16 - เขาสวีทกัน

16 - เขาสวีทกัน

เธอซื้อแหวนเพชรให้ตัวเองในวันเกิดปีที่ยี่สิบ

แหวนเพชรหนึ่งกะรัต เม็ดใหญ่โดดเด่นบนนิ้วกลาง

และเธอจะใช้นิ้วหัวแม่มือตนเองลูบความเย็นเยียบของทองคำขาวใต้อุ้งมืออยู่เสมอ

ยิ่งต้องอยู่ท่ามกลางคนมากเท่าไร เธอจะหมุนมันลงมาข้างใต้แล้วสัมผัสคมเหลี่ยม ขยับมุมปากให้โค้งขึ้นจนกลายเป็นยิ้ม

ขยับขาออกก้าวเดินจนถึงจุดที่ทุกคนต้องการจะเห็น

เช้าวันนี้ถือได้ว่าเป็นเช้าที่สิวากรตื่นสายที่สุดในชีวิต ตั้งแต่วัยเด็กเขาถูกบังคับให้ต้องลุกขึ้นมาวิ่งพร้อมกับเด็กในค่าย การถูกฝึกเรื่องระเบียบวินัยทำให้มันกลายเป็นนิสัย

เขาพาเรือนร่างสูงใหญ่ในชุดกางเกงยีนส์เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเข้ามาในห้องทานข้าว ที่ซึ่งเกือบทุกคนนั่งอยู่ ขาดก็คงพ่อครูสถิตคุณเพราะขานั้นยังจี๋จ๋ากับนกเขาระดับแชมป์ราคาหลายแสน

“ผมขอไข่ดาวสามฟองครับป้าอุ่น”

สิวากรนั่งลงรอกาแฟจากป้าอุ่นแล้วจึงค่อยสังเกตว่าพระแสนเงียบเสียงผิดปกติ จึงได้เอี้ยวหน้าไปมอง

“พระแสนฉันมื้อเช้าแล้วหรือไง”

“หลวงน้องเรียบร้อยแล้ว” พระแสนพูดเสียงต่ำ เคาะนิ้วกับโทรศัพท์ “วันนี้โยมพี่ออกมาสายกว่าทุกวันนะ จะแปดโมงแล้ว”

สิวากรเลือกที่จะไม่ตอบแล้วหันไปรับจานไข่ดาวจากป้าอุ่น

“จริงด้วย เมื่อเช้าแม่ไม่เห็นเสือลงไปวิ่งเหมือนทุกวัน” ตรึงใจวางน้ำส้มลงบนโต๊ะด้านซ้ายของสิวากร แล้วไปนั่งฝั่งตรงข้ามพระแสน “เดี๋ยวต้องไปส่งพระแสนด้วยนะ”

“ให้ลุงพรตไปส่ง เช้านี้ผมไม่ว่างครับแม่” สิวากรยกกาแฟขึ้นจิบ เหล่สายตาไปทางพระแสน “ทำไมรีบกลับแต่เช้า ไม่รอฉันเพลสักหน่อย น้องส้มจะเข้าครัว”

“ฮึ” พระแสนแค่นเสียง “จะรีบไปปลงอาบัติ”

“ปลงอาบัติ!” ตรึงใจร้องเสียงสูง

“พูดเล่นน่ะโยมแม่ แค่นอนน้อยไปหน่อยเลยว่าจะขอกลับเร็ว”

“ทำไมพระแสนนอนน้อยคะ” เป็นเสียงเทียนหอมที่แทรกขึ้น พร้อมร่างในชุดกางเกงผ้าสีอ่อน เสื้อคอกระเช้าน่ารักและกลิ่นน้ำหอมเลดี้ดิออร์ นั่งลงข้างแม่ตรึงใจ

พระแสนหันหน้าไปทางพี่ชายตัวต้นเหตุ โก่งคิ้วเล็กน้อยข้างหนึ่งอย่างที่ทำให้สิวากรหมั่นไส้ ดวงหน้าเกลี้ยงเกลาไร้เส้นผมกำลังขยับยิ้ม

“ผีบ้านผีเรือนกวนทั้งคืน เสียงดังจนนอนไม่หลับ”

“ผีบ้านผีเรือน?”

