างหากเล่า และยิ่งมีคู่แข่งอย่างกิติธัชเข้ามามีบทบาทด้วยแล้ว หัวใจและสมองของเขาแทบไม่เป็นอันทำอะไรนอกจากคิดถึงแต่เรื่องของเธอ

            เขารู้ว่าไม่มีสิทธิ์ รู้ว่าตัวเองเลือกที่จะสละสิทธิ์นั้นไปต่างนมนานมาแล้ว และตัวเองก็พยายามทำให้ยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรก แต่ทำไมนะ...มันทำไม่ได้อย่างที่ต้องการเสียที และนี่เขาก็ต้องทนรับรู้เรื่องราวความเป็นไปของผู้หญิงที่ตัวเองรักกับชายอื่นโดยที่ทำอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม

ลมหายใจหนักๆ ถูกพ่นออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างสับสน ชายหนุ่มบีบขมับตัวเองแล้วนวดๆ พอให้มันทุเลาจากความปวดหนึบ

            ศิลาภินเริ่มคิดหาทางออกให้กับตัวเองอีกครั้งหลังจากที่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่เคยสำเสร็จเสียที เขาควรจะเอาคุ้มขวัญมาอยู่ที่นี่กับตัวเองแล้วจ้างคนมาเลี้ยงดีไหม เพราะจะเป็นการตัดปัญหาเรื่องที่เขาต้องเทียวไปเทียวมาให้ต้องพบเจอกับอะไรๆ ที่ตัวเองเห็นแล้วทำใจไม่ได้                      แต่...มันก็ติดตรงที่ว่าพ่อตาแม่ยายเขาไม่ยอมนี่สิ แล้วสาเหตุที่ทั้งคู่จะเอาคุ้มขวัญไว้เลี้ยงดูเสียเองก็สมเหตุสมผลเสียด้วย หรือจะเป็นเขาเองที่ต้องหลีกลี้หนีไปให้ไกลกว่าทุกวันนี้เข้าไปอีก                                              ก่อนหน้าที่หญิงสาวจะกลับมา ด้วยความห่างไกลเขาได้แต่คิดถึงไม่เห็นหน้าไม่รู้ความเคลื่อนไหวอะไรของเธอ จึงไม่รู้สึกร้อนรุ่มเท่ายามที่ต้องมาทนเห็นกับตาได้ยินกับหูเช่นนี้

ชีวิตของเขา ลูกผู้ชายอกสามศอกคนหนึ่งต้องมาตรอมอกตรอมใจเพราะแค่เรื่องแก้ปัญหาหัวใจตัวเองไม่ตก มันช่างน่าละอายยิ่งนัก เพราะใช่ว่าเขาไม่มีอะไรให้ทำ ไม่มีอะไรต้องรับผิดชอบเสียหน่อย ภาระทุกวันนี้ทั้งเรื่องลูกทั้งเรื่องบริษัทมันก็น่าจะมากเกินกว่าที่เขาจะเอาเรื่องส่วนตัวมาเป็นอารมณ์จนไม่เป็นอันทำอะไร                                                                        เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ศิลาภินจึงให้พนักงานของเขาลองติดต่อกับลูกค้าต่างจังหวัดดูบ้าง เพราะตั้งแต่ฉัตรชฎาเสียชีวิตไปเขาแทบไม่รับงานภายนอกอีกเลย เนื่องจากต้องการมีเวลาให้คุ้มขวัญเยอะๆ นั่นเอง

หรือหากรับ ก็ให้คนอื่นไปหน้าที่ไปตัวเขาจะดูแลเฉพาะภายในพื้นที่เท่านั้น แต่มาวันนี้มันคงเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับทำให้เขาเลิกฟุ้งซ่านไปสักพัก

            “คุณธีร์...รีสอร์ตเรือนปั้นหยาที่เชียงใหม่ตกลงให้เราเข้าไปดูแลเขาแล้วนะคะ...”

เนตรขวัญประชาสัมพันธ์ประจำบริษัทรายงานความคืบหน้าที่เจ้านายหนุ่มสั่งให้เธอทำเมื่อหลายวันก่อน เธอหอบเอาเอกสารและรายละเอียดต่างๆ เข้ามาให้เขาแต่ดูเหมือนศิลาภินจะไม่ค่อยรับรู้เรื่องที่เธอบอกไปเท่าไหร่ สายตาเขาเหม่อลอยไม่ได้มองมาที่เธอด้วยซ้ำทั้ง

            “อ๋อครับ...ขอบคุณมากคุณขวัญที่ช่วยติดตามให้”                         

   “เป็นหน้าที่ของขวัญอยู่แล้วค่ะ ส่วนนี่เป็นรายละเอียดคร่าวๆ ที่ทางโน้นส่งมาให้เรา เขาอยากให้คุณติดต่อพูดคุยด้วยตัวเองค่ะจะได้ปรึกษากันว่าทำยังไงให้งานมันลงตัว”

            “อืม...ไว้ผมจะโทร.คุยกับเขาเองอีกที ว่าแต่เขาจะให้เราเริ่มงานเมื่อไหร่เหรอ”

            “อาทิตย์หน้าค่ะคุณธีร์ ความจริงเขามีมัณฑนากรที่ทำงานประจำให้อยู่แล้ว แต่มีปัญหากันกะทันหันเลยต้องประกาศหาที่ใหม่ค่ะ เลยเป็นโชคดีของเราที่ได้งานนี้มา” หญิงสาวกล่าวอย่างยิ้มแย้มเพื่อช่วยกระตุ้นความเอื่อยเฉื่อยในตัวของเจ้านายหนุ่มให้กระชุ่มกระชวยขึ้น แต่ดูไม่ค่อยจะได้ผลเท่าไหร่                                                                                          

   “เอาเป็นว่าที่เหลือเดี๋ยวผมจะจัดการคุยกับเขาเองรวมถึงเรื่องนัดหมายด้วย ส่วนคุณช่วยติดต่อช่างกับร้านเฟอร์นิเจอร์ได้ไว้ให้ผมด้วยก็แล้วกันนะ”

            “ได้ค่ะ...ถ้างั้นขวัญขอตัวก่อนนะคะ”

            “เชิญครับ...” ประชาสัมพันธ์สาวยิ้มลาให้เขาก่อนจะเดินออกจากห้องไป ชายหนุ่มถอนหายใจยาวๆ เหมือนจะโล่งใจและเครียดไปด้วยในขณะเดียวกัน เขามีทางไปแล้วหาทางออกให้กับตัวเองได้แล้วอย่างน้อยชั่วระยะเวลาหนึ่งกว่างานที่เชียงใหม่จะเสร็จใจของเขาคงเข้มแข็งเหมือนร่างกายที่บึกบึนนี้บ้าง

เพราะการต้องทำงานโดยพาผู้ช่วยไปแค่คนเดียวมันคงหนักเหนื่อยเอาการเวลาจะเอามาคร่ำคิดเรื่องส่วนตัวก็น้อยลงไปด้วย หวังเพียงว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่คิดสักนิดก็ยังดี