เหตุเกิดจากความหึง ตอนที่ 4

"เธอเลือกเองจะให้มันเป็นแบบนี้ ฉันจะทวนความหลังให้มันหยดเลยคอยดู เธอจะได้ไม่ต้องเที่ยวร่านหาชู้ที่ไหนมาชดเชย" วาจาเผ็ดร้อนต่างจากนิสัยและบุคลิกเนื้อแท้โดยสิ้นเชิงพ่นพร่ำอยู่ริมฝีปากในขณะที่เขาผละปล่อยชั่วครู่

ร่างเล็กสั่นเทิ้มไหวระริก น้ำตาไหลรินเป็นทางแต่ศิลาภินไม่ได้ยี่หระรู้สึกผิด เขากลับใช้ปลายลิ้นเลียเล็มหยาดน้ำที่เอ่อรินบนพวงแก้มนั้นแล้วจูบดูดหนักหน่วงที่ดวงตาฉ่ำปรือ

มือข้างนั้นปล่อยจากปลายคาง คงทิ้งรอยแดงเอาไว้ให้ตราตรึง แล้วหันมาลูบไล้ทรวงอกอวบผ่านเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอ ออกแรงบีบจนรู้สึกได้ว่าก้อนเนื้อนั้นเล็ดลอดออกมาจากบรา เขาจึงซุกใบหน้าเข้าหาลำคอ ดอมดมกลิ่นสาวที่ห่างหายกันไปแสนนาน ขบริมฝีปากกับผิวเนื้ออย่างโหยหิว เสียงครางเร้าในลำคอของเขาบ่งบอกถึงความกระหายได้อย่างดีเยี่ยม

กันต์ศิตางค์ได้แต่นั่งนิ่งตัวเกร็งสะท้านสะเทิ้นไปกับแรงของเขาไม่อาจต้านทาน เมื่อใช้มือผลักไสก็กลับถูกจับบีบดันตรึงไว้กับกำแพงแข็งกระด้าง แล้วเบียดตัวเขาหาจนเธอแทบแหลกยับหายใจไม่ออก เธอกัดริมฝีปากที่บวมช้ำของตนเองราวกับไม่รู้สึกรู้สาจนห้อเลือด กล้ำกลืนฝืนทนรับสัมผัสที่ไม่ปรารถนาโดยไม่มีทางเลือก

เสื้อผ้าของทั้งสองถูกศิลาภินกำจัดไปด้วยเวลาอันรวดเร็ว บทรักที่เต็มไปด้วยโทสะและเปลวแห่งเพลิงปรารถนาปะทุขึ้นตามความร้อนรุ่มของกระแสเลือดที่ฉีดพล่านของหนุ่มวัยฉกรรจ์ ก่อนจะดึงทึ้งปลดปล่อยหญิงสาวให้เปลือยโพลนเช่นเดียวกันกับเขา ประคองร่างให้เธอนอนลงริมผนัง โน้มตัวเข้าหาแล้วสำรวจผิวเนื้อสล้างด้วยความใคร่ และคิดถึง...

มือเล็กถูกรวบเข้าไว้ด้วยกันเนื่องมาจากเธอปัดป่ายและผลักดันปกป้องตัวเองจากการถูกรุกราน ดีดดิ้นพยายามพลิกตัวหนีเท่าที่แรงจะพอมีเหลือ แต่ยิ่งขยับ...กลับยิ่งเหมือนเร่งให้ถูกรัดแน่นนัวเนีย...

"อย่าพยายามเลย...ยิ่งดิ้นรน เธอก็ยิ่งจะเหนื่อย...เปล่าประโยชน์" ศิลาภินเอ่ยเสียงพร่า ใช้ริมฝีปากขบกัดตรงโครงหน้าเบาๆ แล้วใช้ลิ้นเลียปาดเรื่อยลงมาจนถึงลำคอระหง แหย่เย้าให้เธอรู้สึกรู้สาถึงสัมผัสแห่งเพศรส ลำตัวเบียดแทรกทับร่างเล็ก มือหนึ่งโน้มลงลูบต้นขาขาวนวล

อีกมือ...ก็เคล้นขยำทรวงอกเปลือยสล้างประดับด้วยยอดถันสีดอกบัว

สองขาเล็กจำต้องอ้ากว้างตามแรงแทรกที่ดันให้แหกห่าง ก่อนที่เขาจะขยับเสียดสีสัมผัสกลางใจร่างนั้น กันต์ศิตางค์ร่นสะโพกหนีบางอย่างที่แข็งขึงและกดให้เธอรู้สึกระบม แต่อันตรายคงไม่เพียงแค่นั้น หากยังยอมให้คืบคลานย่ามใจ นั่นก็หมายถึงเธอจะต้องสูญเสียความเป็นคนให้กับเขาไปด้วย

"อย่า...อย่าทำแบบนี้เลย..."

