เหตุเกิดจากความหึง ตอนที่ 5

ร่างกายของหญิงสาวทุกตารางนิ้วถูกเขาจองตีตราความเป็นเจ้าของเพียงผู้เดียว ความสาวถูกรุกรานพร้อมๆ กับทรวงอกอวบหยุ่นก็ถูกอุ้งปากร้อนชื้นครอบครองอย่างตะกรุมตะกราม ศิลาภินไม่รั้งเวลาในการดำเนินเกมรัก

เขาสอดประสานตัวเองเข้าหาเธออย่างหนักหน่วงและเร่งจังหวะไปตามคลื่นพิศวาสที่ก่อตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ เสียงครางระงมผสมปนเปไปกับเสียงกรีดร้องหวีดแหลมในบางครั้งก่อนที่ทุกอย่างจะสงบลงพร้อมๆ กับน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าของกันต์ศิตางค์

“อย่าร้อง...” ชายหนุ่มที่ยังหอบฮักเพราะเสียแรงไปไม่ใช่น้อยพลิกลงนอนข้างๆ และใช้หัวแม่มือปาดน้ำตาตรงร่องแก้มให้เธอ เขายอมรับว่าสุขสมแต่ไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย

 การรอคอยจะได้ครอบครองเรือนร่างของหญิงอันเป็นที่รักอีกครั้งไม่ได้ถูกวางแผนให้เกิดขึ้นในสถานการณ์และสถานที่เช่นนี้ แต่เขาก็ระงับอารมณ์ทั้งหึงหวงทั้งโกรธนั้นเอาไว้ไม่ไหวจริงๆ หญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดกล้าทำร้ายจนให้เขาเจ็บเพียงเพื่อเธอจะโบยบินไปกับคนอื่น มันเป็นเรื่องที่ผู้ชายคนไหนๆ บนโลกนี้ก็ยอมไม่ได้

“ปล่อย!! ไอ้คนสารเลวฉันเกลียดคุณ!! เกลียดที่สุด” กันต์ศิตางค์ที่นอนคู้ตัวบนพื้นแข็งๆ ที่ปูทับด้วยเสื้อจูด ใช้มือกอดตัวเองไว้กัดฟันพูดด้วยดวงตาแข็งกร้าวแดงก่ำที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำเอ่อล้น

คนถูกด่าสะอึกไปชั่วขณะกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับก้อนแข็งๆ ที่เจ็บจุกมองร่างสะอื้นสั่นเทาอย่างสับสน เขาเช็ดน้ำตาและรวบเธอเข้ามากอดแนบอกอีกครั้งแม้เจ้าตัวจะดิ้นไม่ให้ความร่วมมือด้วย      ถ้าแม้นเธอยอมอ่อนให้เขาสักนิด เรื่องในวันนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นเด็ดขาด ทำไมหญิงสาวไม่รู้ว่าว่าความรักที่เขามีให้มันมากมายขนาดไหน แม้แต่ชีวิตเขาก็ยอมให้เธอหมดขอเพียงเธอจะโอนอ่อนแยแสความรู้สึกเขาบ้างเท่านั้นเอง

“จีนัส...พี่ขอโทษ...”

“พอที!! ขอโทษของคนเลวๆ มันไม่ทำให้อะไรๆ ดีขึ้นหรอก นอกจากมันจะยิ่งทำให้ฉันตกต่ำลง” หญิงสาวพยายามดีดตัวออกจากวงแขนแข็งแกร่งที่โอบรัดแต่ไม่เป็นผล เธอใช้กำปั้นทุบไปทุกที่บนร่างกายของเขาเท่าที่จะเอื้อมมือไปถึง

ศิลาภินไม่ได้ปัดป้องเขาแค่กอดเธอไว้อย่างนั้น อยากปลอบประโลมแต่รู้ว่าไม่สามารถทำให้ดีไปกว่าการอยู่เฉยๆ คำแก้ตัวใดๆ ยามนี้ต่อให้ยกแม่น้ำทั้งห้ามาพูดมันก็ไม่อาจลบล้างความผิดพลาดซ้ำๆ ซากๆ ของเขาได้เลย

“แต่งตัวเถอะ...เราจะได้ออกไปจากที่นี่กัน” ชายหนุ่มจับประคองร่างเล็กให้ลุกนั่งแต่เธอยังสะบัดออกไม่ยอมให้เขาจับต้องโดยง่าย ชายหนุ่มไม่ยี่หระมองหน้าตาแดงก่ำเปียกปอนไปด้วยน้ำตาก็ยิ่งเจ็บปวดใจนัก กี่ครั้งกี่หนแล้วที่สองมือนี้ทำร้ายให้เธอต้องบอบช้ำทั้งกายและใจ

“เดี๋ยวพี่สวมเสื้อผ้าให้นะ...”

“ไม่ต้อง!! ไปซะจะไปตายที่ไหนก็ไปเลยแล้วต่อไปนี้ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก” กันต์ศิตางค์เค้นคำพูดตวาดใส่ทั้งน้ำตา ศิลาภินหยามเกียรติเธออย่างไม่น่าให้อภัย เขาทำร้ายเธอไม่ใช่เฉพาะร่างกายที่บอบบางนี้เท่านั้นแต่ทุกการกระทำมันตอกลึกเข้าไปถึงหัวใจให้แตกร้าวไม่มีวันประสานกลับได้เหมือนเดิม  

“งั้นพี่ไปรอข้างนอกนะ...” เขาบอกกับเธอ สายตาเคืองขุ่นตวัดมองแล้วรีบรวบผ้ามาปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง ในขณะที่ศิลาภินก็จัดการเก็บเสื้อผ้ามาสวมใส่จนครบทุกชิ้นแล้วเดินออกไปรอเธอย่างที่บอก

กันต์ศิตางค์ร่ำไห้ตัวโยนรวบอาภรณ์ของตัวเองมากอดไว้แน่น ช่างน่าอัปยศยิ่งนักที่ต้องมาถูกข่มเหงน้ำใจในกระท่อมซอมซ่อเช่นนี้

นี่หรือผู้ชายที่เธอรัก ผู้ชายที่เธอเคยเทิดทูนบูชาเขาให้เป็นหนึ่งเดียวของหัวใจเสมอมา กระทำการเหยียบย่ำน้ำใจกันได้ถึงเพียงนี้ การตัดสินใจที่เคยลังเลพะว้าพะวังก่อนหน้าบัดนี้จิตใจเธอแน่วแน่แล้วว่าทางเดินที่เลือกจะต้องไม่เขาอยู่ร่วมแม้แต่เงา