เทียมหอมพึมพำสงสัย ส่วนสิวากรใช้มีดหั่นแฮมอย่างอารมณ์ดี “แล้วหลวงน้องไม่ได้เอาหูฟังมาด้วยหรือไง”

“ฮ่า ฮ่า ลืมไว้ที่วัด ไม่คิดว่ากลับบ้านมาหนนี้ ผีบ้านผีเรือนมันเฮี้ยน เล่นหนักโคตรแรง เอาเสียหลวงน้องไม่ได้นอน...ทั้งคืน” พระแสนทอดเสียงยานคางอย่างจงใจ

“ทำไมหอมไม่เคยได้ยินเลย”

“แต่พี่เคยได้ยิน” สิวากรพูดแทรก จิ้มไข่ดาวกับแฮมเข้าปากพร้อมกัน เคี้ยวจนหมดแล้วจึงค่อยพูดต่อ “ตอนนั้นสักหลายปีมาแล้ว เล่นเอาพี่ไม่ได้นอนทั้งคืนเหมือนกันน้องส้ม”

สิวากรพูดจบหยิบทิชชูเช็ดปากมองใบหูและพวงแก้มของพระแสนแดงระเรื่อ แล้วก็เอาแต่จ้องไปทางเทียนหอมตลอดเวลาก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น ทำเอาสิวากรหัวเราะเบา ๆ

“โยมพี่ว่า หลวงน้องรีบกลับไปปลงอาบัติจะดีกว่า”

“ปลงอาบัติ ทำไมหลวงพี่ต้องปลงอาบัติด้วยคะ”

แต่เหมือนว่าพระแสนจะรีบร้อน พอหลังจากที่สิวากรพูดขึ้น พระแสนทะลึ่งตัวพรวดไม่เอ่ยทักร่ำลาใคร ขยับเท้าถี่ไปทางบันได แม้แต่ตาลปัตร ย่ามพระยังลืมวางทิ้งไว้

“อะไรกันคะ พระแสนเป็นอะไร งั้นส้มขอตัวตามพระแสนไปนะคะ”

เทียนหอมตั้งท่าจะหยิบย่ามของพระแสนแต่ชะงักมือเสียก่อนเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่สมควร จึงคว้าไปแต่มือถือของพระแสนแล้วซอยเท้าตามออกไปทันที

สิวากรก้มหน้าอมยิ้มหยิบกาแฟขึ้นจิบอย่างอารมณ์ดี เขาไม่คาดมาก่อนเลยว่าศึกหนักสังเวียนรักเมื่อคืนจะทำให้เขาเบิกบานได้มากขนาดนี้ มุมปากเขาขยับเป็นมุมโค้งตลอดเวลาอย่างน่าโมโห หัวใจยังพองฟูและเต้นผิดจังหวะ

“อ้าว หนูโปรด จะไปไหนคะ” เสียงแม่ตรึงใจเอ่ยเรียกจึงทำให้สิวากรเอี้ยวคอไปทางโถงชานเรือน

“โปรดกำลังจะลงไปโรงยิม” เธอกลับตอบเสียงอ้อมแอ้ม ไม่ยอมมองไปทางคนที่เอาแต่จ้อง

“มาทานข้าวก่อนสิคะคุณโปรด เช้านี้ป้าอุ่นเพิ่งได้ส้มมาใหม่ คั่นสด ๆ อร่อยมากค่ะ”

ป้าอุ่นพูดสมทบ แล้วรินน้ำส้มให้วางลงข้างสิวากร โปรดปรานมองแก้วน้ำส้มแล้วเลื่อนสายตาขึ้นจนเห็นมุมปากเขาขยับเล็กน้อย

“โปรด...”