"หมดเวลาแล้วจีนัส...หมดโอกาสสำหรับเธอแล้ว" ศิลาภินกล่าว อย่างคนเห็นแก่ตัว

มันก็ใช่...เพราะเขาก็ยินยอมจะเป็นเช่นนั้นโดยสวัสดี ยอมหมดค่าความเป็นคน ยอมถูกตราหน้า ยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้มีเธอไว้กกกอดดังเช่นในตอนนี้

กันต์ศิตางค์ใช้มือที่เพิ่งได้รับอิสรภาพจับหัวไหล่เขาแล้วผลักออก แต่เรี่ยวแรงของเธอถูกบั่นทอนไปแล้วเสียมากนัก จึงไม่ระคายใจเขาแม้แต่น้อย ศิลาภินโน้มลากใบหน้าเรื่อยมาจนถึงสองเต้าอวบที่เขาบีบเคล้นเต็มกำมือ  ถูไถด้วยจมูก สูดดมเอากลิ่นหอมหวนจากผิวเนื้อสะอ้าน แล้วใช้อุ้งปากครอบครองปลายยอดอย่างไม่อาจอดใจไหว

เขาดูดดึง...กลืนกินราวกับเป็นอาหารอันโอชะ ต่อให้ได้ลิ้มรสเท่าไหร่ก็ไม่เคยรู้สึกอิ่มเอม ร่างเล็กแอ่นหยัดให้เขาฉกดื่มด้วยความลืมตัว บางครั้งเธอก็เสียวสะท้นจนต้องห่อตัวแล้วบ่ายเบี่ยงหนี ชายหนุ่มตามติดไม่ยอมปล่อยให้หลุดปาก เต้างามอีกข้างก็ยังใช้มือฟ้อนเฟ้นสะกิดเขี่ยวยอดถันให้ได้รู้สึกไม่ต่างกัน

เป็นเช่นนั้น...อยู่เนิ่นนานสลับสับเปลี่ยน ในขณะที่กลางลำตัวเขาก็ยังบดเบียดลำรักถูไถไปกับเนินสาวของเธอ กันต์ศิตางค์เผลอยกสะโพกหยัดรับในบางครั้งเมื่อถูกเขาหลอกล่อกระตุ้นกำหนัดซ่านกระสันในตัวเธอ

"เธอแฉะเสียแล้วจีนัส...ปากก็บอกว่าไม่ แต่ใจเธอมันก็โหยหาพี่อยู่เหมือนกันใช่ไหม หึ หึ..."

"ไอ้คนบ้า! ฉันจะเกลียดคุณไม่ชั่วชีวิต...คอยดู" เธอยังดึงดันจะเถียงเขาทั้งที่น้ำเสียงนั้นสั่นพร่าแหบกระเส่า หายใจหอบโหยไปตามกระแสพิศวาส ใจสั่นระรัว...เหมือนรอคอย และหวาดหวั่นสั่นไหวในเวลาเดียวกัน

"เกลียดผัวได้ลงคอเชียวหรือ...หืม มันจะเป็นยังไงถ้าเธอ...ร้องเรียกให้คนที่เกลียดทำกับเธออย่างที่ผัวเมีย...เขาทำกัน" ชายหนุ่มขบถในลำคอ กัดที่ฐานเต้าแรงๆ ไม่สนใจว่าหญิงสาวนั้นเจ็บจนสะดุ้งเฮือก

แรงชิงชังจากตัวเธอก่อให้ความโมโหในตัวเขาถาโถมมาอีกครั้ง หากทำได้อย่างใจคิด หากไม่ติดว่าเกรงใจผู้หลักผู้ใหญ่แล้วล่ะก็ รับรองได้เลยว่า กันต์ศิตางค์จะไม่มีวันได้ลอยชายต่อปากต่อคำกับเขาอย่างทุกวันนี้หรอก

