เหตุเกิดจากความหึง ตอนที่ 3

ศิลาภินเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่มันอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างอดีตคนรักที่บัดนี้มีฐานะเป็นพี่เมียกับผู้ชายที่คอยมาเทียวไล้เทียวขื่อได้เป็นอย่างดีว่าพัฒนาไปถึงขั้นไหนกันแล้ว           

เมื่อกิตติธัชเดินไกลออกไปยังทางออกของสวนผักแล้วกันต์ศิตางค์จึงหันความสนใจมายังงานของตัวเองอีกครั้ง เธอเดินลัดเลาะออกจากแปลงถั่วฝักยาวที่สูงเลื้อยอยู่เหนือศีรษะ เพื่อไปดูต้นกล้าของผักกาดขาวที่เพิ่งจะลงเพาะชำไม่นานมานี้

หญิงสาวไม่ได้สนใจหรือระวังตัวเพราะที่นี่เป็นอาณาเขตสวนผักของครอบครัวเธอทั้งหมด พอสิ้นอาณาเขตก็มีกำแพงสูงก่อกั้นอีกชั้นเพื่อความปลอดภัย

แต่...ภัยกำลังคืบคลานเข้ามาโดยที่เธอไม่รู้ตัวและเตรียมรับมือกับมันไว้สักนิด

“อุ๊ย!!” กำลังเดินอยู่เพลินๆ ข้อมือเล็กก็ถูกดึงกระชากจนของในมือหล่นเกลื่อนด้วยความไม่ระวังของคนถือ หญิงสาวรีบชักมือกลับและหันหน้ามามองยังต้นเหตุตามสัญญชาตญาณ แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการที่ถูกเขาบีบกำเอาไว้ได้

“คุณ!! นี่คุณ...”

“ใช่ฉันเองกันต์ศิตางค์ คิดว่าเป็นไอ้ชู้นั่นกลับมาต่อให้เหรอ” น้ำเสียงแข็งกร้าวกับใบหน้าที่ดุดันคือสิ่งที่เธอหันมาแล้วได้เผชิญ

ศิลาภิน...เขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วทำไมต้องทำเหมือนแค้นเคืองอะไรเธอถึงขนาดนั้นด้วย

“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ยแล้วมาที่นี่ทำไม”

“จริงๆ ก็ไม่ได้มีธุระกับเธอหรอกแต่บังเอิญได้มาเห็นความสำส่อนเมื่อครู่เข้า...”

“บ้า!! ทุเรศที่สุดพูดอะไรของคุณไม่ทราบ” แม้จะยังถูกจับข้อมือแล้วกำแน่นไม่ยอมปล่อยแต่หญิงสาวก็ยังพยายามดึงออกให้เป็นอิสระพร้อมทั้งตวาดใส่หน้าเขาเมื่อตัวเองถูกประณาม

“ทุเรศเหรอ...ฮึ แล้วไอ้ที่ยืนกอดยืนจูบกันกลางทุ่งนี่มันน่าชื่นชมงั้นสิ”

“มันเรื่องของฉัน...ปล่อย!! แล้วออกไปซะมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย”

“ไม่!! จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง และเธอสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับไอ้หมอนั่นอีก” คำพูดที่ออกมาจากปากเขาทำเอาหญิงสาวแสยะยิ้มเยาะเย้ยก่อนจะสวนกลับทันควัน

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันไม่ทราบ ฉันจะทำอะไรกับใครมันก็เรื่องของฉันไม่ต้องมายุ่ง ออกไปจากชีวิตฉันซะทีไปให้พ้นๆ ไม่ต้องมาให้เห็นหน้ากันเลยยิ่งดี เข้าใจไหม!!”

“เธอ...ลืมไปแล้วจริงๆ ใช่ไหมว่าเราเป็นอะไรกัน...”