“มากินข้าวเสียก่อนเจ้โปรด ขืนดื้อเดินลงไปเฮียกลัวว่าจะเป็นลมเสียก่อน”

โปรดปรานรู้สึกถึงความร้อนไหลวนเวียนทั่วตัว โดยเฉพาะใบหน้าจึงรีบยกมือจับใบหูตัวเอง ถูเบา ๆ ให้คลายองศาความร้อน หย่อนร่างลงที่เก้าอี้พยายามทำตัวให้แสนธรรมดาปกติ แต่คนข้าง ๆ คงไม่คิดเช่นนั้น เขาหยิบจานส่งให้เธอ วางช้อน แล้วตักไข่ดาวให้สองฟอง ตามด้วยขนมปังปิ้ง

“ทาเนยหรือแยมไหม” เขาถามเบา ๆ แล้วหยิบเนยมาใกล้ ๆ กำลังจะปาดเนยให้ โปรดปรานต้องหยุดมือเขาไว้เสียก่อน

“โปรดทำเอง” เธอพูดเบามาก ไม่หันไปมองสิวากรเลยเพราะชีพจรเต้นรัวแรงขึ้น

“งั้นเอาน้ำส้มหน่อยนะ ป้าอุ่นครับ ผมขอกาแฟดำอีกแก้วให้เจ้โปรด”

โปรดปรานไม่ได้ยินเสียงป้าอุ่นขานรับ ทว่าเพียงครู่เดียวแก้วกาแฟร้อนหอมกรุ่นก็วางลงตรงหน้าเธอ หลังจากนั้นเสียงในห้องอาหารก็เงียบลงจนเธอได้ยินเพียงเสียงมีดและส้อมในมือตนเอง จึงเหลือบสายตาขึ้นมอง

ทุกคนหายไปไหนกันหมด..

“เอาแฮมไหม หรือจะสลัด ยังพอมีในตู้เย็น” สิวากรยังเอ่ยต่อ แล้วยังไม่หยุดหยิบโน้นนี่ให้เธอ

“เฮียเสือ โปรดทำเอง เฮียกินข้าวต่อเถอะ”

“เฮียอิ่มแล้ว”

“งั้น...ไม่ลงไปดูเด็ก ๆ ข้างล่างเหรอคะ”

“หึ ไม่”

“แต่เฮียเสือกำลังทำให้โปรดเสียสมาธิ” เธอเค้นเสียง

“เสียสมาธิ” เขาชะงักมือจากกระปุกแยมส้มแมนดาริน แล้วยกท่อนแขนพาดพนักพิงด้านหลัง เอี้ยวตัวไปทั้งตัวหันไปทางโปรดปราน “ยังไง”

“ก็ที่ทำอยู่” เธอหั่นไข่ดาว ลงแรงจนเกิดเสียง

“เฮียทำอะไรกัน” สิวากรยังทำน้ำเสียงสงสัย อีกมือยกกาแฟขึ้นจิบ จ้องเธอไปด้วย

เคร้ง!

“ก็ที่เฮียทำอยู่ ไม่ต้องหยิบของให้โปรด โปรดทำเองได้ โปรดทาเนยบนขนมปังเองได้ โปรดทำทุกอย่างด้วยตัวเองมาตลอดตั้งแต่เด็ก”

“งั้นก็พักเสียสิ แล้วให้เฮียเป็นคนทำ ไม่ดีกว่าเหรอ”

สิวากรเลื่อนฝ่ามือจากพนักพิงด้านหลังโปรดปราน วางแผ่วเบาด้านหลังท้ายทอย เขาจ้องลูกผมที่หลุดออกมาจากทรงผมหางม้า เอานิ้วไชเข้าไปแล้วมวนเล่น

“เฮียเสือ หยุดนะ!”