"อื้อ!..." ความเจ็บแปลบร้าวหนักตรงทรวงอกอวบ เธอผลักเขาสุดแรงบิดตัวหนี แต่ก็ถูกเขาผลักให้อยู่หงายอยู่เบื้องล่างสภาพเดิม กดทับร่างซ้ำแล้วกัดดูดนัวเนียไม่อินังว่าจะเป็นส่วนตรงไหน

ร่างเล็กถึงกับดิ้นพรวด...กับกิริยากักขฬะของเขา อกอวบบอบช้ำไปตามแรงมืออุ้งปากหนานั้นที่ซุกไซ้กัดเฟ้นลากเรื่อยมาจนถึงหน้าท้องเครียดเกร็ง            

"คิดถึงเหลือเกิน...จีนัสของพี่ พี่คิดถึงเธอทุกลมหายใจเลยรู้ไหม..." เขาพร่ำ...ในขณะที่เจ้าของร่างเล็กนอนหอบพร่าตัวสั่นเทิ้มแทบไม่รับทราบรู้ความอะไรอีกแล้ว สัมผัสที่ร้างรามาหลายปี รอยรักที่เคยฝังฝากเอาไว้ มันค่อยๆ ย้อนเอาทุกความรู้สึกเหล่านั้นมาสู่เธอ

สันจมูกคมโด่ง...กดเน้นเนื้อนางสูดดมกลิ่นสาวที่โหยหาด้วยความรักยิ่ง เธอตัวอ่อนปวกเปียกประหนึ่งเป็นขี้ผึ้งที่ถูกเขาลนด้วยไฟร้อน อารมณ์จึงผลักดันให้ชายหนุ่มร่นใบหน้ากร้านสำรวจกลางใจร่างของเธอด้วยความกระสันซ่าน หิวโหย และแสนจะคิดถึง...

ปลายลิ้นแยกแย้มปาดเลียริมฝีปากของตัวเองให้ฉ่ำ ก่อนจะซุกแตะสู่ผิวเนื้ออ่อนที่อุ่นและร้อนชื้นของเธอ กันต์ศิตางค์บิดกายสั่นสะท้านกับสัมผัสนั้น หล่อนบิดกายส่ายสะโพกหนี แต่มือใหญ่กลับกดกำตรึงเธอให้ติดกับพื้นกระดาน รองรับความเสียวซ่านที่กำลังชอนไชเข้าหากลีบเนื้ออ่อนด้านใน...

"อื้อ!!!" เสียงประท้วงครางฮืออาอยู่ในลำคอ ใบหน้าสวยแดงปลั่งเหยเกเมื่อถูกปลุกปั่นจุดกระสันให้หวั่นไหว หญิงสาวรับรู้ถึงความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านดิ้นเดือดอยู่ในตัวเธอ...ช่างทรมานเสียเหลือเกิน

ศิลาภินกระทุ้งอุ้งลิ้นสอดตวัดตรงซอกหลืบเร้น สำรวจตัวตนของหญิงสาวไม่ให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่ตารางนิ้วเดียว ก่อนจะชอนไชลึกเข้าสู่โพรงเนื้ออุ่นระอุ ความชื้นรินไหลให้เขานึกกระหยิ่มยิ้มย่อง ร่างกายของเธอบัดนี้เป็นของเขาไปแล้วด้วยอารมณ์มันจำยอมให้นำพาสู่ความสุขอันเลิศล้ำ

"พี่...อือ!" กันต์ศิตางค์เผลอยกสะโพกร่อนหาการถูกเติมเต็มเมื่อเขาผละออกจากหล่อนแบบกะทันหัน ชายหนุ่มแลบลิ้นเลยริมฝีปากที่เปื้อนราคีสาวกลืนกินความหวานอันกลมกล่อม ทอดสายตาแลเธอด้วยความพิศวาส  "พี่ไม่ปล่อยให้จีนัสเคว้งหรอก...ที่รัก..." เขาบ่นพร่ำในขณะนั่งอยู่ระหว่างขาของเธอ มือก็จับความเป็นชายเหลาเลี้ยงประคองเข้าหาร่องสาวที่ยังเต้นตอดรอให้เขาเติมเต็มอย่างสมบูรณ์แบบ

"อื้อ!!" หญิงสาวครวญครางหอบกระเส่า บางครั้งถอยหนี บางครั้ง...ก็เหมือนจะแอ่นเหยียดโหยหาด้วยความเร่าร้อนในตัวมันเรียกหา

