ตอนที่ 11 ไร้มารยาท

เย็นวันหนึ่งในบริษัท

ทิศตะวันเดินเลี่ยงเข้าทางประตูหนีไฟ เขาไม่ได้อยากเจอใครเป็นพิเศษ โดยเฉพาะ คู่หมั้นของเขา ที่เริ่มเข้ามาวุ่นวายในชีวิตมากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ก่อนที่เขาจะก้าวไปถึงบันได เสียงสนทนาของพนักงานสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักก็ดังเข้าหูเขาโดยบังเอิญ

“นี่ ซันนี่...เมื่อวันก่อนฉันเห็นไข่มุกมาที่บริษัท”หญิงสาวจิบกาแฟนิดนึงก่อนจะพูดต่อ “เธอได้เจอไข่มุกแล้วใช่ไหม?”

ทิศตะวันชะงักเท้าทันที เขาเพิ่งรู้ว่าดารินทร์ชื่อเล่นว่าไข่มุกเมื่อไม่กี่วันมานี้ เขาเลยหยุดฟังเมื่อได้ยินว่ามีคนกำลังเอ่ยถึงเธอ ดวงตาคมหรี่ลงขณะตั้งใจฟังบทสนทนาต่อไป

“ใช่ เจอกันที่บริษัทนี่แหละ เธอบอกว่ามาทำธุระนิดหน่อย”

“จริงเหรอ? ให้พูดตรง ๆ ความจริงแล้วฉันได้ยินเธอสองคนคุยกันนะ”

“ไร้มารยาท”

“อะไร ฉันแค่บังเอิญเดินผ่าน”

“บังเอิญหรือสอดแนม”

“บังเอิญย่ะ” เธอกระแทกเสียง “แต่ฉันแปลกใจมากเลยนะที่ไข่มุกแต่งงานกะทันหันขนาดนั้น แล้วก็ดูสิ ท้องเร็วแบบนี้ เป็นไปได้ยังไงถ้าเธอไม่ได้ท้องก่อนแต่ง?”

“นั่นน่ะสิ ฉันก็สงสัยอยู่แต่ไม่กล้าถาม ไข่มุกไม่ได้พูดถึงสามีเลย แถมลาออกจากงานไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีก รู้สึกเป็นห่วงยังไงก็ไม่รู้”

“เธอคิดว่าเป็นไปได้ไหมว่า...ผู้ชายคนนั้นอาจจะเป็นคนที่บริษัท?”

“บ้าเหรอ!? เธอคิดมากไปเองหรือเปล่า?” ซันนี่แย้งทันที “ไข่มุกเคยสุงสิงกับใครในบริษัทบ้างนอกจากฉัน”

“งั้นเธอก็น่าสงสัย”

“เดี๋ยวตีปากเลย” เธอแกล้งเงื้อมมือทำท่าจะตีคนตรงหน้า

“จำข่าวลือเมื่อห้าเดือนก่อนได้มั้ย…”

“ข่าวลืออะไร”

“ท่านประทานพาสาวเข้าโรงแรมไง”

“อ๋อ...ข่าวนั้น” ซันนี่นึกออก “ตอนนี้ก็เงียบไปแล้วนี่ ก็คุณทิศตะวันออกมายอมรับว่าคนที่เข้าโรงแรมกับท่านในคืนนั้นคุณเขมมิกา”

“อืม ฉันคงคิดมากไป เพราะถ้าฉันเป็นผู้หญิงที่เข้าโรงแรมกับท่านประธานในคืนนั้นฉันคงจะแสดงตัว แล้วให้ท่านประธานรับผิดชอบ ได้ผัวรวยแบบท่านประธานคงจะสบายไปทั้งชาติ”

“นั่นเจ้านายนะ พูดให้มันดี ๆ หน่อย”

“ใครจะคิดว่าคนระดับประธานบริษัทจะยุ่งกับนางแบบในบริษัทจนเป็นข่าวใหญ่ ต่างก็ทนแรงกดดันของสื่อไม่ไหวจึงออกมาประกาศหมั้นฟ้าแลบ”

“เงียบไปเลยนะ ใครจะได้กับใครก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเธอ ฉะนั้นควรหุบปากเพื่อรักษาตำแหน่งของตัวเองไว้ซะ”

ทิศตะวันกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกเหมือนโดนบางอย่างตบหน้าแรง ๆ คำพูดของพนักงานสาวทำให้เขาเข้าใจอะไรมากขึ้น เขาไม่เคยเชื่อดารินทร์ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่พอมาได้ยินคนอื่นพูดถึงเรื่องนี้ เขากลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร? คนที่เธอบอกว่าแต่งงานด้วยน่ะ”

“ทำไมเธอถึงแต่งงานกะทันหัน?”

“แล้วเด็กคนนั้น…เป็นลูกของใครกันแน่?”

ยิ่งคิดก็ยิ่งคาใจ

เขาไม่ควรปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ คำพูดของดารินทร์ยังไม่มีน้ำหนักมากพอ เขาต้องหาความจริงเรื่องนี้ให้ได้

คิดได้ดังนั้นทิศตะวันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหานักสืบที่เขาเคยจ้างมาก่อนหน้านี้ เสียงปลายสายรับแทบจะทันที

“หาข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อดารินทร์ ให้ฉันที...ฉันอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอและสามีของเธอ”

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ครั้งนี้เขาจะต้องได้คำตอบที่ชัดเจน

ไม่กี่วันต่อมาทิศตะวันก็ได้รู้ความจริงว่าดารินทร์ยังไม่เคยแต่งงาน และจากที่จ้างนักสืบตามสืบเรื่องของดารินทร์ ก็ยังไม่ปรากฏตัวผู้ชายสักคนในบ้านของเธอ เขาจึงสงสัยว่าเธอจะโกหกเขาไปเพื่ออะไร

เมื่อหาคำตอบด้วยตัวเองไม่ได้ คนที่จะให้คำตอบเขาก็คือดารินทร์ เขาจึงให้เลขาไปพาตัวดารินทร์มาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นคอนโดของเขาไม่ใช่บริษัท เพราะเขาไม่อยากให้เธอเจอใคร โดยเฉพาะคู่หมั้นของเขา เมื่อมาถึงดารินทร์ก็โวยวาย เธอเริ่มโกรธเขาที่เห็นเธอเป็นตัวอะไรถึงได้สั่งให้คนพาไปพามาตามอำเภอใจแบบนี้

คอนโดของทิศตะวัน

“คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!”

ดารินทร์ตวาดลั่นทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องของเขา ดวงตาของเธอวาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ เธอสะบัดแขนออกจากมือของกิตติชัยซึ่งเป็นคนรับหน้าที่พาเธอมาที่คอนโดของทิศตะวัน ก่อนจะหันไปจ้องหน้าเจ้าของห้องอย่างเอาเรื่อง

“นี่มันอะไรกัน!"