เธอเบี่ยงตัวหนี แต่เขายังเอานิ้วตามเปลี่ยนเป็นม้วนปลายผมตรงหางม้าแทน

“โปรดก็กินไปสิ เฮียกำลังยุ่ง”

โปรดปรานทอดถอนใจ ในเมื่อห้ามเขาไม่สำเร็จ ก็ปล่อยไปเถอะ ด้วยความหิวและเหนื่อยอ่อนจากศึกรักเมื่อคืน ทำให้เธอจำต้องปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน แล้วลงมือทานอาหารเช้าอย่างเร่งรีบ ส่วนเขายังยุ่งอยู่กับทรงผมเธอ เดี๋ยวม้วนเล่นในอุ้งมือ บ้างปัดปอยผมไปทัดหู ปัดหน้าม้าออก

“วันนี้โปรดทาลิปของอะไร”

“อืม น่าจะชาแนลเบอร์อะไรจำไม่ได้แล้ว เฮียเสือถามทำไม”

“มันสวยดี” สิวากรเพ่งมองริมฝีปากอวบตึงขยับเคี้ยว แล้วจึงหยิบทิชชูเช็ดขอบปากให้

“อื้อ เฮีย! โปรดทำเอง” เธอเบี่ยงตัวหนี

“เติมน้ำส้มหน่อยไหม”

“ไม่ค่ะ อิ่มแล้ว”

“งั้นเดี๋ยวลงไปข้างล่างพร้อมกันเลย เช้านี้มีแข่งเตะบอลกระชับมิตร ค่ายชนะศึกแข่งกับค่ายเฮีย”

“ไม่ดีกว่า เฮียลงไปก่อนเลย โปรดไม่อยากตกเป็นเป้าสายตา อีกอย่างคนจะเอาไปพูดสนุกปาก”

“ไม่เห็นเป็นไร อีกหน่อยต้องแต่งเข้ามาอยู่ดี”

“ใครบอกว่าโปรดจะแต่งด้วย” โปรดปรานหยิบแก้วน้ำส้มขึ้นยกดื่มกำลังจะวางเฮียเสือคว้าออกไปวางให้เองเสียก่อน

“ไม่แต่งเหรอ” เขาจับปลายคางเธอให้หันมาจ้องตา “กลัวอะไร รู้อยู่ว่าเฮียชอบ เฮียบอกไว้ตั้งนานแล้วว่าจะเอาโปรดแต่งเข้าบ้าน”

โปรดปรานยื้อสะบัดหน้ากลับ แต่เฮียเสือยังบีบแน่น เคลื่อนใบหน้ามาใกล้ขึ้นอีก หลุบตาลงมองริมฝีปาก

“แต่โปรดก็บอกไว้แต่แรกเหมือนกันว่าอย่าหวังเลย”

เขาโน้มลงมาอีกนิดจนเกือบชิด “อยู่กับเฮีย เฮียดูแลโปรดอย่างดี ไม่ให้ลำบาก แล้วยังประเคนให้ทุกอย่าง ไม่เอาเหรอ”

“เสี่ยเป๊กก็ให้ได้” โปรดปรานเผลอหลุดปากออกไป ขยับดวงตาล่อกแล่กเม้มปากนิ่ง

“เสี่ยเป๊ก?” คราวนี้เฮียเสือยืดกายกลับปล่อยมือจากปลายคาง

“ไม่มีอะไรหรอกเฮียเสือ คำพูดพล่อย ๆ ของผู้หญิงนอนน้อย” เธอรีบบอกปัดแล้วลุกขึ้น “โปรดลงไปก่อนนะ”

โปรดปรานรีบขอตัวเดินลัดโถงกลางบ้าน มองหาร่มคันโตของตนเองจนเห็นว่าเสียบอยู่ในกล่องไม้ข้างฝาผนังบ้านใกล้ทางลงบันได จึงโน้มตัวลงหยิบ แต่มีมือสีเข้มคว้าไว้เสียก่อน ดึงออกไป

“เฮียเสือ”

พรึบ!