ชายหนุ่มประกบใกล้เข้ามา...นำส่วนนั้นถูไถกับใจกลางร่างหล่อนที่ชื้นพร้อมเต็มทีจากการถูกกระตุ้นด้วยลิ้นและริมฝีปากก่อนหน้า

ศิลาภินต้องประคองทั้งจิตใจและร่างกายของเขาไม่ให้กระหน่ำใส่เธอแหลกยับ ความคับแน่นบีบอัดจนเขารู้สึกร้าวหนึบไปด้วย ซึ่งก็คงไม่ต่างจากเธอเท่าไหร่ กันต์ศิตางค์เริ่มถอยหนีเมื่อการรุกล้ำกล้ำกรายเข้าไปเรื่อยๆ เธอรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ ที่จะยอมรับเขา รู้สึกเจ็บแปลบแรกเมื่อความใหญ่โตนั้นแทรกซ้อนสอดใส่

ชายหนุ่มไม่ยอมรามือ...เขาโน้มคร่อมกอดร่างระหงเอาไว้ กดเธอด้วยร่างที่ใหญ่หนาและแข็งแรงกว่า อารมณ์เร่าร้อนและช่วงเวลาที่เว้นจากบทเสน่หามานานปี ทำให้ศิลาภินหน้ามืดตามัวกับการเสพสมเป็นอย่างยิ่ง เขากระหายหิวดั่งหมาป่าที่ออกจากการจำศีลแล้วได้เหยื่ออันโอชะชิ้นแรก

ปฏิเสธไม่ได้ว่าความเจ็บแปลบแสบระอุนั้นมันกำลังเกิดขึ้นกับทั้งคู่ และความเสียวซ่านก็เช่นกัน กันต์ศิตางค์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกฉีกร่างออกเป็นชิ้นๆ เสี่ยงๆ เธอถูกเบียดกระแทกกระทั้นและบดบี้เสียจนยับเยินไปหมด พื้นกระดานแข็งกระด้างยิ่งตอกย้ำความเจ็บร้าวทุกครั้งที่เขากระแทกตัวเข้าหา

ผิวเปลือยของหล่อนแดงเถือกและเต็มไปด้วยริ้วรอยการถูกทารุณด้วยแรงสวาท ชายหนุ่มหายใจหอบกระเส่า ผ่อนกำลังในการโหมกระหน่ำเมื่อเห็นน้ำตาหยดใสๆ หลั่งรินอาบแก้มขาว เขารั้งหล่อนมากอดและจูบซับปาดเลียน้ำตานั้นราวกับต้องการกลืนเอาความเจ็บปวดของเธอมาไว้กับตัวเสียเอง

ริมฝีปากหน้าไล่เรื่อยเลื้อยลากมาถึงกลีบปากที่สั่นระริกทั้งกลัวทั้งเกลียด...

แล้วตะบมจูบซุกลิ้นเข้าหาความหวานหอมใจโพรงปากอุ่น หญิงสาวพยายามเบี่ยงหลบหน้าหนี แต่เขาก็ตามนัวเนียใช้ปากและลิ้นตวัดรัวป้อนจูบดูดดื่มให้หล่อนแทบสำลักด้วยหายใจไม่ทัน

มือก็คลุกเคล้าขยำเคล้นทรวงอกหยุ่นได้รูป สะโพกสอบเริ่มขยับเข้าหาและดึงออกอีกครั้ง...เนิบช้า แต่หนักหน่วง

โพรงสวาทถูกกระตุ้นจนหญิงสาวเองเริ่มคล้อยตามผู้บงการ หล่อนคุ้นเคยกับสัมผัสเหล่านี้เป็นอย่างดี แม้จะห่างหายจากความรู้สึกเหล่านี้มานานนักแล้วก็ตาม ความอุ่นร้อนเริ่มหลั่งริน เอื้อต่อการเสพสวาทให้คล่องแคล่วยิ่งขึ้น มือเล็กเคลื่อนมากำจิกต้นแขนแข็งแรงระบายความเครียดตึงในจิตใจ

ร่างเล็กสั่นไหวไปกับจังหวะที่ถี่รัวแรงขึ้น ความหนักหน่วงก็ถ่วงกระทั้นมากเป็นเท่าตัวตามไปด้วย ความเสียวซ่านบิดเกลียวเป็นคลื่นวนพล่านอยู่ตรงท้องน้อยของเธอ กันต์ศิตางค์เผลอปล่อยอารมณ์ไปตามกระแสสวาทอย่างลืมตัว