“ไม่!! ไม่ลืม ฉันเป็นพี่เมียแล้วคุณก็เป็นน้องเขย ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฉัน” ข้อมือเล็กยังคงถูกบีบแน่น แต่เธอก็ไม่คิดยอมแพ้ พยายามดึงออกจนตัวเองเริ่มเจ็บ

เมื่อสังเกตดูบริเวณที่เขาจับบัดนี้มันแดงเถือกเป็นรอยตามนิ้วใหญ่ๆ นั่นไปแล้ว ด้วยความถือดีเธอไม่รู้เลยว่ากำลังปลุกอสูรร้ายในตัวศิลาภินให้ตื่นจากการหลับใหลเสียแล้ว

“เพราะมันใช่ไหม...เพราะไอ้กิตติธัชนั่นใช่ไหม เธอถึงได้ลืมเรื่องของเราจนหมดทุกสิ่งทุกอย่าง”

“ใช่!! คือคนที่ทำให้ฉันลืมเรื่องเลวทรามต่ำช้าในอดีตไปจนหมด...และกำลังจะเริ่มชีวิตใหม่ที่มีเขาอยู่ข้างๆ ฉันจะบอกให้รู้นะคนเราน่ะพอมีเรื่องดีๆ เข้ามาความทุกข์ความเจ็บช้ำน้ำใจมันก็ถูกกลืนหายไปกับกาลเวลานั่นแหละ ในเมื่อมันไม่ได้มีความหมายกับฉันอีกต่อไป แล้วจะจำมันไว้ทำไมล่ะ!!...”

ไม่เลย...จริงๆ แล้วทุกความเจ็บปวด ทุกความรู้สึกมันยังอยู่ตรงนี้...ในอกข้างซ้าย ทุกอณูเนื้อหัวใจมันยังร้าวระบมอย่างไม่มีวันจางหายเหมือนคำพูดได้เลยแม้แต่น้อย แต่ที่กลั้นหายใจบอกส่งๆ ไปอย่างนั้นเพื่อต้องการให้เขาหยุดคุกคามเธอและไปให้พ้นๆ เสียที หารู้ไม่ว่าผลมันจะกลับเป็นตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

“ลืมเหรอ!! จำไม่ได้เหรอ...ไม่เป็นไรฉันยินดีรื้อฟื้นให้อีกหลายๆ รอบก็ได้ว่าเราเป็นอะไรกัน แบบฟรีๆ...”

“กรี๊ดๆ!! ปล่อยนะ จะพาฉันไปไหน ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วย...อื้อ!!” เสียงหวีดร้องของหญิงสาวเล็ดลอดออกมาได้เพียงเท่านั้นเธอก็ถูกศิลาภิน กระชากเข้าหาตัวแล้วใช้มืออีกข้างปิดปากเอาไว้

 มือข้างที่จับมือเล็กคลายออกเปลี่ยนมาสอดเข้าทางหลังสะเอวคอดไปยังด้านหน้าแล้วรวบข้อมือเล็กที่กำลังทุบตีเขาอย่างหนักได้ในกำมือใหญ่จากนั้นก็ยกตัวเธอขึ้นสูงให้หลังพิงกับตัวเขาแล้วพาหิ้วเดินไปทางด้านหลังของแปลงถั่วฝักยาวนั่น

กันต์ศิตางค์พยายามกรีดร้องทั้งๆ ที่ถูกมือหนาอุดปากอยู่แต่ก็ไม่สามารถทำให้เสียหลุดพ้นออกไปได้ น้ำตาของเธอไหลหยดเป็นทางลงบนหลังมือใหญ่หนา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขายี่หระต่อการดิ้นรนของเธอแม้แต่น้อย    

“ทีกับฉันทำเป็นสะดีดสะดิ้ง เมื่อกี้กับไอ้หมอนั่นแทบจะกินกันกลางแปลงผักมันไม่มากไปหน่อยเหรอกันต์ศิตางค์”

“อ่อย อื้อๆๆ!!...”

“ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก เวลาพักกลางวันแบบนี้ทุกคนไปกินข้าวกันหมดกว่าจะเสร็จก็คงเป็นชั่วโมง เราได้ระลึกความหลังกันพักใหญ่แน่ไม่ต้องกลัว” ด้วยความโกรธที่อยู่เหนืออุณหภูมิดวงตะวันยามเที่ยง

 ศิลาภินหลงลืมทุกสิ่งอย่าง ยามนี้เขามุ่งแต่จะทำจุดประสงค์ของตัวเองให้บรรลุเท่านั้น

กระท่อมท้ายสวน สถานที่พักผ่อนที่มีอยู่เป็นจุดๆ กระจายอยู่ทั่วไปคือที่หมายของชายหนุ่มที่กำลังถูกเพลิงพิโรธครอบงำ กันต์ศิตางค์ที่ถูกอุ้มกึ่งลากต้องอยู่ในเงื้อมมือของเขาอย่างไม่อาจขัดขืน