เธอมองร่มคันใหญ่ถูกเฮียเสือสะบัดกาง ร่มคันนี้ใหญ่พอที่จะคลุมร่างของทั้งสองคนจนมิด

สิวากรโอบเอวดันมาชิดจนหน้าอกเบียดแผงอก โน้มหน้าตัวเองลงเข้าหา แตะริมฝีปากบนความเต็มอิ่มที่ลอยเด่นบนดวงหน้า ประกบด้วยความนุ่มอุ่น เปิดแย้มเธอด้วยขอบปากตัวเอง

“คืนนี้ เฮียจะถามเรื่องเสี่ยเป๊กอีกที” เขายังพึมพำยามค่อยสอดลิ้นเข้าไปบางเบาแล้วถอยออก จดจ้องสีแดงบนพวงแก้มอย่างพึงพอใจ “บนเตียง”

เขาส่งร่มให้เธอแล้วเดินกลับไปทางห้องทำงาน ปล่อยให้เธอยืนคว้างครุ่นคิดถึงเรื่อง ‘บนเตียง’ ที่เฮียเสือตั้งใจจะทำในคืนนี้

มือเรียวเล็กขยับกำด้ามจับ เธอมักจะใช้ร่มเพื่อทำให้ตัวเองมั่นใจในการควบคุมคนอื่น แต่คราวนี้เธอคาดว่า เธอคงไม่สามารถควบคุมสิวากรได้

ดวงหน้าคมแขกเอี้ยวกลับไปทางโรงยิม แว่วเสียงนักมวย นักกีฬากำลังลงสนามซ้อม เธอยังมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำ ฉะนั้นเธอจะผลักเรื่องนี้ไปก่อน

เมื่อโปรดปรานคิดได้ดังนั้นจึงผ่อนลมหายใจออกมา ขยับนิ้วทั้งห้าให้สัมผัสความเย็นของด้ามจับ เชิดคอแล้วเดินลงบันไดตรงไปทางโรงยิม

รองเท้าผ้าใบสีขาวชาแนลย่ำลงสนามหญ้าญี่ปุ่นทอดยาว สองข้างสนามเรียงรายด้วยต้นปาล์มราคาแพง เธอใช้ร่มบดบังความคิดในเช้านี้หลังจากที่ตื่นขึ้นมาในห้องสิวากร

เธอพลิกหน้ากดลงในหมอนทันทีด้วยความอายจับจิต ภายในห้องนอนอบอวลด้วยกลิ่นเบาบางอันน่าระทึก และมันทำให้เธอท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกบางอย่างข้างในที่อยู่ลึกมาก ๆ

เธอนึกขอบคุณเขาที่ทิ้งช่องว่าง ถ้าเธอตื่นขึ้นมาเจอหน้าเฮียเสือ เธอคงจะอายมากกว่านี้ - - ดูเหมือนว่าเฮียเสือจะรู้จักเธอดีมากเกินไป

โปรดปรานเงยหน้าขึ้นจากหญ้านุ่มใต้ฝ่าเท้าเมื่อได้ยินเสียงงานกีฬารวมค่าย หยุดฝีเท้าลงยามพ้นขอบสนามหญ้าสู่พื้นคอนกรีต สูดลมหายใจยาวเข้าปอด มองตรงไปยังเบื้องหน้าแล้วลดร่มในมือลง สะบัดเก็บ

จากนั้นจึงออกเดินอีกครั้งในชุดที่เธอสวมใส่มาตลอดสิบกว่าปี กางเกงยีนส์สกินนี่ เสื้อคอโปโลสีแดงสกรีนคำว่า ‘ค่ายศรเพรช’  แต่งหน้าบางเบา ต่างหูเพชรเม็ดเล็ก เธอเผลอขยับนิ้วเพื่อสำรวจแหวนเพชรของตัวเอง แต่ว่างเปล่า... เธอลืมมันไว้บนโต๊ะหัวเตียงในห้องเฮียเสือ ภายในกวัดแกว่งไปบ้างแต่ไม่เป็นไร

จากนั้นจึงค่อยเริ่มออกเดินเยื้องย่างด้วยท่วงท่าอย่างมาริลีน มอนโร อาบเรือนร่างห่อหุ้มตัวเองด้วยกลิ่นชาแนลนัมเบอร์ไฟน์ พาตัวเองเข้าสู่กิจกรรมรวมค่ายมวยทั่วประเทศด้วยใบหน้าแต้มรอยยิ้มกว้าง