 แม้นใจไม่ปรารถนา แต่แรงจะทัดทานก็ไม่อาจสู้เขาได้แม้แต่น้อย เมื่อถึงตัวกระท่อมเพิงพักหลังเล็ก ร่างบางของหญิงสาวก็ถูกพาขึ้นบันไดสู่ด้านในของสถานที่แห่งนั้นทันที

กระท่อมหรืออาจจะเรียกว่ากระต๊อบก็ได้ ถูกยกขึ้นเป็นสองชั้นมีใต้ถุนไว้ผูกเปลนอน ชั้นบนทำด้วยฟากสับทั้งหมดมุงด้วยหลังคาจาก ตัวกระต๊อบมีส่วนด้านหน้ายื่นออกมาเล็กน้อยถัดเข้าไปมีห้องที่กั้นหยาบๆ ไว้สำหรับเก็บอุปกรณ์ ที่ต้องใช้งานบ่อยๆ เพื่อจะได้ไม่ต้องขนไปขนมาให้เหนื่อย          

ประตูซึ่งไม่ได้มีความแข็งแรงอะไรเลยถูกถีบด้วยเท้าใหญ่เต็มกำลังแรงชายจนมันเปิดอ้าแทบพังไปด้วยในวินาทีนั้น แล้วร่างเหน่งน้อยของกันต์ศิตางค์ก็ถูกพาเข้าไปด้านในห้องเล็กแคบนั่น         

“โอ๊ย!!”

ศิลาภินเหวี่ยงร่างเล็กที่หอบหิ้วลงนั่งจ้ำเบ้ากับพื้นที่ถูกปูทับด้วยเสื่อกระจูด เพราะในนี้มีคนแวะเวียนมาพักบ่อยมันจึงถูกทำความสะอาดและไม่ได้สกปรกอะไรมากมาย

เมื่อร่างถึงพื้นหญิงสาวร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บแล้วรีบลุกวิ่งไปที่ประตูเพื่อเอาตัวรอด แต่...ไม่ทันความเร็วของเขาอยู่ดี

“จะทำอะไรน่ะ...อย่าทำบ้าๆ นะไม่งั้นฉันจะเกลียดคุณไปทั้งชีวิตจริงๆ ด้วย”

ถ้อยคำแทงใจแม้จะเจ็บแปลบไม่น้อย ด้วยไม่ได้อยากเป็นที่เกลียดชังของเธอเลย แต่มันก็ไม่อยากหยุดความปรารถนาที่หวังจะรื้อความทรงใจให้เธอได้ ชายหนุ่มนั่งยองๆ ตรงหน้ากันต์ศิตางค์มองเธอที่กำลังตื่นตระหนกอย่างคุกคาม

“บอกสิ...ว่าเราเป็นอะไรกัน แล้วสัญญากับฉันว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับไอ้หมอนั่น ทำยังไงก็ได้ให้มันไปไกลๆ ชีวิตเธอซะ แล้วฉันจะยอมปล่อย”

“บ้า!! คุณมันบ้าไปแล้ว มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันไม่อยากทำ...”

“คำก็สิทธิ์ สองคำก็สิทธิ์...อยากให้ฉันแสดงสิทธิ์ในตัวเธอมากนักใช้ไหมกันต์ศิตางค์ ได้สิ...”

“ไม่!! อย่า!!...” เสียงร้องห้ามไม่ได้ทำให้การคุกคามนั้นหยุดลง ชายหนุ่มค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาหญิงสาวที่กระเถิบถอยหนีอย่างใจเย็น จนกระทั่งเธอจนมุมหยุดอยู่ที่ผนังฝากสับนั่น

กันต์ศิตางค์ตัวสั่นเทามือไม้ชาวาบเมื่อล่วงรู้ได้ว่าอีกไม่กี่นาทีเธอจะต้องเจอกับอะไร ศิลาภินตะครุบเข้าหาร่างบางจนสามารถคร่อมอยู่เหนือตัวเธอได้ เขาโน้มใบหน้าเข้าหากลีบปากบางที่ซีดเซียว แต่หญิงสาวก็ยังพยายามเบี่ยงหนีจนเขาต้องใช้มือสองข้างทาบบงการให้เธอหยุดนิ่ง

ริมฝีปากหนารุกเข้าครอบครองต้นตอแห่งเสียงที่มักพ่นวาจาทำร้ายจิตใจเขาเสมอๆ รสชาติของเหลวเค็มปะแล่มๆ ที่ไหลออกจากดวงตาถูกเขาฉกชิมกลืนลงลำคอไปด้วยเมื่อมันไหลอาบร่องแก้มเข้าสู่ปาก ร่างหนาขยับเขาใกล้เป้าหมายจนสามารถบังคับสองเขาที่ยกชันให้วางราบลงกับพื้นและตัวเขาก็คุกเข่าคร่อมกอดรัดร่างของเธอเอาไว้กับตัว

“ยอม...ยอมแล้วพี่ธีร์...จีนัสยอมทุกอย่างอย่าทำอะไรจีนัสเลยนะคะ”

น้ำเสียงสั่นเครือดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบวมเจ่อเมื่อเขาถอนจูบที่เร่าร้อนเต็มไปด้วยไฟแห่งปรารถนานั้นออก ชายหนุ่มจ้องมองเธอด้วยสายตาฉ่ำเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ แต่สิ่งที่เธอพูดมานั้นมันก็พอที่จะทำให้เขาหยุดรับฟังได้บ้าง

“ยอมว่ายังไง...ไหนบอกมาซิ...” ศิลาภินหอบกระเส่าด้วยแรงพิศวาสที่กำลังโหมกระพืออย่างหนักในตัวเขา พยายามเก็บข่มเต็มที่ด้วยสำนึกซึ่งเหลือเพียงน้อยนิดคอยเตือนให้หยุดเสียก่อน

“จีนัส...ระ...รู้แล้วค่ะว่าเราเป็นอะไรกัน จำ...จำได้แล้วพี่ธีร์ปล่อยจีนัสไปนะคะ...”

“แล้วไงอีก...พูดมาให้จบสิก่อนที่พี่จะทนไม่ไหว”                             

“เราๆ เราเป็นสามีภรรยากันค่ะ เมื่อก่อนนี้...เราสองคน...รัก กัน มาก...” หญิงสาวเน้นเสียงที่เค้นออกมาอย่างคับแค้นจุกในอกบอกกับเขา ศิลาภินยิ้มร้ายมุมปากอย่างสมใจ                                                                  

  “แล้วยังไงอีก...”

“จีนัสสัญญาว่าจะพยายาม...อยู่ห่างๆ พี่พัฒต่อไปนี้จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก”

“ดีมาก...เด็กน้อย จำคำของเธอไว้ให้ดีนะพี่ต้องไปทำงานต่างจังหวัดหลายเดือน...อย่าทำให้พี่ต้องกังวลไปมากกว่านี้เลยนะรู้ไหม”

เป็นอันว่าเขายอมสงบเพื่อรักษาน้ำใจหญิงอันเป็นที่รัก ยอมทำร้ายตัวเองและยอมทนเก็บเจ็บปวดเอาไว้เหมือนทุกๆ ครั้งเพื่อความสุขของเธอ ชายหนุ่มค่อยๆ พาร่างที่สั่นเทื้มเพราะไม่ได้รับการปลดปล่อยยืนขึ้นและพยักหน้าให้กันต์ศิตางค์ออกไปจากห้องเล็กแคบนี้ได้

หญิงสาวลุกยืนอย่างระวังตัวก่อนจะค่อยๆ เดินเลียบผนังเพื่อไปยังประตู เธอเดินออกไปแล้วชายหนุ่มจึงหันหน้ากลับเข้าด้านในอีกครั้ง

เขายกมือขึ้นบีบขมับด้วยความปวดหนึบ เมื่อครู่เพราะอารมณ์ชั่ววูบแท้ๆ เกือบพลั้งมือทำร้ายเธอเข้าให้อีกแล้ว ถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ ไม่รู้ต่อไปเขาจะต้องแก้ปัญหายิ่งใหญ่นี้อย่างไรได้อีก

ปึก!! “โอ๊ย!!” เสียงกระทบจากของแข็งลงบนกลางหลังดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของศิลาภิน เขาถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้นและรีบหันไปมองยังต้นเหตุก็พบว่ากันต์ศิตางค์ที่ถือท่อนไม้ไว้ในมือกำลังยืนยิ้มสะใจกับความเจ็บปวดของเขา

“เธอ!!” 

“สมน้ำหน้า...จำเอาไว้นะอย่าคิดทำอะไรต่ำช้ากับฉันอีกถ้าไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้” หญิงสาวตวาดใส่คนเจ็บด้วยอารมณ์ทั้งโมโห โกรธ และสะใจในขณะเดียวกันก่อนจะโยนไม้ท่อนนั้นทิ้งแล้วรีบพาตัวเองวิ่งลงบันได    ศิลาภินแม้จะเจ็บเพราะถูกตีเข้ากลางหลังสุดแรง จนต้องทรุดนั่งรีบดีดตัวไปจับร่างเล็กกะทัดรัดนั้นเอาไว้เสียก่อนที่เธอจะได้หนีออกจากประตู

“ว้าย!! ปล่อยนะปล่อย ไอ้บ้าปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!!” กันต์ศิตางค์ที่ถูกจับตัวเอาไว้ทันกรีดร้องด้วยความตกใจกลัว เธอกะความเร็วของเขาผิดไปแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น แล้วทีนี้จะทำอย่างไรล่ะที่รู้ๆ ศิลาภินไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เป็นแน่

แต่เธอจะได้รับโทษอะไรจากเขาบ้างนี่สิ...คือสิ่งที่คิดแล้วช่างน่ากลัวนัก

“เธอกล้ามากกันต์ศิตางค์ กล้าทำร้ายฉันกล้าสบประมาทหัวใจที่มันมีแต่เธอ...แล้วเธอจะได้รู้ว่าผลมันเป็นยังไงที่กล้าทำร้ายฉันขนาดนี้!!”

เสียงคำรามดุดันดังก้อง แม้จะได้ยินกันเพียงแค่สองคนเพราะอยู่ในสถานที่ห่างไกลและคนงานต่างพากันไปพักเที่ยงหมด แต่มันก็ช่างทรงอำนาจน่าขนลุกราวกำลังพิพากษาบงการชีวิตของคนในเงื้อมมือ

พลั่ก!! “โอ๊ย!!” กันต์ศิตางค์ถูกเหวี่ยงโยนลงที่เดิมในห้องเล็กของกระต๊อบ สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร้อนรนเมื่อเห็นคนตรงหน้ายืนถมึงทึงราวยักษ์ปักหลั่นจ้องแต่จะบดขยี้ให้เธอแหลกคามือ

“พี่...พี่ธีร์จีนัสขอโทษ...”

“ฮึ...ไม่ได้ผลแล้วกันต์ศิตางค์ ฉันไม่โง่หลายครั้งให้เธอมาแว้งกัดลับหลังหรอกไม่ต้องพยายามคิดหาวิธีอะไรทั้งนั้น ยังไงเธอก็หนีไม่พ้นอยู่ดี...” ศิลาภินไม่พูดเปล่าคราวนี้เขาใช้มือปลดเข็มขัดที่สะเอวออก ดึงมันออกจากหูกางเกงและโยนไปตกอยู่ตางซอกมุมห้อง ตามด้วยกระดุมกางเกงยีนที่ถูกปลดตามมา

เขาจัดการกับเสื้อผ้าตัวเองไว้แค่นั้นก็หยุดและเดินย่ำเข้าไปหาจำเลย รีบคุกเข่าคร่อมร่างบางเอาไว้บังคับให้ขาของเธอวางราบกับพื้นก่อนจะจับตัวให้เอียงนอนลงด้านข้าง แล้วตัวเองก็ทาบทับลงไป

กลีบปากที่บวมเจ่อในคราแรกถูกบดขยี้อีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ความปรานีนั้นมีน้อยเหลือเกินจนหญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยน้ำมือของคนเหนือร่าง สองมือใหญ่ของเขากอดรัดและคลำเคล้นไปทั่วสรรพางค์เพิ่มความเจ็บร้าวให้ร่างกายเธอแทบทุกอณูเนื้อ

กลีบปากอ่อนบางของหญิงสาวแตกยับ เรียวลิ้นของเขาดุนดันทะลวงเข้าหาโพรงปากอุ่นระอุที่ยังประหม่าและพยายามบ่ายเบี่ยงหลบหนี มือใหญ่ยกบีบปลายคางมน เธอครางฮือเสียงหลงในลำคอด้วยความเจ็บปวด แผ่นหลังชนแน่นกับฝาผนัง ไม่อาจขยับเขยื้อน ในขณะที่ด้านหน้าก็ถูกเขาบงการบังคับ